Sint Maarten (czyli Dzień Świętego Marcina) w Limburgii obchodzi się najczęściej 11 listopada. W niektórych regionach obchody zaczynają się już od początku tego miesiąca. Dość powszechne jest również świętowanie w tzw. „wigilię św. Marcina”, czyli 10 listopada). Być może ma to związek z tym, że w Holandii Sint Maarten obchodzone jest zarówno przez katolików, jak protestantów i muzułmanów. Ogólnie uważa się go za świąteczny dzień obchodów religijnych, związanych ze św. Marcinem z Tours. Jednak we współczesnej Limburgii Sint Maarten dedykowany jest przede wszystkim dzieciom i odbywa się głównie w otoczce lampionów, śpiewu i łakoci. Kim był św. Marcin? Skąd pochodzi zwyczaj obchodzenia Sint Maarten w Limburgii? Jakie tradycje związane z tym świętem są tu praktykowane? I gdzie możesz uczestniczyć w tych obchodach?

Pochodzenie święta

Pochodzenie święta nie jest całkowicie zdefiniowane, ze względu na różnice w hipotezach wysuwanych przez różnych naukowców. Jedni, jak James George Frazer przyjmują, że odnosi się ono do chrześcijańskiego święta płodności, podczas którego noszono ogień. Według badacza rytuał ten miał później zostać przejęty przez Kościół. Inni badacze twierdzą natomiast, że to Kościół odpowiedzialny jest za wprowadzenie rytuału. Z kolei niektórzy współcześni badacze uważają, że obchody Sint Maarten pojawiły się jako swoiste przyzwolenie na żebractwo. Było to potrzebne do przeżycia przez biednych mroźnych, zimowych miesięcy. Takie „żebracze święta” miały być częściej organizowane w tym okresie, ale też np. przy okazji Sylwestra, czy Trzech Króli.

Legenda Świętego Marcina

Obchody w Limburgii opierają się na legendzie św. Marcina (Sint Maarten). Dotyczy ona Marcina z Tours (około 316-397). Jego ojciec chciał, by Marcin został żołnierzem i wydał go armii rzymskiej.

Według legendy św. Marcin dotarł z rzymskimi legionami do Francji. Była zima i przeraźliwy chłód. Przy bramie wjazdowej do miasta Amien, zobaczył leżącego w śniegu żebraka bez odzienia, który najprawdopodobniej nie przeżył by mroźnej nocy. Święty Marcin przedarł mieczem swój płaszcz na pół i oddał go biednemu. Tej nocy śnił, że uratowanym od pewnej śmierci żebrakiem był Jezus. To był dla niego znak z nieba – opuścił legiony i został duchownym. Później, jako biskup, zasłynął jeszcze z wielu szlachetnych czynów, a w końcu został ogłoszony świętym. Dlatego 11 listopada został obwołany katolickim świętem. Ale to właśnie historia z płaszczem dla żebraka najczęściej przedstawiana jest na obrazach i we współczesnych inscenizacjach.

Świętomarcińskie tradycje

Sint Maarten obchodzone jest nie tylko w Holandii, ale też w Belgii, Północnej Francji, na Węgrzech, w Niemczech oraz w Polsce. W naszym kraju obchody kojarzą się przede wszystkim z poznańskim festynem oraz tradycyjnymi rogalami świętomarcińskimi. Jak Sint Maarten obchodzone jest w Limburgii? W tej części kraju uroczystości zwykle rozpoczynają się w kościele. Jednak obchody nie mogą się obyć bez przygotowywania lampionów  (i odwiedzania z nimi domów), a przede wszystkim – świętomarcińskiego ogniska.

Uroczystości kościelne

Wciąż (zwłaszcza w Limburgii) wiele obchodów rozpoczyna się w kościele. Zbierają się w nich rodziny z dziećmi, by wysłuchać historii o św. Marcinie i wspólnie zaśpiewać pieśni o nim. W uroczystości uczestniczą również lokalne bractwa i aktorzy w kostiumach.

Po zakończeniu uroczystości kościelnych, wszyscy wychodzą na zewnątrz i gromadzą się wokół wejścia, by wziąć udział w pochodzie. Na jego czele, tuż za orkiestrą harmonii, na białym koniu jedzie aktor przebrany za św. Marcina. Za nim podążają bractwa biorące udział w uroczystości. Na końcu do pochodu dołączają zgromadzeni. Maszerujące w pochodzie dzieci niosą barwne lampiony. Pochód przechodzi wyznaczonymi ulicami miasta i udaje się w miejsce, w którym rozpalone zostaje świętomarcińskie ognisko. Następnie uczestnicy uroczystości rozkoszują się oferowanymi przez organizatorów słodkościami i ciepłymi napojami.

Lampiony

Sint Maarten to prawdziwe „święto światła” dla dzieci. Zgodnie z tradycją przygotowują one z tej okazji specjalne lampiony. Wykonują je z papieru, kartonu, a nawet wydrążonego buraka czy dyni. Współcześnie własnoręcznie wykonane lampiony coraz częściej wypierane są przez gotowe produkty, które oferują w tym okresie sklepy. Dzieci podążają z lampionami od drzwi do drzwi. Otwierającym domownikom śpiewają piosenki o św. Marcinie, za które są nagradzane łakociami i/lub owocami.

Kto nie chce odwiedzać okolicznych domów, zabiera lampiony na zorganizowany pochód, o którym pisaliśmy wyżej.

Świętomarcińskie ognisko

Jedną z najważniejszych tradycji w Limburgii jest rozpalenie Sint Maartensvuur, czyli świętomarcińskiego ogniska. Co do genezy tej tradycji, również i tu badacze dopatrują się różnych teorii. Jedna z nich mówi o tym, że do 11 listopada rolnicze zbiory musiały być zebrane w pomieszczeniach, a bydło zgromadzone w stajni. Aby to uczcić ubijano gęsi i rozpalano wielkie ogniska. To z kolei miałoby się odnosić do germańskiego święta czczenia zimy. Podczas tego zwyczaju roznoszono ogień i składano ofiary, aby ziemia była bardziej żyzna a zwierzęta bardziej płodne. Mówi się, że później Kościół przejął ten zwyczaj, aby zdobyć zaufanie ludności niechrześcijańskiej.

