Z inicjatywy zarządu Prowincji Limburgii powstał plan zasadzenia w ciągu najbliższych ośmiu lat miliona nowych drzew. Po jednym dla każdego mieszkańca Limburgii. Akcja została bardzo pozytywnie przyjęta zarówno wśród obywateli prowincji, jak i różnych organizacji i firm. Nowe drzewa mają być sadzone zarówno w rezerwatach przyrody, w miastach i wsiach, jak i na terenach podmiejskich. W miniony wtorek akcję sadzenia drzew rozpoczęły dzieci ze szkoły podstawowej ‘t Kempke w Sint Odiliënberg. Dzieci zasadziły 2000 drzew na terenie Melicker Ohé, należącym do Prowincji Limburgii.

Pozytywne przyjęcie

Zarząd Prowincji zwrócił się do Parlamentu Limburgii o przeznaczenie na ten cel kwoty w wysokości 2 milionów euro.

Akcja spotkała się z pozytywnym przyjęciem. Pomysł posadzenia miliona drzew spodobał się zarówno mieszkańcom Limburgii, jak i znajdującym się tu firmom i organizacjom. – Nasz pomysł wszędzie zyskał pozytywne reakcje – mówi deputowany Hubert Mackus. – Dodatkowe drzewa nie tylko upiększą otoczenie. Zapewnią także zdrowie powietrze, będą magazynować dwutlenek węgla i zatrzymywać pyły. Drzewa zapewniają też cień, co jest bardzo ważne podczas upalnego lata.

Dzięki tak entuzjastycznemu podejściu społeczeństwa, deputowany nie wyklucza, że ostatecznie zasadzonych będzie jeszcze więcej drzew.

Dzieci dają dobry przykład

W miniony wtorek deputowany Mackus zaprosił do udziału w akcji dzieci z grupy ósmej szkoły podstawowej ‘t Kempke w Sint Odiliënberg. Dzieci dały dobry przykład i zasadziły dwa tysiące drzew na działce o powierzchni pół hektara. Działka ta należy do Prowincji Limburgii i znajduje się w tzw. Melicker Ohé. Sadzonki drzew pochodziły z Sevenum. Oprócz deputowanego Mackusa, w sadzeniu drzew pomagali dzieciom radny Jan Smits z gminy Roerdalen oraz około trzydziestu pracowników prowincji. Każde z dzieci zapisało swoje imię na etykiecie przyczepionej do bambusowych wsporników, umieszczonych przy sadzonkach drzew. Dzięki temu zawsze będą mogły znaleźć własnoręcznie zasadzone drzewa i ewentualnie – dbać o nie.

Podczas pierwszej akcji Milion drzew dla mieszkańców Limburgii, zasadzono dęby, wiśnie, klony i wiązy polowe. Razem stworzą one zagajnik wzdłuż rzeki Roer, o wielkości pół hektara. Trzeba zaznaczyć, że Melicker Ohé to popularne miejsce spacerów w tym regionie.

Inspiracyjne sesje

W czwartek 28 listopada, deputowany Mackus i gmina Weert organizują wspólnie sesję inspiracyjną, której celem jest zgromadzenie inicjatorów akcji sadzenia drzew i podzielenie się pomysłami. Tylko w gminie Weert w nadchodzących latach planowane jest posadzenie wielu nowych drzew. Ale też gminy Sittard-Geleen, Eijsden-Margraten, Kerkrade, Vaals i Maastricht, a także Administracja Zasobów Wodnych Limburgii (Waterschap Limburg), dołączają do projektu. Ich celem jest m.in. zacienianie drzewami strumyków.

Prowincja sprawdza cały czas, w jakich zakątkach na terenie Limburgii i przy których drogach możliwe jest zasadzenie dodatkowych drzew.

Pojawi się również pula dotacji, która ma pozwolić planowi sadzenia drzew na szybki start. Dzięki temu wiele drzew będzie można zasadzić jeszcze tej zimy.

Źródło: Provincie Limburg

Foto: Dzieci z klasy ósmej szkoły podstawowej ‘t Kempke w Sint Odiliënberg dały zielone światło dla planu posadzenia miliona drzew w Limburgii. Nad rzeką Roer uczniowie zasadzili ponad dwa tysiące drzew, w tym dęby, klony, wiśnie i wiązy. Źródło: Provincie Limburg

Artykuł Milion drzew dla mieszkańców Limburgii pochodzi z serwisu Moja Limburgia.

