Co pół roku gminy Weert i Nederweert organizują Kledingdag. Jest to Dzień Odzieży dla dzieci w wieku do 18 lat, pochodzących z rodzin o niskich dochodach. Inicjatywę tę zapoczątkowano w Weert w 2017 roku, a uruchomiono ją dzięki współpracy gminy z lokalnymi przedsiębiorcami i partnerami społecznymi. Rok później do projektu przyłączyła się również gmina Nederweert. Od samego początku obie gminy widzą coraz więcej dzieci, którym teraz mogą pomóc.

Wizytę podczas Dnia Odzieży złożył deputowany Robert Housmans (zarząd Prowincji Limburgii). Radni Martijn van den Heuvel (gmina Weert) i Henk Cuijpers (gmina Nederweert) tak skomentowali tą wizytę: –Wspaniale, że członek zarządu prowincji interesuje się tym wyjątkowym projektem, który z sukcesem rozwija się na wielu płaszczyznach. Mamy nadzieję zainspirować nim inne gminy.

Ukryta bieda

Celem Dnia Odzieży jest zapewnienie nowych ubrań i butów dla dzieci, które tego potrzebują. Ponadto daje on świetną sposobność, by poznać rosnącą wciąż liczbę rodzin w potrzebie. Na pierwszą edycję zaproszono 520 dzieci z Weert, o których wiedziała gmina. Obecnie liczba ta wzrosła do 860 dzieci (140 z nich pochodziło z Nederweert).

Wizyta deputowanego

Deputowany Robert Housmans, w zarządzie Prowincji Limburgii odpowiada za dział opieki społecznej, opieki zdrowotnej i bezpieczeństwa. – Czasami dzieci potrzebują po prostu ciepłej kurtki – mówi. – To bardzo ważne, żeby mogły ją otrzymać. Dzięki tej inicjatywie dzieci pochodzące z rodzin o niskich dochodach mogą dostać nowe ubrania, zamiast używanych. A to bardzo przyczynia się do podniesienia ich samooceny i zapobiega nękaniu ze strony ich rówieśników. Dlatego bardzo doceniam tę inicjatywę. Pokazuje ona, że każdy się liczy. Sam, czy też z pomocą społeczności. Nie dajmy dzieciom marznąć!

Organizatorzy i uczestnicy projektu

W organizacji i sprzątnięciu terenu, na którym gminy organizują Dzień Odzieży, pomagają uczestnicy programu Kansrijk in de Wijk oraz zewnętrznego zespołu PSW.

W Dniu Odzieży uczestniczą: Belly and Bengel, Colada Shoes & Sport200, Dean4Kidz, HEMA, Jola fashion, Palmen Sport, Posno-Sport, Shoeby Fasion, Trendyz Shoes, VT fashion oraz Xambeau body.

Zarejestruj się

Dzieci pochodzące z rodzin o dochodzie poniżej 120% poziomu pomocy społecznej, mogą kwalifikować się do udziału w następnym Dniu Odzieży (albo innego programu). Aby móc wziąć w nim udział, należy się uprzednio zarejestrować.  W Weert można to uczynić za pomocą De Vraagwijzer w urzędzie gminy, albo wysyłając maila na adres kledingdagen@weert.nl. W Nederweert natomiast należy udać się do jednego z centrów pomocy albo wysłać maila na adres sociaaldomein@nederweert.nl.

Dzień Odzieży organizowany jest dwa razy do roku. W październiku, kiedy oferowane są ubrania na jesień i zimę oraz w kwietniu, z ofertą wiosenno-letnią. Szczegółowe terminy uzyskasz po zgłoszeniu się w odpowiedniej gminie.

* * *

Również inne limburskie gminy organizują własne Dni Odzieży, m.in. Heerlen, Echt-Susteren, Gennep, Stein i Venlo. Informacji na ten temat szukaj na stronach internetowych poszczególnych gmin.

Źródło: Provincie Limburg

Foto: Provincie Limburg

Artykuł Dzień Odzieży: gminna inicjatywa dla dzieci z rodzin o niskich dochodach pochodzi z serwisu Moja Limburgia.

Wypełnienie zeznania podatkowego obowiązuje niemal wszystkich z nas. Niezależnie od tego, czy należy ci się zwrot podatku, czy też będziesz musiał dopłacić, musisz się rozliczyć. Możesz to zrobić samodzielnie, za pomocą oferowanej przez holenderski urząd podatkowy strony internetowej. Albo za pośrednictwem przydatnej aplikacji Aangifte 2018, choć z tej ostatniej nie wszyscy mogą skorzystać. Co jednak w sytuacji, gdy twoja sytuacja finansowa zmieniła się w ubiegłym roku i masz wrażenie, że rozliczenie się przerasta twoje możliwości? Odpowiedź wydaje się prosta: potrzebna ci pomoc w wypełnieniu zeznania podatkowego! W artykule o tym, gdzie możesz ją uzyskać i czego musisz się przy tym wystrzegać.

