Czy pracownik tymczasowy może przebywać na zwolnieniu chorobowym? Choroby i nieobecności w pracy nie da się uniknąć. Jeśli ktoś jest chory, musi zgłosić to swoim przełożonym. Do czego ma prawo chory pracownik agencji pośrednictwa pracy?

Nawet dokładając wszelkich wysiłków i stosując wymyślne środki zapobiegawcze, nie jesteśmy w stanie uniknąć choroby. A to wiąże się z nieobecnością w pracy. Również pracownik tymczasowy musi zgłosić chorobę i to zarówno swojemu bezpośredniemu przełożonemu, jak i pośrednikowi z agencji pracy tymczasowej. Co się dzieje w przypadku choroby pracownika tymczasowego i czy ma on prawo do wynagrodzenia za czas choroby? O tym, w poniższym artykule.

Jak najszybciej zgłoś chorobę

Jeśli zachorujesz i z tego powodu nie jesteś w stanie podjąć pracy, musisz zgłosić chorobę swojemu pracodawcy (bezpośredniemu przełożonemu w pracy) oraz pośrednikowi z twojej agencji pośrednictwa pracy. Najlepiej, jeśli uczynisz to tak szybko, jak to możliwe, bo wtedy masz pewność, co do wynagrodzenia. Twój pracodawca powinien poinformować cię, jakie zasady obowiązują w przypadku choroby.

Co dzieje się po zgłoszeniu choroby w agencji pracy tymczasowej? Pośrednik zapyta cię, czy poinformowałeś już pracodawcę i kiedy będziesz mógł wrócić do pracy. Dzięki tym informacjom szybciej będzie mógł zorganizować zastępstwo.

Agencja pośrednictwa pracy rejestruje zgłoszenie choroby w systemie kadrowym i powiadamia o niej urząd pracy UWV i/lub lekarza zakładowego. To, kogo powiadomi, uzależnione jest m.in. od długości zatrudnienia pracownika tymczasowego.

W przypadku klauzuli o tymczasowym charakterze zatrudnienia (uitzendbeding), powiadomienie o chorobie należy od razu zgłosić w UWV. Dzieje się tak dlatego, że w przypadku choroby pracownik traci pracę i może ubiegać się o zasiłek chorobowy.

W przypadku umowy o oddelegowanie (detacheringsovereenkomst), zgłoszenie choroby odbywa się poprzez lekarza zakładowego (do czasu zakończenia umowy o pracę na czas określony). Po zakończeniu umowy o pracę na czas określony (i tym samym utracie pracy), pracownik musi zgłosić chorobę do UWV.

W wielu przypadkach pracownik tymczasowy szybko wraca do zdrowia i może powrócić do pracy. W przypadku długotrwałej choroby agencja pośrednictwa pracy zobowiązana jest do współpracy z urzędem pracy UWV (i własnym lekarzem zakładowym) oraz pracownikiem tymczasowym tak, by ten ostatni – na przykład poprzez zajęcie alternatywne – możliwie najszybciej mógł (częściowo) powrócić do pracy. W trakcie trwania choroby agencja pośrednictwa pracy tymczasowej utrzymuje stały kontakt z pracownikiem tymczasowym.

Co z pensją?

To, czy pracownik tymczasowy otrzyma wynagrodzenie za czas choroby, zależy od posiadanego przez niego rodzaju umowy o pracę. Każdy pracownik tymczasowy, zatrudniony w fazie A (ABU)/fazie 1 i 2 (NBBU), który nie może podjąć pracy z powodu choroby, otrzymuje zasiłek chorobowy z UWV. Z kolei pracownicy tymczasowi, zatrudnieni w fazie B i C/3 i 4, w przypadku choroby otrzymają wynagrodzenie od agencji pracy tymczasowej. W tym drugim przypadku procentuje bowiem długość okresu zatrudnienia i wejście w kolejną fazę zatrudnienia, dzięki której pracownik nabywa kolejnych praw. Powinno to być dokładnie opisane w systemie fazowym twojego CAO.