Piosenki na św. Marcina

Piosenki, które dzieci śpiewają na św. Marcina, to właściwie piosenki żebracze. Śpiewały je dzieci trzymające lampiony, które chodziły po domach prosząc o żywność. W zamian za piosenkę, otrzymywały  coś do jedzenia. Współcześnie dzieci otrzymują łakocie i owoce. Nie zmniejszyło to jednak popularności piosenek śpiewanych przy okazji Sint Maarten. Jedna z najbardziej popularnych, to:

Sint Maarten, Sint Maarten

De koeien hebben staarten.

De meisjes hebben rokjes aan.

Daar komt Sint Martinus aan.

Geef een appel of en peer.

Ik kom het hele jaar niet weer.

Het hele jaar duurt zo lang,

Tot mijn lichtje branden kan.

Sint Maarten w Limburgii

Uroczyste obchody Sint Maarten świętowane są w wielu miejscach Limburgii. I tak w znajdującym się w pobliżu Horst Museum De Locht,  dzieci mogą przygotować buraczaną pochodnię, którą ozdobią koralikami i wstążkami. W Maasbracht-Beek 10 listopada br. odbędzie się m.in. pochód świętomarciński zorganizowany przez stowarzyszenie dzielnicowe Bloemenhof. Z kolei w Weert obchody organizuje Scouting St. Maarten. Rozpoczęcie uroczystości w kościele Sint Martinus, a następnie przejście w pochodzie na teren siedziby harcerzy, gdzie rozpalone będzie ognisko, a na chętnych czeka poczęstunek.

Oczywiście nie sposób wymienić tu wszystkich, organizowanych w Limburgii uroczystości. Sprawdź na stronie swojej gminy lub lokalnych stowarzyszeń, czy imprezy takie odbędą się również w twojej okolicy.

Artykuł Sint Maarten w otoczce lampionów, śpiewu i łakoci pochodzi z serwisu Moja Limburgia.

Już od 1 lipca br. podróżujemy po Europie z DCC. A konkretnie – po krajach należących do Unii Europejskiej. Te bowiem zgodziły się co do zastosowania międzynarodowego kodu QR, znanego szerzej jako Digital Covid Certificate (DCC). Jest to cyfrowy certyfikat covidowy. Poświadcza przyjęcie szczepionki lub przebycie koronawirusa. W Holandii dostępny jest m.in. za pośrednictwem aplikacji CoronaCheck lub wydrukowany na papierze. Jakie jeszcze potwierdzenia covidowe umożliwią ci wyjazd na wakacje?

Europejski Cyfrowy Certyfikat Covidowy (DCC)

Celem certyfikatu jest ułatwienie (w trakcie trwania pandemii) bezpiecznej podróży w krajach członkowskich Unii Europejskiej. Takim dowodem potwierdzającym może być negatywny wynik testu na obecność koronawirusa, świadectwo przyjętych szczepień lub dowód przebycia koronawirusa i wyzdrowienia.

DCC składa się z kodu QR w postaci cyfrowej lub wydrukowanego na papierze. Od dzisiaj mieszkańcy Holandii mogą z niego korzystać za pośrednictwem aplikacji CoronaCheck.

Aplikacja CoronaCheck

Jak wspomniano, w Holandii DCC stanie się częścią aplikacji CoronaCheck. Aplikację pobierzesz tutaj. Jeśli chcesz stworzyć w niej kod QR do okazania potwierdzenia przebycia choroby i wyzdrowienia, potrzebna ci będzie co najmniej wersja 2.1 aplikacji.

Jak to działa?

• Poddaj się testowi na obecność koronawirusa lub szczepieniu. A to dlatego, że aby wjechać do danego kraju lub wejść na dane wydarzenie zbiorowe, zostaniesz poproszony o okazanie wyniku testu, potwierdzenie dokonania szczepienia lub wyzdrowienia. Pobierz aplikację, a za jej pośrednictwem – potwierdzenie szczepienia lub wynik testu na obecność koronawirusa. W tym celu wpisz kod, który otrzymasz (sms, e-mail) z punktu testowego/szczepień. Aby pobrać potwierdzenie przebycia koronawirusa, zaloguj się z DigiD.
• Stwórz kod QR. Postępuj zgodnie z poleceniami z aplikacji i wybierz rodzaj potrzebnego ci potwierdzenia, a następnie stwórz kod QR. Aby pobrać dane, będziesz potrzebować elektronicznego podpisu z kodem DigiD. Po załadowaniu się kodu QR wybierz, czy chcesz kod krajowy, czy międzynarodowy.
• Okaż kod QR wraz z dokumentem tożsamości przy wejściu do danego miejsca/przekraczaniu granicy. W ten sposób udowodnisz, że w danym momencie jesteś zaszczepiony i/lub nie jesteś zarażony koronawirusem.

Ważne: w Holandii możesz utworzyć dwa kody QR – krajowy i międzynarodowy. Oba znajdziesz w aplikacji. Ten drugi potrzebny ci będzie do wyjazdów za granicę.

Potwierdzenia tradycyjne

Jeżeli nie chcesz skorzystać z potwierdzenia cyfrowego za pośrednictwem aplikacji, możesz wydrukować swój status covidowy na papierze. Zrobisz to tutaj. Tu również musisz wybrać, które z potwierdzeń jest ci potrzebne, a następnie pobrać je, logując się przez DigiD.

Zapewne słyszałeś też o wydawanej w Holandii „żółtej książeczce”, jako ważnym międzynarodowym potwierdzeniu szczepienia. Faktycznie, książeczkę uznaje nawet WHO, a od 7 czerwca br. stempel wystawiony przez GGD po szczepieniu, stanowi dowód szczepienia. Ale uwaga: stempel ten nie stanowi dowodu wymaganego w przypadku podróży! A to dlatego, że wiele krajów nie uznaje holenderskiej żółtej książeczki, jako dowodu przyjęcia szczepienia przeciw Covid-19 (pomimo tego, że za taki uznaje ją WHO).