Gdzie uzyskać pomoc w wypełnieniu zeznania podatkowego?

W Holandii działa wiele organizacji, które mogą udzielić ci pomocy. Zaliczają się do nich organizacje społeczne, doradcy podatkowi, a nawet – pracownicy urzędu podatkowego.

Jeśli chodzi o organizacje społeczne to zaliczają się do nich m.in. związki zawodowe (przy czym wiele z nich prowadzi tą usługę gratis – dla zarejestrowanych członków). Ale też związki zrzeszające seniorów, czy dzielnicowe domy kultury i pracownicy socjalni. Wielu z nich to przeszkoleni wolontariusze, którzy prowadzą konsultacje w czasie tzw. spreekuren, czyli w godzinach przyjęć, organizowanych w ogólnodostępnych miejscach. Często są to lokalne biblioteki. Informację o tym, które z nich prowadzą takie spotkania, znajdziesz tutaj. Możliwe, że konieczne będzie uprzednie umówienie się na spotkanie.

Doradcy podatkowi

Są to osoby, które w imieniu i na rzecz podatników, m.in. sporządzają zeznania i deklaracje podatkowe lub udzielają im pomocy w tym zakresie. Z ich usług najczęściej korzystają osoby posiadające złożoną sytuację podatkową. Ale też przedsiębiorcy, którzy korzystają z usług biur księgowych i/lub podatkowych. Pamiętaj jednak, że takie rozwiązanie sprawy to nie tylko wygoda, ale też związane z pracą doradcy koszty finansowe.

Urząd podatkowy

A jeśli nie jesteś w stanie samodzielnie wypełnić zeznania podatkowego i nikt z twojego otoczenia nie może ci pomóc? Skontaktuj się z urzędem podatkowym! Możesz bowiem uzyskać pomoc w rozliczeniu się z podatku u źródła, przychodząc do jednego z biur Belastingdienst. Pomocy udzielają zarówno pracownicy fiskusa, jak i specjalnie w tym wyszkoleni studenci. Pamiętaj jednak, żeby wcześniej umówić się na spotkanie. Możesz to zrobić telefonicznie, dzwoniąc na numer BelastingTelefoon: 0800-0543.

Nigdy nie przekazuj DigiD!

Pamiętaj, że nawet w sytuacji, kiedy korzystasz z pomocy przy wypełnieniu zeznania podatkowego, nigdy nie przekazuj tej osobie (bądź instytucji) swojego kodu DigiD. Zdecydowanie rozsądniej (i bezpieczniej) jest wystąpić o kod pełnomocnictwa poprzez DigiD Machtigen. Dzięki niemu pośrednik będzie mógł bezpiecznie uregulować twoje sprawy urzędowe. Pełnomocnictwo zostanie bowiem udzielone wyłącznie do złożenia zeznania podatkowego. Po złożeniu wniosku online, w ciągu tygodnia dostaniesz kod pełnomocnictwa. Musisz przekazać go osobie, która będzie wypełniać twoje zeznanie podatkowe. Uwaga – jeżeli chcesz złożyć zeznanie wspólnie ze swoim partnerem, on również musi wystąpić o kod pełnomocnictwa.

Kodu pełnomocnictwa będziesz także potrzebować, jeśli postanowisz poprosić o pomoc biuro urzędu podatkowego. Jeśli jednak przy rozliczeniu się z podatku, korzystałeś z pomocy Belastingdienst już w ubiegłym roku, urzędnicy sami wyślą ci nowy kod pełnomocnictwa. Wtedy oczywiście nie musisz ponownie o niego występować.

Przydatne linki

Jeśli samodzielne wypełnienie zeznania podatkowego wydaje ci się zbyt trudne, możesz je zlecić jednej z wymienionych wyżej organizacji. Jedną z opcji jest zlecenie zadania doradcy podatkowemu. Jak wybrać zaufanego? Porównania doradców z podziałem na prowincje i gminy możesz dokonać tutaj. Jeśli chcesz skorzystać z usług doradcy zrzeszonego w Register Belastingadviseurs (posiadają minimum wykształcenie na poziomie hbo i mają obowiązek regularnego dokształcania się), szukaj tutaj. Natomiast w przypadku związków zawodowych, serwisem podatkowym służą zarówno FNV, jak i CNV.