Kumak górski (Bombina variegata, nid. Geelbuikvuurpad), to gatunek płaza bezogonowego z rodziny kumakowatych i spokrewniony z kumakiem nizinnym. Dawniej zaliczany był do ropuszkowatych. Cechuje się brązową grzbietową stroną ciała oraz kontrastującą z nią stroną brzuszną, która pokryta jest ostrzegawczym deseniem żółci i czerni. Aż do lat siedemdziesiątych ubiegłego stulecia, kumaki górskie występowały w ponad 80 różnych miejscach Limburgii Południowej. Ich liczba gwałtownie jednak zmalała – do zaledwie kilku, znalezionych w latach 90. w wyżłobieniach marglowych, siedlisk. Zwiększenie intensyfikacji użytkowania gruntów i związane z tym odwadnianie obszarów, w których zwierzęta składały jaja, były przyczyną niemal całkowitego wyginięcia kumaka górskiego. Na początku września br. posłanka Carla Brugman-Rustenburg, radny z Eijsden-Margraten Gerry Jacobs oraz przedstawiciel zarządu administracji zasobów wodnych Arnold Jansen, przyczynili się do ponownego wprowadzenia kumaków górskich na wzgórzach Limburgii Południowej.

Budowa buforów wodnych

W ostatnich miesiącach Bureau Natuurbalance wraz z Waterschap Limburg, gminą Eijsden-Margraten, Staatsbosbeheer, Limburgs Landschap, Natuurmonumenten i prywatnymi właścicielami gruntów, zrealizowało nowe bufory wodne, mające służyć za miejsca reprodukcji dla kumaków. Przedsięwzięcie sfinansowane zostało przez samorząd Provincie Limburg. Odbywa się to nie tylko w rezerwatach przyrody, ale także w suchych dolinach i buforach wodnych wybudowanych specjalnie przez administrację zasobów wodnych. Suche doliny powstawały w przeszłości przez wymywanie, dzięki czemu położone są zawsze między dwoma stokami. Obecnie używane są do buforowania wody, często z gruntów rolnych (np. w Banholt i w okolicach Sint Geertruid). Bez tego buforowania, ulewne deszcze zalewałyby ulice wodą i błotem.

Dzięki tej konstrukcji kumaki górskie mogą rozmnażać się w swoich historycznych siedliskach. Co więcej, sieć buforów wodnych zainstalowanych w tych dolinach, stanowi bardzo obiecującą strefę połączeń, pomiędzy różnymi obszarami siedliskowymi tego gatunku. Wymiana zwierząt pomiędzy różnymi siedliskami ma bowiem ogromne znaczenie w zakresie utrzymania wystarczającej zmienności genetycznej.

Projekt pokazuje, że gatunek chroniony prawem nie musi stanowić zagrożenia dla wszelkiego rodzaju funkcji społecznych. Jak mówi Arnold Jansen z Waterschap Limburg: – Dzięki budowie nowych basenów (…) zbieramy wodę deszczową ze stoków i zapobiegamy uciążliwościom w dolinach, a jednocześnie tworzymy eldorado dla płazów, takich jak kumaki górskie”.

Źródło: Provincie Limburg

Foto:  Wikipedia, Provincie Limburg

Artykuł Kumaki górskie powróciły do Limburgii Południowej pochodzi z serwisu Moja Limburgia.

Z badań nad znajomością i turystycznym wizerunkiem Limburgii wynika, że pozostaje ona jednym z najpopularniejszych międzynarodowych ośrodków turystycznych. Prowincja jest atrakcyjna zarówno dla samych Holendrów, jak i ich wschodnich oraz południowych sąsiadów. Badania przeprowadziła agencja Trends & Tourism, na zlecenie samorządu Prowincji Limburgii.

Zalety Limburgii

Z badań dowiadujemy się m.in., że Limburgia cieszy się największym uznaniem w Holandii, Flandrii oraz Nadrenii Północnej-Westfalii. Nieco mniej popularna jest natomiast u swoich sąsiadów ze wschodnich Niemiec. Limburgia postrzegana jest jako prowincja atrakcyjna, nastrojowa, relaksująca i przyjemna. Holendrzy postrzegają Limburgię przede wszystkim poprzez pryzmat burgundzkiego stosunku do życia jej mieszkańców (cieszą się życiem i strawą). Nie bez powodu też, wśród jej najmocniejszych punktów wymienia się restauracje, dania regionalne, miasta, ciekawe i warte zwiedzania miejsca, szlaki przyrodnicze oraz wizytę w zamku lub posiadłości ziemskiej.

Cel odwiedzin

Holendrzy stanowią najliczniejszą grupę spośród tych, które uważają, że Limburgia jest najbardziej atrakcyjna pod kątem krótkich wakacji. Ponad połowa badanych wskazała, że odwiedziła tą prowincję w ciągu trzech ostatnich lat. O ile jednak dla Holendrów powodem tych odwiedzin były zwłaszcza wakacje, o tyle wśród Niemców i Belgów popularnością cieszą się jednodniowe wycieczki.

Na pytanie, czy zamierzają odwiedzić Limburgię w ciągu najbliższych trzech lat na (krótkie) wakacje, najbardziej entuzjastycznie odpowiadali respondenci z Niemiec. Najczęściej odwiedzanymi limburskimi atrakcjami oraz wydarzeniami są Drielandenpunt w Vaals, Designer Outlet w Roermond i świąteczne miasteczko Kerststad Valkenburg. Również Ogrody Zamkowe w Arcen i powiązane ze świętami Bożego Narodzenia Magisch Maastricht cieszą się dużą popularnością turystów.