Potwierdzenie wyzdrowienia

Wiesz już, że jednym z dowodów jest potwierdzenie przebycia koronawirusa i wyzdrowienie. Taki dowód powrotu do zdrowia możesz stworzyć w postaci cyfrowej za pośrednictwem aplikacji, albo wydrukować. Ale tylko na podstawie pozytywnego wyniku testu (PCR lub antygenowego), wykonanego przez GGD. Zapamiętaj, że wynik testu musi mieć co najmniej 11 dni, aby mieć pewność, że już nie zarażasz. Jego ważność może wynosić maksymalnie 180 dni, ponieważ z badań wynika, że po tym czasie zmniejsza się ochrona przed koronawirusem.

Inne dokumenty dla podróżnych

Wciąż wiele krajów przy przekraczaniu granicy wymaga okazania negatywnego wyniku testu PCR. W lipcu i sierpniu br. Holandii oferuje wykonanie takich testów gratis. Dotyczy to również zagranicznych podróżnych, którzy podróżują z Holandii do innych krajów. Ale też osób podróżujących z Holandii do krajów poza UE. Po sprawdzeniu czy test jest w twoim przypadku konieczny oraz czy musi to być test PCR, czy antygenowy, umawiasz się na test. Robisz to na 5 dni przed wyjazdem, za pośrednictwem strony Testenvoorjereis.nl. Tam zaznaczasz kiedy potrzebne ci wyniki testu. Strona pokaże ci, gdzie możesz wykonać test w swojej okolicy. Zapamiętaj, że wynik szybkiego testu otrzymasz w ciągu 3 godzin od wykonania go, testu NAAT/PCR w ciągu 24. godzin (a w ciągu 30 godzin pojawi się w aplikacji CoronaCheck).

Szybkie testy antygenowe do samodzielnego testowania nie stanowią uznanego certyfikatu w podróży.

Niektóre kraje wymagają formularza lokalizacji pasażera (Passenger Locator Form). Spotkasz się z nim lecąc na wakacje samolotem. Chodzi o to, by w przypadku infekcji szybko ustalić z kim się kontaktowałeś. W przypadku podróży do i/lub z Holandii samolotem, musisz również mieć przy sobie wypełnioną deklarację zdrowotną (Travel Health Declaration Form). Niektóre kraje wymagają tego dokumentu również w przypadku podróży samochodem.

Źródło: Rijksoverheid

Artykuł Od 1 lipca podróżujemy po Europie z DCC pochodzi z serwisu Moja Limburgia.

Korowódka dębówka (nid. eikenprocessierups, jeukrups). Niewielki motyl nocny z podrodziny korowódkowatych. Niegroźny gdy dorosły, za to jego gąsienica może mocno dać ci się we znaki. Jego larwy pojawiają się z reguły już w połowie kwietnia. Jednak zimna wiosna sprawiła, że ta niebezpieczna larwa zagraża nam właśnie teraz. Tak późne pierwsze i drugie stadium larwalne powoduje bowiem, że również i uciążliwość korowódki odczuwamy później. I dlatego właśnie teraz korowódka dębówka jest znowu w natarciu.

Niebezpieczna dla ludzi…

Zanim przepoczwarzy się w motyla, gąsienica korowódki ma na ciele kilkaset tysięcy maleńkich, niewidocznych gołym okiem włosków parzących. I to właśnie one ci zagrażają. Kontakt z nimi w ciągu kilku godzin może powodować nieprzyjemne, a niekiedy także groźne dla zdrowia objawy. Chodzi o uciążliwą, swędzącą wysypkę i duże czerwone bąble, a nawet stany zapalne skóry. Jeśli włoski parzące mają kontakt z drogami oddechowymi, mogą nawet pojawić się duszności i napad astmy. A w skrajnych przypadkach także wstrząs anafilaktyczny. Szerzej na ten temat, a także o tym co robić, gdy dojdzie do kontaktu z korowódką, pisaliśmy tutaj.

…i niebezpieczna dla zwierząt

Nie wszyscy wiedzą, że korówka dębówka jest także niebezpieczna dla zwierząt. Zagrożone są zwłaszcza psy i wychodzące na zewnątrz koty, które łatwo mogą wejść w kontakt z włoskami parzącymi korowódki. Dlatego w okresie, gdy korówka dębówka jest w natarciu, lepiej unikać spacerów w okolicy dębów. A psy pozostawić zapięte na smyczy. Objawy zetknięcia się z korowódką są u zwierząt podobne, jak u ludzi. Jeśli jednak gąsienica znajdzie się w gardle zwierzęcia, dochodzi do znacznej opuchlizny tego organu i istnieje duże ryzyko uduszenia się. Dlatego trzeba działać naprawdę szybko. O tym, w jaki sposób reagować pisaliśmy tutaj.

Zauważyłeś korowódkę? Zgłoś to!

Centrum Wiedzy na temat korowódki dębówki (Kenniscentrum Eikenprocessierups) powstało przy Uniwersytecie Wageningen. Możesz tam zgłosić miejsca, w których natkniesz się na korowódkę dębówkę. Natomiast działania zapobiegające rozprzestrzenianiu i zwalczaniu korowódek prowadzą gmina, prowincja lub służby nadzoru hydrotechnicznego Rijkswaterstraat. Zapamiętaj: nigdy nie próbuj usuwać korowódek samodzielnie!

Jeżeli natomiast chcesz uzyskać więcej informacji na temat postępowania po zetknięciu się z korowódką dębówką, skontaktuj się z najbliższym oddziałem GGD.

Foto: Moja Limburgia

Artykuł Korowódka dębówka znowu w natarciu pochodzi z serwisu Moja Limburgia.

Po sukcesach poprzednich edycji kampanii Rowerem jeżdżę uprzejmie – w trasie (Ik Fiets Vriendelijk – On Tour), zmotoryzowani policjanci znowu będą kontrolować zachowanie rowerzystów. Tym razem akcja odbędzie się na południu Limburgii. W ramach kampanii sprawdzającej zachowanie rowerzystów, policjanci oraz współpracujące stowarzyszenia motocyklowe, przeprowadzą kontrole w najbliższą niedzielę 16 maja oraz w niedzielę 11 lipca br. Celem kampanii jest poprawa wizerunku rowerzysty-amatora, poprzez zachowanie przez niego bezpieczeństwa i uprzejmości w ruchu drogowym. Jeśli chcesz być uprzejmym rowerzystą, stosuj się do trzech zasad: zachowaj szacunek do innych użytkowników drogi, szanuj zasady ruchu drogowego i respektuj otaczające cię środowisko oraz mieszkańców.