Źródło: Belastingdienst 

Foto: Belastingdienst.nl

Artykuł Pomoc w wypełnieniu zeznania podatkowego pochodzi z serwisu Moja Limburgia.

Mówi się, że dobry żart powinien ożywić atmosferę. Kiedy jednak pojawia się zbyt często, nacechowany jest negatywnie i wymierzony w jedną osobę, mamy do czynienia z szykanowaniem (pesten). Takie sytuacje mają miejsce zarówno w szkole, jak i w pracy. Stanowią też ogromny, często występujący problem w dzisiejszym społeczeństwie. Jeśli ofiara w porę nie otrzyma pomocy, może mieć poważne problemy zdrowotne, które mają wpływ na jej codzienne funkcjonowanie. Długotrwałe szykany mogą nawet doprowadzić do samobójstwa osoby zastraszanej. Czym właściwie są szykany i jaki jest podział ról w grupie, w której dochodzi do szykanowania? Kim jest ofiara i jak na szykany powinno reagować jej otoczenie w pracy lub szkole? Co na temat szykanowania mówi holenderskie prawo? I wreszcie, gdzie szukać pomocy, gdy my, lub bliska nam osoba, staniemy się ofiarą szykanowania?

Czym są szykany?

Szykanowanie jest systematyczną formą agresji, w której jedna lub więcej osób, próbuje skrzywdzić inną osobę fizycznie, werbalnie lub psychicznie. Jest to proces grupowy, w który zaangażowani są szykanujący, szykanowani, obserwatorzy, dorośli profesjonaliści (np. nauczyciele w szkole lub kadra kierownicza w pracy) oraz rodzice.

W przypadku szykanowania władza jest rozdzielona nierównomiernie. Zawsze ta sama osoba wygrywa, zawsze ta sama osoba traci. Obserwatorzy stają po stronie silniejszej ze stron. Szykanujący nie ma żadnych pozytywnych intencji – chce zranić, zniszczyć lub sprawić ból. Osoba szykanowana czuje się osamotniona, staje się niepewna, smutna i odczuwa strach.

Szykanowanie jest czymś innym, niż dokuczanie, które jest zdarzeniem incydentalnym i ma na celu jedynie rozdrażnienie drugiej osoby. Nie odnosi ona jednak trwałej szkody na zdrowiu fizycznym i psychicznym, a pomiędzy obiema stronami panuje z reguły przyjazna atmosfera.

Relatywnie nowym sposobem szykanowania jest cyberprzemoc. Ten sposób szykanowania odbywa się poprzez Internet lub telefon komórkowy. Chodzi tu o nękanie za pośrednictwem mediów społecznościowych i Internetu. Za cyberprzemoc uważa się również wysyłanie do ofiary maili z pogróżkami i obelgami, celowe wprowadzanie w błąd lub rozprzestrzenianie plotek, hakowanie i używanie haseł ofiary, tworzenie i publiczne rozpowszechnianie uderzających w ofiarę fotomontaży.

Szykanujący, ofiara i otoczenie

Obserwując grupę, w której dochodzi do szykanowania, łatwo dostrzec w niej wyraźny podział ról.

Pierwszą z ról przyjmują szykanujący. Może tak się dziać z wielu powodów. Z reguły osobie, która dręczy innych, brak umiejętności społecznego przebywania w grupie i czuje się w niej niepewnie. Chcąc wywrzeć na grupie wrażenie i w obawie przed tym, że sama może zostać ofiarą szykanowania, postanawia uprzedzić fakty i przyjmuje na siebie rolę szykanującego.

Osoby, które stają się ofiarami szykan, są przeważnie mniej pewne siebie, nieco nieśmiałe, wrażliwe, introwertyczne i mało odporne na krytykę. Mogą być słabsze fizycznie i same siebie postrzegać negatywnie, jako nieatrakcyjne i bezwartościowe. Nękane wpadają w błędne koło: im dłużej są szykanowane, tym bardziej niepewnie się czują. A to często sprawia, że szykany nasilają się.

Obserwatorzy to grono, które może dzielić się na pięć grup. Pierwsza z nich to osoby, które aktywnie uczestniczą w szykanach z obawy, że inaczej same mogą stać się ofiarami. Druga grupa bierze udział w znęcaniu się w nadziei na odniesienie na tym osobistej korzyści. Trzecia grupa nie bierze czynnego udziału w dręczeniu ofiary, ale też nie robi nic, aby temu zapobiec. Czwarta grupa to osoby, które nie zdają sobie sprawy, że w ich gronie dochodzi do szykanowania. Ostatnia, piąta grupa, to osoby znajdujące się wysoko w hierarchii grupy i czasem występują w obronie ofiary.