Warto wiedzieć, że we wszystkich fazach obowiązują tzw. dni oczekiwania (wachtdagen), które oznaczają, że pracownik tymczasowy nie otrzyma wynagrodzenia za dni, w które nie pracował. Pracowników zatrudnionych w fazie A obowiązują 2 dni oczekiwania, natomiast pracowników zatrudnionych w fazie B i C obowiązuje 1 dzień oczekiwania. W przypadku faz w rozumieniu CAO organizacji NBBU, stosowane są 2 dni oczekiwania.

Ważne: jeżeli jesteś w fazie A i posiadasz umowę o pracę tymczasową z klauzulą pośrednictwa (uitzendovereenkomst met uitzendbeding), w przypadku choroby umowa ta ulega natychmiastowemu rozwiązaniu! Po jej zakończeniu masz jednak prawo do zasiłku chorobowego (ziektewetuitkering), w wysokości 70% ostatnio otrzymanej pensji.

Pracodawca może też (tymczasowo) wstrzymać wypłatę wynagrodzenia pracownika, który nie wypełnia obowiązków związanych z reintegracją albo odmówi wykonywania pracy, dostosowanej do jego warunków zdrowotnych. Musi jednak wcześniej poinformować pracownika tymczasowego o takim zamiarze.

Szczegółowe umowy, dotyczące ciągłości wypłaty wynagrodzenia pracowników tymczasowych w przypadku ich choroby, zostały zapisane w CAO. Więcej informacji na ten temat uzyskasz w swojej agencji pracy tymczasowej.

Zasiłek chorobowy

Jeśli zachorowałeś, a nie masz stałej pracy, bo np. jesteś pracownikiem tymczasowym, pracownikiem na wezwanie lub pracownikiem na zastępstwo, możesz mieć prawo do zasiłku chorobowego. Wynika ono z ustawy o zasiłkach chorobowych (ziektewet), dzięki której chorzy pracownicy, którzy nie otrzymują wynagrodzenia, mają jakiś dochód. Dotyczy przypadków, w których nie ma zastosowania obowiązek ciągłości wypłaty wynagrodzenia przez pracodawcę.

To, czy pracownik ma prawo do zasiłku chorobowego zależy od jego sytuacji osobistej oraz od dotyczących choroby zapisów umowy, zawartej z agencją pośrednictwa pracy tymczasowej lub zleceniodawcą, u którego pracujesz. Jeśli na tej podstawie masz prawo do zasiłku chorobowego, w ciągu dwóch dni od rozpoczęcia choroby poinformuj o tym UWV.

Po zgłoszeniu choroby skontaktuje się z tobą pracownik UWV, który przeprowadzi wywiad. Usłyszysz m.in. pytania o to, jaki rodzaj pracy wykonywałeś i dlaczego nie możesz robić tego nadal, a także, czy jesteś uprawniony do zasiłku chorobowego. Pracownik omówi z Tobą również możliwości jak najszybszego powrotu do pracy.

UWV poinformuje cię o przyznaniu (bądź nie) zasiłku chorobowego oraz jego wysokości. Status wniosku o zasiłek chorobowy będzie widoczny na stronie UWV w zakładce Moje UWV. Jest to też właściwe miejsce, by sprawdzić kiedy otrzymasz pierwszą płatność. Zazwyczaj wynosi on 70% tego, co przeciętnie zarobiłeś zanim zachorowałeś. Jeśli chcesz wcześniej poznać orientacyjną kwotę takiego zasiłku, możesz obliczyć go za pomocą kalkulatora zasiłku chorobowego, znajdującego się na stronie UWV.

Również w przypadku wypłaty zasiłku chorobowego wypłacanego przez UWV, obowiązują 2 dni oczekiwania, w trakcie których nie otrzymujesz pieniędzy. Wyjątek stanowi sytuacja, w której w ciągu 4 tygodni od poprzedniego okresu choroby, trwającego co najmniej 2 dni, zachorujesz ponownie. W takim przypadku otrzymasz zasiłek chorobowy już od pierwszego dnia choroby. Jeśli jednak pomiędzy pierwszym i kolejnym okresem choroby upłynęło więcej, niż 4 tygodnie, znów obowiązują cię dni oczekiwania.