Nagroda za dobre zachowanie

W ramach akcji Rowerem jeżdżę uprzejmie – w trasie, w wymienionych terminach przez Heuvelland przejedzie co najmniej 8 motocykli. Będzie to czterech zmotoryzowanych policjantów z oddziału Politie Limburg oraz czterech zmotoryzowanych kontrolerów ruchu drogowego z dwóch stowarzyszeń motocyklowych. Zadaniem grupy będzie przede wszystkim nagradzanie rowerzystów za dobre i uprzejme zachowanie na drodze. Uprzejmi rowerzyści otrzymają dwa zielone wentyle, które są znakiem rozpoznawczym i symbolem uprzejmej jazdy na rowerze. Jeśli jednak przyłapią cię na niepożądanym zachowaniu, musisz liczyć się z mandatem. A te wahają się od 35 euro za np. popsuty czerwony reflektor i 95 euro za przejazd na czerwonym świetle po nawet 150 euro za zignorowanie nakazu zatrzymania się, wydanego przez policjanta. Dokładne wysokości kar wszystkich wykroczeń dla rowerzysty znajdziesz tutaj.

Sygnały od mieszkańców

Zmotoryzowane grupy kontrolne będą sprawdzać rowerzystów na obszarach Heuvelland o dużym natężeniu ruchu rowerowego. Wezmą przy tym pod uwagę sygnały od mieszkańców, skarżących się na uciążliwość ruchu rowerowego w słoneczne dni. Pamiętajmy, że w ostatnich latach kontrolerzy ruchu drogowego rozdawali rowerzystom nie tylko zielone wentyle, ale posypały się również mandaty.

Dzięki tej polityce i centralnej koordynacji wycieczek rowerowych przez Limburg Cycling, możliwe było znaczne poprawienie rozkładu tras rowerowych, jakości wycieczek oraz komunikacji z organizatorami i gminami. A to tylko część ogólnego podejścia. Pamiętajmy, że istnieje wiele klubów fitness i wielu indywidualnych rowerzystów, wyjeżdżających na wycieczki w weekend. Przyczyniają się oni do ogólnego odbioru rowerzystów wśród okolicznych mieszkańców. Dlatego kampania Rowerem jeżdżę uprzejmie – w trasie zwraca również uwagę na niepożądane zachowania rowerzystów także z tej grupy. Ale też konsekwencje takich zachowań dla wszystkich rowerzystów.

Współpraca partnerska

Kampania możliwa jest dzięki współpracy pomiędzy limburską policją i takim organizacjom, jak Limburg Cycling, czy Regionalny Organ Bezpieczeństwa Drogowego w Limburgii (ROVL). Ale też dzięki współpracy Stowarzyszenia Motard Stein, Stowarzyszenia Euro Motard Service oraz Stowarzyszenia Ik Fiets Vriendelijk. Przeprowadzanie jej możliwe jest dzięki zarządowi Prowincji Limburgii oraz organizacjom Velo-t i Limburgse Wielergemeenten.

Źródło: ROVL 

Foto: Kampania Ik Fiets Vriendelijk – Op Tour, media społecznościowe ROVL

Artykuł Nowa edycja kampanii sprawdzającej zachowanie rowerzystów pochodzi z serwisu Moja Limburgia.

Dzień Króla jest w Holandii oficjalnym świętem narodowym. Holendrzy obchodzą wtedy urodziny swojego króla, Willema-Alexandra. Przypada na 27 kwietnia, a więc faktycznie w dniu urodzin króla. Faktycznie, bo nie zawsze urodziny holenderskich władców obchodzone były w dniu ich urodzin, o czym szerzej pisaliśmy tutaj. Przeczytasz tam również o tym, czym jest Dzień Króla i jak narodziła się tradycja obchodzenia go. Jeżeli 27 kwietnia przypada na niedzielę, Dzień Króla obchodzony jest dzień wcześniej, czyli w sobotę. Ma to związek z hucznymi obchodami tego święta, co w tym roku nie będzie możliwe, ze względu na trwającą pandemię koronawirusa i liczne obostrzenia. No dobrze, wiesz już, że Dzień Króla jest oficjalnym świętem narodowym w Holandii. Ale czy Dzień Króla dla każdego jest dniem wolnym od pracy? Odpowiedź brzmi: nie. O ile jednak CAO twojej firmy nie posiada odrębnych zapisów na ten temat, większość firm daje pracownikom wolne i dzień ten jest płatny. Również większość szkół jest zamknięta w Dniu Króla (dodatkowo tegoroczne obchody wypadają w trakcie majowych wakacji). Pracują za to niektórzy urzędnicy, ale chodzi tu raczej o specyficzne zawody, jak funkcjonariusze policji, personel wojskowy i medyczny. Przyjrzyj się, jak wygląda to dla poszczególnych grup zawodowych.

Dzień Króla dla zatrudnionych

Jesteś pracownikiem zatrudnionym w firmie? W takim razie w Dniu Króla masz prawdopodobnie dzień wolny. Otrzymasz też wynagrodzenie za ten dzień. Tak przynajmniej jest w przypadku większości firm. Jeżeli chcesz wiedzieć, czy również twoja firma przewidziała płatny dzień wolny w to święto narodowe, sprawdź to u swojego pracodawcy. Albo zobacz, czy takie zapisy zawarte zostały w twojej umowie lub układzie zbiorowym pracy (CAO).

Pracownik tymczasowy w Dniu Króla

Również pracownik tymczasowy ma prawo do ciągłej wypłaty rzeczywistego wynagrodzenia w dni świąteczne, czytamy na stronie SNCU. Jest jeden warunek: musi to być ogólnie uznany dzień świąteczny, który nie wypada w sobotę lub niedzielę. Inną kwestią jest sposób wypłaty pracownikom tymczasowym wynagrodzenia za dni świąteczne. Jest to bowiem uzależnione m.in. od rodzaju zawartej umowy i długości czasu pracy. Stanowi o tym Artykuł 27 CAO dla Pracowników Tymczasowych. Natomiast konkretne informacje (w języku polskim), co do poszczególnych rodzajów zatrudnienia i sposobu wypłaty dni świątecznych dla pracowników tymczasowych przeczytasz tutaj.