Szykany, a szkoła

Szykanowanie ma ogromny wpływ na osoby małoletnie. Długotrwałe zastraszanie może powodować u nich zarówno fizyczne, jak i psychiczne objawy, czasem prowadzące do samobójstwa. Szykanowanie jest w szkole częstym problemem, bo większość młodych ludzi nie ma jeszcze zdecydowanie ukształtowanego wizerunku samego siebie i czuje się niepewnie Szykanowanie pogłębia jeszcze negatywne zdanie ofiary o sobie.

Młodzi, wykluczeni z powodu szykan ludzie, nie czują się w szkole dobrze, czują się odrzuceni. Ponieważ większość obserwatorów odrzuca wsparcie ofiary, młodzi ludzie często czują się bezsilni i nie są w stanie położyć kresu istniejącej sytuacji. Dlatego bardzo ważne jest tutaj działanie osób trzecich.

Szykanowane dzieci muszą mieć możliwość porozmawiania o swoich problemach z rodzicami lub innymi zaufanymi osobami. Należy stworzyć im warunki, by nauczyły się asertywności, wiary w siebie i stawania we własnej obronie. Ich rodzice powinni przede wszystkim od razu potraktować problemy dziecka poważnie. Kolejnym krokiem musi być podjęcie rozmowy z rodzicami szykanującego, a jeśli to nie pomoże, skontaktowanie się ze szkołą.

Szkoła musi nie tylko potraktować problem szykan poważnie, ale też konsekwentnie mu przeciwdziałać. Kadra nauczycielska musi dbać o bezpieczną atmosferę zarówno w klasie, jak i na terenie szkoły. Dlatego to do szkoły należy ustalenie wspólnej linii działania i wskazanie uczniom właściwego zachowania w takiej sytuacji. Zarówno szykanującemu, jak i obserwatorom, szkoła musi uświadomić zakres odpowiedzialności za wynikające z szykan konsekwencje.

Szykanowanie w pracy

Jak podaje strona Pesten op de Werkvloer w wyjaśnieniu do holenderskiej ustawy o warunkach pracy (Arbowet, rozdział 1), podano następujący opis szykanowania w pracy: (…) wszystkie formy nękania o charakterze strukturalnym, dotyczące jednego lub większej grupy pracowników (współpracowników, kierowników), skierowanych przeciwko pracownikowi lub grupie pracowników, którzy nie mogą się bronić przed takim zachowaniem. Ważnym elementem dotyczącym szykanowania w miejscu pracy jest powtarzanie tego zachowania (nie jest to zatem zachowanie jednorazowe). Zachowanie to manifestowane jest na różne sposoby, ale w szczególności poprzez słowa, gesty, działania lub groźby.

Jako przykłady szykanowania w miejscu pracy, rządowa strona Arboportaal podaje: żartowanie kosztem innej osoby, robienie przykrych uwag lub drwienie z kogoś, obrażanie lub używanie przekleństw względem innego pracownika, otwarte upominanie, ignorowanie, izolowanie lub wykluczanie społeczne, zmuszanie do wykonywania zadań pozbawionych sensu, imitowanie, wykonywanie nieprzyjaznych gestów, plotki i krytyka życia osobistego, celowe wystawianie niepochlebnej oceny pracownika, uszkodzenie mienia, intymidacja lub agresja fizyczna.

Co na to prawo? Na mocy wspomnianej ustawy o warunkach pracy, szykanowanie podlega pod „psychospołeczne obciążenia”. Ustawa zobowiązuje pracodwaców do wdrożenia polityki, która ma na celu zapobieżenie lub ograniczenie tej formy obniżenia warunków pracy. Pracodawcy zobowiązani są również do określenia ryzyka wynikającego z szykanowania pracownika w inwentaryzacji i ewaluacji ryzyka. Ponadto w planie ryzyka należy uwzględnić środki, które będą zapobiegały szykanom. Następnie, o ryzyku tym i podjętych przez firmę środkach, należy poinformować personel. Pracodawca zobowiązany jest w oczywisty sposób zademonstrować te działania. Ponadto pracodawca zobowiązany jest do zapewnienia przestrzegania przez pracowników wszelkich instrukcji i zaleceń, które mają na celu zmniejszenie ryzyka szykanowania.