Badanie

Rezultaty zawarte w arkuszu informacyjnym oparte są na badaniu przeprowadzonym przez Trends & Tourism w 2019 roku, na zlecenie samorządu Prowincji Limburgii. Badanie przeprowadzono w internecie, na trzech najważniejszych dla Limburgii rynkach pochodzenia. Są to Holandia, Belgia (Flandria) i Niemcy (Nadrenia – Północna Westfalia).

W badaniu wzięła udział reprezentatywna próba 2500 respondentów, w wieku od 18 lat. Ważną część badania stanowiły pytania o: rozpoznawalność Limburgii, zachowanie odwiedzających, cel pobytu oraz styl życia odwiedzających.

Więcej informacji na temat wyników badań znajdziesz w arkuszu informacyjnym dotyczącym pomiaru popularności i wizerunku Limburgii.

Źródło: Provincie Limburg

Artykuł Limburgia głównym celem podróży turystycznych pochodzi z serwisu Moja Limburgia.

Rzymska willa Voerendaal- Ten Hove, zostanie poddana szerokim badaniom naukowym, czytamy na stronie Prowincji Limburgii. Willa ta jest zdecydowanie największym takim budynkiem w Holandii: jej fasada mierzy 190 metrów. Wyniki badań mają nam dostarczyć informacji na temat życia mieszkańców rzymskiej willi sprzed 1.800 lat. – Moim celem jest przybliżyć archeologię społeczeństwu poprzez ukazywanie historii z przeszłości i sprawianie, że można ich samodzielnie doświadczyć. – mówi deputowany Hans Teunissen. – W De Vondst (centrum archeologicznym w Limburgii, przyp. red.) zamierzamy m.in. zorganizować publiczny program, poświęcony historii willi Voerendaal.

Prace wykopaliskowe na miejscu, gdzie zlokalizowana została willa, prowadzone są już od XIX wieku. Nigdy jednak nie prowadzono całościowych badań nad odkryciami. Dlatego materiały można śmiało określić, jako archeologiczną skrzynię skarbów, której nigdy wcześniej nie otwarto. Dopiero wraz z zapowiadanymi badaniami będzie można opowiedzieć całą historię tego wielkiego, rzymskiego kompleksu.

Willa

Willa Voerendaal- Ten Hove, a w zasadzie jej resztki, to monumentalny kompleks rzymski, datowany na II – III wiek. Znajduje się przy najważniejszej rzymskiej drodze – Via Belgica, która była ważnym łącznikiem w sieci handlu produktami rolnymi. W związku z pełnioną funkcją willa ma znaczenie międzynarodowe.

Była bogatszą formą domu rzymskiego, zbudowanego w wersji villa rustica (willa wiejska). To także jedyna willa posiadająca akwedukt (wodociąg). Początkowo miało to być małe, lokalne gospodarstwo, które jednak z biegiem lat przekształciło się w duży kompleks rolniczy, dostarczający zboża rzymskim oddziałom granicznym. Kto odpowiada za te zmiany? Kto tu mieszkał i w jaki sposób żyli mieszkańcy Villa Voerendaal- Ten Hove? To pytania, na które mają nadzieję odpowiedzieć naukowcy.

Partnerzy

Plany dotyczące szczegółowych badań archeologicznych w tej lokalizacji przedstawiły 4 stycznia Samorząd Prowincji Limburgii, Narodowa Agencja Dziedzictwa Kulturowego oraz Muzeum Limburgii w Venlo.

Samorząd Prowincji podjął aktywną współpracę z wyżej wymienionymi partnerami, aby, poprzez ten projekt, wzmocnić publiczne zainteresowanie archeologią. Badania wpisują się w prowincjonalną politykę „Archeologia w witrynie”.

Rezultaty badań

Podczas badań naukowych, publiczność będzie szeroko informowana o ich wynikach. Miejscem, które ma wprowadzić ten wyjątkowy projekt w centrum uwagi, ma być wspominane już centrum archeologiczne De Vondst, ściśle współpracujące z Muzeum Limburgii. Projektowi zostanie również poświęcona uwaga podczas Narodowych Dni Archeologii, czy Narodowego Tygodnia Rzymskiego.

Badania potrwają 3 lata, a ich przeprowadzenie możliwe jest dzięki inwestycji w wysokości ponad 700.000 euro, pochodzącej zarówno od rządu, jak i władz Limburgii.

Źródło: Prowincja Limburgia,  Rijksdienst voor het Cultureel Erfgoed

Foto: Deputowany Hans Teunissen podczas badania przedmiotów pochodzących z willi Voerendaal w Muzeum Limburgii. Źródło: Prowincja Limburgia

Artykuł Badania naukowe dotyczące rzymskiej willi Voerendaal- Ten Hove pochodzi z serwisu Moja Limburgia.