Urzędnicy państwowi kontra Dzień Króla

Ogólnie urzędnicy państwowi mają w Dzień Króla wolne. Jednak przepisy mogą różnić się w zależności od zajmowanego stanowiska. Pracownicy policji, wojskowy personel obronny, czy medyczni pracownicy szpitali to również urzędnicy państwowi. Trudno jednak wyobrazić sobie, by nie podjęli swoich obowiązków zawodowych. Muszą stawić się w pracy.

Obchody Dnia Króla, a szkoła

Uczniowie i studenci cieszą się dniem wolnym z okazji Dnia Króla. Tak czy inaczej, szkoły zawsze są w tym dniu zamknięte. Oczywiście może zdarzyć się inaczej, ale w takim wypadku zostaniesz o tym poinformowany przez własną uczelnię (lub szkołę dziecka).

Dzień Króla 2021

Już po raz drugi pandemia koronawirusa wymaga innego podejścia do obchodów Dnia Króla. Nie znaczy to, że w ogóle się on nie odbędzie. Wprawdzie nie będzie wielkoskalowych imprez, ale odbędą się oficjalne uroczystości. Oczywiście okrojone i dostosowane do obowiązujących obostrzeń.

W tym roku król odwiedzi Eindhoven i Brainport Eindhoven. Król Willem-Alexander, królowa Maxima oraz ich córki, księżniczki Amalia, Alexia i Ariane, odwiedzą bowiem mieszczący się w Eindhoven High Tech Campus. Dokładny program tej wizyty przedstawiony jest tutaj. Program oglądać można również online (zajrzyj tutaj).

Źródło: Rijksoverheid

Artykuł Czy Dzień Króla dla każdego jest dniem wolnym? pochodzi z serwisu Moja Limburgia.

Królewski Niderlandzki Instytut Meteorologiczny (KNMI) poinformował, że od środy 7 kwietnia wieczorem, w Limburgii Południowej miała miejsce seria lekkich, naturalnych trzęsień ziemi. Większość, bo aż 6 wstrząsów wystąpiło w pobliżu Voerendaal. Zostały one również odnotowane w okolicach Heerlen i Hoensbroek. Seria trzęsień ziemi (aardbevingszwerm) dotyczy wstrząsów sejsmicznych, w których nie ma oczywistego wstrząsu głównego. W tym samym regionie występuje jednak wiele mniejszych wstrząsów. Magnituda, czyli siła tych wstrząsów wynosiła od 1.0 do 1.8 w skali Richtera. Wszystkie wystąpiły na głębokości 7 kilometrów.

Seria wstrząsów w Limburgii

Trzęsienia ziemi odnotowane w tym tygodniu, to tzw. wstrząsy tektoniczne. Pierwsze z nich zostało zarejestrowane około godziny 22:48 w Voerendaal. Jego magnituda wynosiła 1,6 w skali Richtera. Kolejne odnotowano w ciągu kilku kolejnych minut i wyniosły one 1,1 oraz 1,0 i 1,2 w skali Richtera. Tuż po północy ziemia w tej okolicy zatrzęsła się jeszcze dwukrotnie: o godzinie 00:16 (1,8) i o godzinie 00:19 (1,2).

Mniejsze wstrząsy odnotowano również o godzinie 22:50 w Hoensbroek (1,5) i Heerlen(1,2).

Przyczyna wstrząsów

Trzęsienia ziemi o których mowa, nie były odczuwalne dla człowieka. Ryzyko odczuwalnych wstrząsów jest ogólnie w Limburgii bardzo małe. Jednak, w porównaniu z innymi obszarami w Holandii, Limburgia – zwłaszcza Południowa – jest szczególnie podatna na wstrząsy. Przesuwają się tu bowiem dwie płyty: (uskok) Peelrandbreuk i Feldbissbreuk.

Główną przyczyną serii wstrząsów w rejonie Feldbissbreuk są napięcia tektoniczne pod powierzchnią. Trwają nawet do kilku miesięcy i mogą być prekursorem większego wstrząsu. Wtedy określa się je, jako wstrząsy wstępne.

Drugą z możliwych przyczyn jest opóźniony efekt niegdysiejszego wydobywania węgla na tym terenie. W czasach, kiedy wydobywano tu węgiel kamienny, z kopalni wypompowywano wody gruntowe. Teraz mogą one ponownie napływać i funkcjonować jako swoisty rodzaj smaru pomiędzy przesuwającymi się płytami. Należy jednak pamiętać, że wyjaśnienie to jest nadal hipotetyczne.

Wcześniejsze trzęsienia ziemi w Limburgii

Feldbissbreuk to południowa granica rowu tektonicznego Roeldalslenk, biegnącego z Niemiec do Holandii. Natomiast północną granicę tworzy rów Peelrand. Ten ostatni znany jest z trzęsienia ziemi, które wystąpiło 13 kwietnia 1992 roku. Miało ono miejsce w pobliżu Roermond, a jego siła wynosiła 5,8 stopnia w skali Richtera. Określane jest jako największe trzęsienie ziemi w historii holenderskiej Limburgii.

Ponadto od 20 grudnia 2000 roku w okolicach Voerendaal i Kunrade miały miejsce trzęsienia ziemi o różnej magnitudzie. Odnotowano co najmniej 22 trzęsienia o sile wstrząsów powyżej 1,5 w skali Richtera (w tym 23 czerwca wstrząsy o magnitudzie 3,9 na terenie Niemiec). Ale też aż 130 wstrząsów o mniejszej sile.

W holenderskiej części Limburgii trzęsienia ziemi odnotowano również w roku 2018. W lipcu wystąpiły one m.in. w Heerlen (2,4 w skali Richtera, na głębokości około 9 kilometrów) oraz w Landgraaf (1,5). Natomiast we wrześniu lekkie trzęsienie ziemi odnotowano blisko miejscowości America, na głębokości 5,4 kilometra.

Najbardziej aktualne informacje dotyczące trzęsień ziemi w Holandii (i poza jej granicami), znajdziesz tutaj. Zamieszczono tu informacje o rodzaju wstrząsów, ich miejscu oraz magnitudzie.