Również Kodeks Cywilny chroni pracownika przed szykanami. Zgodnie z artykułem 7:658 pracodawca ma obowiązek dbania o bezpieczeństwo środowiska pracy. Jeżeli pracownik jest zastraszany ze względu na jego religię, przekonania, poglądy polityczne, rasę, płeć, narodowość, orientację seksualną lub stan cywilny, jest dodatkowo chroniony przez ustawę o równym traktowaniu (Wet Gelijke Behandeling). W takim przypadku pracownicy mogą również złożyć skargę do Holenderskiego Instytutu Praw Człowieka (College voor de Rechten van de Mens).

Gdzie szukać pomocy?

Pracownicy, którzy czują się szykanowani, powinni zdecydowanie zareagować i pokazać, że nie będą akceptować takiego zachowania. Jeśli szykany dotyczą większej grupy osób, zalecane jest zjednoczenie sił. Zawsze też należy zgłosić szykanowanie. Odpowiednimi osobami będą tu: przełożony, poufny doradca (vertrouwenperson), członek rady nadzorczej, związki zawodowe, lekarz zakładowy lub komisja ds. skarg. Jeśli stanowiska poufnego doradcy nie ma w firmie ofiary szykan, można skorzystać z usług zewnętrznego poufnego doradcy, albo zgłosić sprawę do krajowego inspektoratu pracy (Arbodienst).

Jeżeli jesteś świadkiem przemocy w stosunku do kolegi z pracy, postaraj się zrobić wszystko, by pomóc ofierze. Najlepiej, jeśli bezpośrednio zwrócisz uwagę sprawcy – w ten sposób wyrazisz swój wyraz wsparcia dla osoby szykanowanej. Kiedy osoby postronne uświadomią oprawcy, że jego zachowanie jest w najwyższej mierze niepożądane, często zaprzestaje on szykan.

W przypadku szykan dotyczących dzieci, odpowiednie działanie to wspomniane już wcześniej: rozmowa z rodzicami szykanującego, powiadomienie o problemie szkoły i odpowiednich instytucji, a w skrajnych przypadkach – również zgłoszenie skargi na policję (aangifte).

Instytucje, które wspierają w sprawach o szykanowanie w holenderskich szkołach, to: Centrum School en Veiligheid, czy De Kindertelefoon. Po pomoc i radę w sprawie szykanowania w szkole, uczniowie i nauczyciele mogą także zgłaszać się do Hulplijn Pestweb.

Źródło: Pesten.nl, Nederlands Jeugdinstituut, Pesten op de werkvloer, Arboportaal

Foto: Pixabay

Artykuł Szykanowanie w szkole i pracy pochodzi z serwisu Moja Limburgia.

Wycieczki szkolne, sport, lekcje muzyki, korepetycje, czy świętowanie urodzin. Zajęcia w Holandii tak powszechne, że wydaje się, że mogą z nich korzystać wszystkie dzieci. Jednak nie każdy z rodziców może sobie na to pozwolić. Dlatego holenderski rząd przekazuje rocznie 100 milionów euro, by każda gmina mogła stworzyć równe szanse dla wszystkich dzieci.

Holandia jest jednym z najbogatszych krajów na świecie. A jednak aż 378.000 dzieci dorasta tu w rodzinach, które żyją z minimalnego dochodu, na pograniczu ubóstwa. To nie mniej, niż jedno na dziewięcioro dzieci (źródło: Advies opgroeien zonder armoede, SER). Tylko w samej Limburgii jest ich 22.000, o czym pisaliśmy w artykule MEEDOEN in Limburg. Dzieci, które nie mogą uczestniczyć w zajęciach dodatkowych, pozbawione są szans, które dla ich rówieśników są oczywistością. Tymczasem uprawianie sportu, czy też branie udziału w zajęciach kulturalnych pomagają dzieciom w optymalnym rozwoju fizycznym, psychicznym, a także społecznym. Są więc nie tylko bardzo ważne dla rozwoju i przyszłości samego dziecka, ale i dla rodziny, a ostatecznie – całego społeczeństwa. Dlatego, począwszy od roku 2017, holenderski rząd przeznacza każdego roku 100 milionów euro na kreowanie równych szans dla wszystkich dzieci.

Z kwoty tej, 85 milionów euro trafia do poszczególnych gmin, a pozostałe 15 milionów – do dyspozycji Holandii Karaibskiej. Pieniądze mogą zostać przeznaczone m.in. na zakup materiałów szkolnych, zajęcia sportowe (związane z piłką, sportami obronnymi, wodnymi, wymagającymi użycia rakietki i innymi) i kulturalne (zajęcia muzyczne, taneczne, teatralne, itp.), korepetycje, czy wycieczki szkolne.

Dla kogo przeznaczona jest pomoc?

Pomoc kierowana jest do każdej rodziny z niskimi dochodami, w której mieszkają dzieci w wieku od 0 do 18 lat. W szczególności przeznaczona jest dla rodzin pobierających zasiłki, będących w długach lub pobierających minimalne wynagrodzenie.

W czym pomoże gmina?

O finansowe wsparcie należy zwrócić się do swojej gminy. Mogą one zapewnić dodatkowe wsparcie dla rodzin z dziećmi, np. dzięki tzw., Pakietowi dla dzieci (Kinderpakket), który jest zbiorem programów, mających na celu udzielenie pomocy w najpilniejszych potrzebach. Przy tym do najpilniejszych potrzeb zalicza się nie tylko zajęcia dodatkowe, ale też np. kupony na ubrania i lekcje pływania. Gminy mogą też udzielić faktycznego wsparcia finansowego, czy przyznać karty zniżkowe na zajęcia dodatkowe.

To, czy twoja rodzina kwalifikuje się do wsparcia, możesz sprawdzić na stronie internetowej swojej gminy. Znajdziesz tam również informacje na temat tego, w jaki sposób możesz wystąpić o przydzielenie ci takiej pomocy. Pamiętaj, że zarówno warunki, jak i oferta wsparcia mogą różnić się w zależności od gminy.

Warto przy okazji wspomnieć, że niektóre kompanie ubezpieczeniowe zwracają część kosztów za zajęcia sportowe. Więcej informacji na ten temat znajdziesz u swojego ubezpieczyciela.

Pomoc za pośrednictwem fundacji

Wiele gmin współpracuje z fundacjami i stowarzyszeniami, działającymi na rzecz dzieci. One także zapewniają wsparcie, dzięki któremu dzieci mają wyrównane szanse uczestniczenia w życiu społecznym. Pomoc udzielana jest w zakresie zajęć edukacyjnych, sportowych, kulturalnych, wycieczek szkolnych, ale też – organizacji przyjęć urodzinowych.

Udzielaniem finansowego wsparcia dla dzieci z biedniejszych rodzin zajmują się m.in. Leergeld Nederland, Jeugdfonds Sport en Cultuur, Stichting Jarige Job oraz Nationaal Fonds Kinderhulp. Wszystkie te organizacje zrzeszone są w stowarzyszeniu o nazwie Samen voor alle Kinderen. Wniosek o finansowe wsparcie dziecka przez jedną z tych organizacji można złożyć za pośrednictwem strony internetowej stowarzyszenia, albo bezpośrednio na stronach Jeugdfonds Sport en Cultuur oraz Jeugdfonds Sport Limburg. Pamiętajmy jednak, że w tych dwóch ostatnich przypadkach rodzice nie mogą złożyć wniosku sami. Muszą to zrobić przy pomocy pośrednika. Ogólny zarys, przedstawiający zasady takiej partycypacji opisaliśmy wcześniej tutaj.

Należy przy tym zaznaczyć, że wsparcie to dotyczy nie tylko rodziców korzystających z pomocy społecznej. Również rodzice pracujący o niskich dochodach, czy właściciele firm jednoosobowych i freelancerzy, którzy pozostają długo bez zleceń, mogą kwalifikować się do skorzystania z pomocy. Jeśli więc masz wątpliwości, czy należy ci się pomoc, zgłoś wniosek, a skontaktuje się z tobą wolontariusz, z którym wspólnie ocenisz swoje możliwości.

Samen voor alle kinderen zrzesza również pośredników zaangażowanych w wychowanie dziecka, takich jak nauczyciele, doradcy ds. zadłużenia, zespoły sąsiedzkie, czy lekarze rodzinni. Oni również mogą sprawić, by wszystkie dzieci miały równe szanse uczestnictwa w życiu społecznym, bez względu na sytuację materialną rodziców.

W programach oferowanych przez zrzeszone organizacje mogą również brać udział młodzi ludzie w wieku 18 – 21 lat, którzy nie mogą brać udziału w dodatkowych zajęciach, ze względu na trudną sytuację finansową. W takim wypadku sami mogą złożyć wniosek o przyznanie pomocy.

Źródło: Rijksoverheid, Samen voor alle kinderen, Jeugdfonds Sport&Cultuur, Jeugdfonds Sport Limburg

Foto: Pixabay

Artykuł Równe szanse dla wszystkich dzieci pochodzi z serwisu Moja Limburgia.

Z aplikacją MaaS, będziesz mógł zarówno zaplanować, jak i opłacić swoją podróż, informuje należący do Prowincji Limburgia portal Limburg.nl. Aplikacja jest częścią regionalnego pilota, nad którym pieczę sprawuje Ministerstwo Infrastruktury i Gospodarki Wodnej, w porozumieniu z regionalnymi samorządami.