Źródło: KNMI 

Artykuł Seria trzęsień ziemi w Limburgii Południowej pochodzi z serwisu Moja Limburgia.

Mieszkańcy Holandii, którzy podróżują do Niemiec, będą musieli zmierzyć się z bardziej rygorystycznymi przepisami. Ze względu na dużą liczbę infekcji koronawirusa w Holandii, Niemcy oznaczli kraj jako obszar wysokiego ryzyka. I zaostrzyli zasady dla podróżnych z Holandii. Oznacza to, że od wtorku 6 kwietnia br. przekraczający granicę muszą m.in. posiadać negatywny wynik testu na koronawirusa. Co ważne, wymóg ten dotyczy cię również wtedy, gdy udajesz się do Niemiec tylko po to, by zatankować, czy zrobić zakupy. Albo do pracy. Niemcy zapowiadają wyrywkowe kontrole, zwłaszcza w rejonach przygranicznych. Od zasady są pewne, nieliczne wyjątki. Dlaczego Niemcy oznaczyli Holandię, jako obszar wysokiego ryzyka? Kogo dotyczy obowiązek posiadania ważnego wyniku testu? Kto jest z niego zwolniony? I co jeszcze musisz wiedzieć?

Obszar wysokiego ryzyka

Po raz kolejny Niemcy zaostrzyli zasady dla podróżnych z Holandii i oznaczyli kraj, jako obszar wysokiego ryzyka. Niemcy identyfikują obszary lub kraje jako obszary ryzyka po analizie bieżącej sytuacji. Jako wskaźnik wykorzystują liczbę zakażeń koronawirusem, przekraczającą 50 na 100.000 osób w ciągu 7 dni. W przypadku Holandii liczba zakażeń wynosi obecnie 200 na 100.000 mieszkańców w ciągu 7 dni. Wcześniej jako obszar wysokiego ryzyka Niemcy oznaczyły m.in. Polskę, Czechy i Francję.

Oficjalnie granice pozostają otwarte, jednak – jeśli przyjrzeć się obostrzeniom – dla ruchu z Holandii granice są niemal nieprzejezdne. Zarówno niemieckie, jak i holenderskie instancje rządowe wzywają do wykonywania wyłącznie niezbędnych podróży. A do takich nie zaliczają tankowania, czy wykonywania zakupów.

Co oznacza zaostrzenie zasad dla podróżnych z Holandii?

Przede wszystkim to, że podróżujący z Holandii mają obowiązek posiadania ważnego dokumentu, potwierdzającego ich negatywny wynik testu na obecność koronawirusa. Dotyczy to również osób, które za niemiecką granicę wybierają się tylko w celu zrobienia zakupów, odwiedzin u rodziny czy zatankowania. Taki test (PCR, LAMP1 lub TMA2) nie może być starszy, niż 48 godzin. Ważne: nie mogą to być testy oferowane przez holenderskie GGD. Instytucja nie wystawia bowiem zaświadczeń medycznych, potwierdzających wynik testu. Oznacza to, że test musisz wykonać w jednej z firm komercyjnych. Koszty takich testów wahają się w granicach od 100 do 150 euro. Dowód potwierdzający negatywny wynik na obecność koronawirusa możesz okazać w postaci papierowej lub cyfrowej. Tekst dokumentu musi być w języku niemieckim, angielskim lub francuskim. Podróżując do Niemiec –zwłaszcza tylko w celu wykonania zakupów – musisz też nosić maskę medyczną typu KN95 lub FFP2.

Jednodniowi „turyści zakupowi” nie muszą jednak posiadać cyfrowej deklaracji wjazdu, czyli dokumentu potwierdzającego zgłoszenie pobytu na terenie Niemiec.

W przypadku ważności testów na obecność koronawirusa, inny zakres czasowy obowiązuje pracowników przygranicznych. Mogą oni posługiwać się dokumentem potwierdzającym negatywny test na koronawirusa o ważności nie dłuższej, niż 72 godziny. W praktyce mogą więc testować się co 3 dni (2 x w ciągu tygodnia roboczego).

Pozostali podróżujący z Holandii do Niemiec (i pozostający tam dłużej, niż 24 godziny) muszą:

• złożyć cyfrową deklarację wjazdu;
• poddać się 10-dniowej kwarantannie: po 5 dniach mogą poddać się testowi na obecność koronawirusa. Wynik negatywny oznacza zakończenie kwarantanny;
• nosić medyczną maskę zakrywającą nos i usta (obowiązek dotyczy wszystkich od 6 roku życia). W transporcie publicznym i sklepach obowiązkowe jest noszenie masek medycznych typu KN95 lub FFP2.
• mieć przy sobie ważny dokument, potwierdzający negatywny test na obecność koronawirusa, nie starszy niż 48 godzin (testy PCR, LAMP1, TMA2).

Uwaga: zalecenia dotyczące obowiązkowej kwarantanny mogą różnić się w zależności od regionu. Dokładne informacje na ten temat (w języku niemieckim) znajdziesz tutaj.

Wysokie kary za brak testów

Policja nie będzie prowadzić regularnych kontroli na granicy, zapowiada jednak częste kontrole losowe. Na pewno w promieniu 30 kilometrów od granicy, ale przygotuj się również na kontrole w głębi kraju.

Podróżujący z Holandii, którzy nie zastosują się do zaleceń i zostaną zatrzymani do kontroli bez ważnego 48 godzin wyniku testu, ryzykują karę grzywny lub nawet postępowanie karne. Warto zaznaczyć, że taka grzywna może sięgnąć od 500 do nawet 3000 euro! Niemiecka policja będzie również odsyłać takich podróżnych do najbliższego punktu testowego w rejonie przygranicznym.

Wyjątki w niemieckich przepisach dla podróżnych

Wyjątek od przepisów dotyczy m.in. ruchu tranzytowego. Czyli osób, które były przejazdem w Holandii (bez noclegu), a teraz chcą przejechać tranzytem przez Niemcy, wybierając najszybszą trasę przejazdu. Negatywnego wyniku testu nie muszą okazywać osoby, które nie przebywają w Niemczech dłużej, niż 72 godziny (m.in. pracownicy firm transportowych).

Obowiązkowi testowemu nie podlegają również dzieci do lat 6 i pracownicy służb ratowniczych.