Aplikacja MaaS, czyli Mobility as a Service (mobilność, jako usługa) to aplikacja, która za pomocą jednego przycisku pomoże ci zaplanować, zarezerwować i opłacić podróż. Z jej pomocą dojedziesz do pracy, a wieczorem do kina lub na spotkanie z rodziną, czy przyjaciółmi. Wykorzystując przy tym środek transportu, który w tym momencie najbardziej ci odpowiada: rower, autobus, taksówkę lub samochód. Aplikacja podpowie ci, jakich potrzebujesz w danej chwili biletów lub abonamentów i pokaże numer telefonu do korporacji taksówkowej.

Cel aplikacji

Zadaniem aplikacji MaaS, ma być pomoc podróżnym w wyborze różnych opcji podróży z miejsca A, do miejsca B. Dlatego zawierać ona będzie informacje o wszystkich rodzajach transportu: samochodach, transporcie publicznym, rowerach i taksówkach. Aktualne, dotyczące podróży porady oferowane przez aplikację, bazować będą na osobistych preferencjach podróżnych. Aplikacja łączyć ma informacje o wszystkich środkach transportu, dlatego podróżni będą mogli dzięki niej otrzymywać na przykład informacje nie tylko o opóźnieniach w podróży, ale również o proponowanych alternatywach.

Oczywiście MaaS to nie tylko wygoda dla podróżnych. Aplikacja oferować ma również szeroki zakres możliwości dla przedsiębiorstw transportowych i samorządów. Pochodzące z niej dane mogą bowiem przyczynić się do powstania zrównoważonej, elastycznej i przystępnej oferty. A ta z kolei – do lepszej komunikacji, a tym samym poprawy i utrzymania dostępności miasta lub regionu.

Aplikacja jest w fazie eksperymentu, który ma pokazać, jak sprawdza się w praktyce.

Pilot

W projekcie pilotażowym MaaS bierze również udział Prowincja Limburgia, we współpracy z organizacją Maastricht Bereikbaar. Limburgia idealnie nadaje się do tego celu, m. in. ze względu na położenie geograficzne pomiędzy Belgią, a Niemcami. Sprawia to również, że limburski pilot jest na tle innych projektów unikalny.

Dzięki projektowi Maas, prowincja ma nadzieję na przyczynienie się do realizacji wielomodułowego i pozbawionego granic przemieszczania się.

Poza Limburgią, projekty pilotażowe rozpoczną się w 2019 roku w sześciu innych miejscach: w Rotterdamie, Amsterdamie, Eindhoven, Groningen/Drenthe, Twente oraz w Utrechcie/Leidsche Rijn. Eksperymenty potrwają od dwóch do trzech lat. Choć rozpoczną się regionalnie, bardzo szybko będzie można wdrożyć je w całym kraju.

W projekty pilotażowe zainwestowały zarówno władze samorządowe, jak i przedsiębiorstwa transportowe i sami dostawcy MaaS. Ministerstwo Infrastruktury i Gospodarki Wodnej zapowiedziało przekazanie na ten cel maksymalnie 20 milionów euro.

Źródło: Provincie Limburg

Foto: Pixabay

Artykuł MaaS: podróż z jedną aplikacją pochodzi z serwisu Moja Limburgia.

Holenderskie wytyczne co do tego, kto powinien udzielić ci pomocy medycznej, uzależnione są od momentu w którym doznałeś danej dolegliwości, czy urazu oraz stopnia ich nasilenia. Mają na celu ograniczenie czasu oczekiwania na przyjęcie pacjenta oraz nie blokowania punktów medycznych służących do ratowania życia, przez pacjentów niewymagających natychmiastowej pomocy.

Huisarts

To po prostu lekarz pierwszego kontaktu, czy też lekarz domowy. Lekarze w Holandii odbierają szerokie wykształcenie, mające na celu przygotowanie ich na reagowanie w przypadkach wielu chorób i dolegliwości. W związku z tym powinni być w stanie prawidłowo ocenić, czy są w stanie pomóc pacjentowi sami, czy potrzebne jest skierowanie go do specjalisty. Dlatego w Holandii zawsze najpierw musimy skontaktować się z lekarzem domowym. Także jeśli sprawa jest pilna. Niemal wszystkie praktyki lekarskie mają specjalny numer alarmowy. Po wybraniu go połączysz się z asystentką, która w razie potrzeby umówi cię na przyspieszoną wizytę lub wyśle do ciebie odpowiednie służby medyczne.

Huisartsenpost

Jeśliby pokusić się o dosłowne tłumaczenie, mamy do czynienia z posterunkiem lekarzy pierwszego kontaktu. W praktyce chodzi o nocną pomoc medyczną, która przejmuje pacjentów po godzinach pracy gabinetów lekarzy pierwszego kontaktu. Ale także w nocy, w weekendy oraz w dni świąteczne i/lub ustawowo wolne od pracy.

Numer telefonu huisartsenpost wykręcisz więc w sytuacji, w której twój gabinet lekarski jest nieczynny, a któryś z domowników dozna nagłego urazu lub poważnie się rozchoruje i sytuacja nie stanowi zagrożenia życia.

Ważne: zawsze najpierw zadzwoń. Przede wszystkim po to, by osoba, która odbierze połączenie na huisartsenpost mogła przeprowadzić z tobą wywiad i na jego podstawie zdecydować, co dalej. Czasem wystarczy zastosować się do udzielanych telefonicznie rad i wizyta w ogóle okazuje się niepotrzebna. Innym razem okazuje się, że sami zbytnio bagatelizujemy sytuację, podczas gdy konieczna jest wizyta na pogotowiu. W każdej sytuacji pamiętaj, że w razie potrzeby zostaniesz skierowany we właściwe miejsce.

Telefon zaoszczędzi ci także czasu spędzonego w poczekalni. Po zebranym telefonicznie wywiadzie i upewnieniu się, czy nie jest ci potrzebna natychmiastowa pomoc, pracownik huisartsenpost wyznaczy ci godzinę wizyty. Oczywiście wizyta na huisartsenpost bez wcześniejszej konsultacji telefonicznej także jest możliwa, jednak nie masz gwarancji, że zostaniesz od razu przyjęty.

I jeszcze jeden, równie ważny powód, dla którego warto najpierw skontaktować się z lekarzem domowym lub lekarzem dyżurującym na huisartsenpost: koszty. Tego typu opieka lekarska jest w pełni refundowana. Opieka nie odbywa się więc kosztem twojego obowiązkowego ryzyka własnego (eigen risico).

Spoedeisende hulp

Spoedeisende hulp, to inaczej ostry dyżur, pogotowie ratunkowe. Placówka mieszcząca się najczęściej w szpitalu (lub tuż obok), w której przyjmuje się pacjentów wymagających szybkiej pomocy.

Pacjent wymaga pilnej interwencji medycznej, gdy jego stan zdrowia zagraża życiu. Albo jeśli lekarz domowy zdecyduje, że leczenie nie może czekać do następnego dnia, czy oficjalnych godzin przyjęć pacjentów. W takich przypadkach najlepiej od razu udać się bezpośrednio do oddziału ratunkowego spoedeisende hulp.

Jeśli jednak dolegliwości są dotkliwe, ale nie zagrażaj życiu, lepiej najpierw skontaktować się z lekarzem domowym, lub lekarzem dyżurnym z huisartsenpost. Także w przypadku skaleczeń, ostrych objawów choroby lub urazów (np. skręcenia).

Niepotrzebna wizyta na spoedeisende hulp może okazać się bardzo kosztowna. Opłata za nią pobierana jest bowiem z własnego ryzyka i dotyczy wszystkich w wieku powyżej 18 roku życia (dzieci do 18 r.ż. nie podlegają obowiązkowi własnego ryzyka).

Numer 112

Ogólnokrajowy numer telefonu 112 wykręcamy wyłącznie w przypadku bezpośredniego zagrożenia życia. Swojego lub kogoś znajdującego się w naszym otoczeniu. Na przykład kiedy jesteśmy świadkiem wypadku, gdzie ktoś został poważnie ranny. Na miejsce natychmiast wysyłane jest pogotowie ratunkowe. A w razie potrzeby – także policja lub straż pożarna.

Ważne: numer dostępny jest także wtedy, kiedy nie masz środków na karcie telefonicznej!

Wyżej opisane sposoby reagowania, stanowią przyjęte w Holandii wytyczne. Oczywiście zdrowie twoje i twoich najbliższych jest ważniejsze, niż koszty własnego ryzyka z ubezpieczenia. Jeśli naprawdę nie jesteś w stanie ocenić powagi sytuacji, albo uważasz, że termin wizyty u lekarza domowego czy w punkcie nocnej pomocy medycznej jest zbyt odległy w stosunku do zagrożenia zdrowia, mimo wszystko udaj się na szpitalny ostry dyżur.

fot. pixabay.com

Artykuł Opieka medyczna: do kogo po pierwszą pomoc? pochodzi z serwisu Moja Limburgia.