Natomiast od obowiązku kwarantanny zwolnieni są także pracownicy przygraniczni i wykonujący niezbędne obowiązki zawodowe, pracownicy transportu towarowego, osoby korzystające z pilnej pomocy medycznej oraz osoby odwiedzające partnerów, dzieci lub rodziców. Osoby te muszą jednak spełnić obowiązek cyfrowej deklaracji wjazdu.

Twardy lockdown

Obecnie w Niemczech wprowadzony jest stan tzw. twardego lockdownu, który potrwa co najmniej do 18 kwietnia br. Pamiętaj, że w zależności od regionu, mogą obowiązywać różne obostrzenia. Czasem dotyczy to konieczności (bądź nie) odbycia kwarantanny, czy obowiązku noszenia masek medycznych (od 6 lat, kategoria FFP2, w transporcie publicznym, budynkach użyteczności publicznej i sklepach. Ale też przy wejściu do restauracji i tam, gdzie nie da się zachować dystansu). W niektórych regionach obowiązuje też godzina policyjna, o czym przeczytasz tutaj (język niemiecki).

Źródło: Auswärtiges Amt, ANWB, Nederland wereldwijd

Artykuł Niemcy zaostrzyli zasady dla podróżnych z Holandii pochodzi z serwisu Moja Limburgia.

Organizacja BIJ12 opublikowała raport, z którego wynika, że w ostatnim okresie aż cztery wilki były aktywne w Limburgii. BIJ12 wspiera gminy w dziedzinie wdrażania realizacji zadań dla obszarów wiejskich i środowiska naturalnego. W imieniu holenderskich prowincji, w tym Limburgii, prowadzi obserwacje i wystawia raporty na temat przemieszczania się wilków w Holandii, ale też – stopnia wyrządzanych przez nie szkód. Większość wilków, które pojawiły się w kraju pochodzi z Europy Środkowej. Ale w listopadzie ubiegłego roku, w rejonie Limburgii i Brabancji Północnej pojawiły się dwa wilki z regionu francusko-alpejskiego. Postrzega się to jako pozytyw, ponieważ zwiększa to szansę na wystąpienie wymiany genetycznej wśród wilków. A dzięki temu są one zdrowsze i bardziej witalne. W sumie na terenie Holandii zidentyfikowano około dziesięciu aktywnych wilków. Większość z nich przebywa na terytorium Veluwe. W naszej prowincji wilka zlokalizowano już w 2018 roku, o czym pisaliśmy tutaj. Był to pierwszy taki przypadek od 150 lat. Natomiast w okresie od listopada 2020 do stycznia 2021 w Limburgii aktywne były aż cztery wilki. Ssaki pojawiły się w rejonie prowincji graniczącym z Belgią oraz w Brabancji Północnej. Wynika to z raportu okresowego BIJ12. W naszej prowincji obserwacje dotyczą trzech samców i jednego, dotychczas niezidentyfikowanego wilka. W Limburgii wilki pojawiały się w okolicach Afferden, Weert i Stramproy.

Wilki w Limburgii i Brabancji Północnej

W listopadzie 2020 roku wykazano obecność drugiego już wilka z francusko-włoskiej populacji alpejskiej. Wcześniej informowano, że wilk z populacji alpejskiej widziany był w Niemczech i kierował się w stronę Holandii. Wilka tego oznaczono kodem GW1920m i wszystko wskazuje na to, że w połowie listopada dotarł on do położonego w Limburgii Afferden. Jego DNA znaleziono bowiem na zagryzionej owcy. Następnie wilk udał się na teren Brabancji Północnej w okolice Berghem i Rosmalen. Później nie natrafiono już na jego DNA.

To, że na terenie Limburgii i Brabancji pojawił się kolejny wilk wskazuje, że wilki z regionu alpejskiego mogą dotrzeć do Holandii. A dzięki temu zwiększa się szansa na wymianę genetyczną między populacjami wilków z regionu alpejskiego i Europy Środkowej (skąd pochodzą wszystkie inne, zidentyfikowane w Holandii wilki).

Rezerwat przyrody De Groote Heide

De Groote Heide to piękny rezerwat przyrody po obu stronach granicy holendersko-belgijskiej. Rozciąga się od Hamont-Achel i Pelt w Belgii po zielone przedmieścia Eindhoven. Na obszarze granicy prowincji Limburgii i Brabancji Północnej, a dokładniej pomiędzy Weert a Eindhoven zaobserwowano wilka z populacji alpejskiej. Samiec oznaczony kodem GW1652m obserwowany był od listopada 2020 roku do stycznia 2021 włącznie. Często fotografowały go kamery przyrodnicze. Znajdowano również inne ślady jego obecności, jak odchody, ślady łap, a nawet włosy. Aktywność wilka odnotowano po obu stronach autostrad A2 i A67. W regionie Groote Heide pojawia się już ponad pół roku, dlatego możemy oficjalnie mówić o osiedleniu się go w tym regionie.

Atak na owce w pobliżu Stramproy

Pod koniec stycznia 2021 roku, wilk zaatakował owce w pobliżu Stramproy. Znalezione DNA wykazało, że był to wilk osiadły w Belgii oznaczony kodem GW979m. Towarzyszył mu inny wilk z tego samego stada. Jego tożsamości nie udało się jednak ustalić, ponieważ DNA tego wilka zmieszane było z DNA GW979m. Stało się tak prawdopodobnie dlatego, że wilki… jadły upolowaną ofiarę razem. Warto podkreślić, że GW979m jest ojcem stada w regionie Leopoldsburga we Flandrii, gdzie znany jest pod nazwą August. Dystans pomiędzy głównym terytorium stada, a Stramproy wynosi około 30 kilometrów. Chociaż może się to wydawać dość znaczną odległością, to dla wilka jest to część spaceru w szerszym obszarze, trwającego jeden lub dwa dni. To, że wilki żerują na większym obszarze, jest dość częstym zjawiskiem, zwłaszcza w zimie. I nie koniecznie musi oznaczać, że stado z Leopoldsburga będzie się pojawiać w Holandii częściej.

Źródło: BIJ12

Artykuł Cztery wilki aktywne w Limburgii pochodzi z serwisu Moja Limburgia.

Podatek za psa to jeden z najstarszych i wciąż istniejących podatków w Holandii. Jego stawka może być jednakowa dla wszystkich posiadanych przez ciebie psów. W praktyce jednak wzrasta za każdego kolejnego czworonoga. Wiele gmin stosuje oddzielne stawki podatku dla schronisk, czy hodowli. Co ważne, wpływy z podatków za psy kwalifikowane są, jako zasoby ogólne. Nie muszą więc być przeznaczone na np. sprzątanie psich kup, czy inne udogodnienia dla właścicieli tych zwierząt. Wiele prowincji rezygnuje z pobierania tego podatku. Jednak tam, gdzie jest obowiązkowy, musisz go zapłacić. (o czym pisaliśmy tutaj). Do tych prowincji wciąż nie zalicza się Limburgia, która zdecydowanie utrzymuje podatek, jako jedno ze źródeł dochodu. Dlatego limburskie gminy nadal nie rezygnują z pobierania podatku za psy. Podobnie jak w zeszłym roku, opłatę za posiadanie jednego lub więcej czworonogów, zdecydowało się pobrać 25 należących do prowincji gmin. Informację przekazało Centrum Badań nad Gospodarką Samorządów Lokalnych (Coelo).

Najdrożej w Maastricht

Podobnie, jak w ubiegłym roku, również w 2021 posiadanie psa najdrożej wychodzi w Maastricht. Za pierwszego psa właściciele płacą tam podatek w wysokości 92,39 euro. Podatek w kwocie przekraczającej 90 euro zapłacą też posiadacze psów z Sittard-Geleen (91,80), czy Stein (90,20). W Limburgii z podatku zrezygnowały jedynie gminy Beekdaelen, Bergen, Gulpen-Wittem, Horst aan de Maas, Peel en Maas i Venray.

Z kolei najmniej zapłacą w tym roku mieszkańcy Nederweert (25 euro) oraz Beesel (40 euro). Venlo jest natomiast jedyną gminą, w której podatek za psy został znacznie obniżony: z ponad 85 euro w roku 2020, do ponad 74 euro w tym roku. Za to gminy Meersen i Eijsden-Margraten w tym roku znacznie podniosły opłaty za psa (odpowiednio z 70 na 80 euro i z 52 na 60 euro). W pozostałych gminach taryfa albo się nie zmieniła, albo był to nieznaczny procent.

Wszystkie stawki podatku z podziałem na poszczególne gminy w Limburgii, znajdziesz tutaj.

Podatek za psy w kraju

Z badań Coelo wynika, że na podatek za psy, płacimy średnio 0,7 procent mniej (stawka za jednego psa w stosunku do ubiegłego roku). Jeśli jednak wziąć pod uwagę wyłącznie gminy, które pobierały podatek zarówno w roku ubiegłym, jak i w tym roku, możemy zaobserwować wzrost o średnio 2,4 procent.

W skali całego kraju zauważalne jest stopniowe wycofywanie się z pobierania podatku za psy. W tym momencie, na 352 gminy pobiera go nieco ponad połowa z nich. Tylko w ubiegłym roku z podatku za psy zrezygnowało dziesięć holenderskich gmin. Jednak żadna z nich nie mieści się w Limburgii.

Źródło: Coelo ‘Atlas van de lokale lasten 2021

Foto: Moja Limburgia

Artykuł Limburskie gminy nie rezygnują z podatku za psy pochodzi z serwisu Moja Limburgia.

Kościoły w całej Holandii zostaną jutro oświetlone na czerwono. Wszystko to w ramach akcji Red Wednesday, która odbywa się każdego roku w imię wolności wiary. Jej celem jest zwrócenie uwagi na wolność wyznania na całym świecie, w tym zwłaszcza – na prześladowania chrześcijan. Oprócz 37 kościołów w Limburgii i 113 w całej Holandii, w przedsięwzięciu biorą udział kościoły na całym świecie. Swój udział zgłosiły m.in. Bazylika Sacre Coeur w Paryżu czy katedra Westminsterska w Londynie. W Holandii za organizację przedsięwzięcia odpowiada organizacja Kerk in Nood.

Prześladowania za wiarę

Według raportów organizacji Kerk in Nood i innych instytucji, w ostatnich latach nasilają się prześladowania za wiarę. – Wolność wyznania jest prawem człowieka. Nikt nie powinien być nękany, dyskryminowany w pracy lub w miejscu zamieszkania, ani straszony pozbawieniem wolności, a nawet życia, tylko z powodu wiary. – mówi Peter Broeders, dyrektor Kerk in Nood.

Tymczasem aż 61 procent światowej ludności żyje w krajach, w których nie ma prawdziwej wolności religijnej. W 38 krajach dochodzi do poważnej dyskryminacji i prześladowań na tle religijnym. I aż 1 na 5 chrześcijan mieszka w kraju, w którym wolność religijna jest utopią.

Red Wednesday

Chociaż akcja pierwotnie miała miejsce w Wielkiej Brytanii, obecnie odbywa się na całym świecie. Uczestniczą w niej nie tylko kościoły katolickie, czy protestanckie, ale też synagogi i meczety.

Większość kościołów oświetli swoje budynki na czerwono o zachodzie słońca. Światła pozostaną włączone przez cały wieczór lub nawet noc.

Zapraszając do udziału w akcji czerwonej środy, organizatorzy wzywają do zwiększenia tolerancji i szacunku dla osób wierzących. Ale także pomiędzy różnymi grupami wyznaniowymi.

Akcja w Limburgii

W akcji Red Wednesday, która odbędzie się w środę 25 listopada br., weźmie na pewno udział 37 kościołów z Limburgii. Na czerwono zostaną m.in., oświetlone kościoły w Beek, Blitterswijck, Echt, Eys, Geleen, Gulpen, Horst, Kerkrade, Maastricht, Roermond, Venray i Weert.

Większość kościołów poprze akcję oświetlając budynki sakralne. Niektóre będą również prowadzić modlitwy podczas mszy (oczywiście zgodnie z zarządzeniami dotyczącymi koronawirusa).

Źródło: Kerk in Nood https://kerkinnood.nl/redwednesday2020/

Artykuł Kościoły oświetlone na czerwono w imię wolności wiary pochodzi z serwisu Moja Limburgia.