Pracodawca nie akceptuje mojego zgłoszenia choroby, co teraz?

Ogólnie, twój pracodawca nie może odmówić przyjęcia zgłoszenia choroby pracownika, pod warunkiem, że pracownik dokonał tego zgłoszenia przestrzegając ustalonych w firmie procedur. Jeżeli pracodawca ma wątpliwości co do choroby pracownika, może włączyć do sprawy lekarza zakładowego.

Jeżeli pomimo wszystko pracodawca odmawia przyjęcia zgłoszenia choroby, pracownik musi wysłać do niego pismo, w którym domaga się zaakceptowania okresu choroby. Przykład takiego pisma można pobrać na stronie Het Juridisch Loket i należy je wysłać listem poleconym. Jeżeli pracodawca zignoruje ten list i nie udzieli pracownikowi odpowiedzi na niego, pracownik powinien powiadomić o tym UWV, następnie skontaktować się z prawnikiem, a jeśli jest członkiem związków zawodowych, także z nimi.

Źródło: UWV, Rijksoverheid, Het Juridisch Loket

Foto: Pixabay

Artykuł Pracownik tymczasowy na zwolnieniu chorobowym pochodzi z serwisu Moja Limburgia.

Na początku lipca Holandia wprowadziła zakaz używania kolczatek. Jest to ważne prawo, które ma na celu zagwarantowanie zdrowia i dobra zwierząt. Stosowania kolczatek zabrania się nie tylko w stosunku do psów, ale także innych zwierząt.

Nowe zapisy pojawiły się w „Ustawie o zwierzętach” i weszły w życie 1 lipca br. Stanowi ona o tym, iż zabronione jest maltretowanie lub zaniedbywanie zwierząt. Dodano też zapis, że użycie kolczatki, a nawet tylko zakładanie jej zwierzętom, będzie traktowane jako znęcanie się nad zwierzętami.

Zakaz znęcania się nad zwierzętami

Artykuł 2.1. „Ustawy o zwierzętach”, ustanawia zakaz stosowania przemocy wobec nich. Natomiast art. 1.3. tzw. „Postanowienia dotyczącego posiadaczy zwierząt”, będącego przedmiotem tej ustawy, przytacza szereg konkretnych zachowań, które określa się jako okrucieństwo wobec zwierząt. Zabrania m.in. kopania i bicia psa.

Teraz dodano tam zapis mówiący o tym, że stosowanie, uwiązywanie lub prowadzenie zwierzęcia na smyczy, przymocowanej do rzeczy lub przedmiotu z ostrymi wypukłościami, który może temu zwierzęciu zadać ból, począwszy od 1 lipca br. zostało w Holandii zabronione. Zakaz ten obejmuje tzw. kolczatki – obroże z ostrymi kolcami, wykonywane głównie z metalu lub tworzywa sztucznego, których zadaniem jest kłucie zwierzęcia w szyję. Tym samym zabrania się także stosowania obroży zbliżonej do kolczatki (tzw. łańcuszka dławiącego), której celem jest kontrola psa trzymanego na smyczy i wyeliminowania niepożądanych zachowań, jak np. ciągnięcie smyczy.

Obroże elektroniczne

Prawo ustanowione 1 lipca br., niestety nie obejmuje zakazu stosowania obroży elektronicznych, tj. takich, które korygują zachowanie psa poprzez wysyłanie statycznych impulsów elektrycznych, dźwięków i wibracji. Rząd tłumaczy opóźnienie zapowiadanego od dawna zarządzenia, koniecznością przeprowadzenia dalszych ekspertyz. W tej chwili użycie obroży elektronicznej jest bowiem dozwolone wyłącznie w uzasadnionej sytuacji. Chodzi np. o doprowadzenie do zmiany zachowania psa, mającej na celu zapobieżenie zagrożenia dla ludzi lub innych zwierząt. A w takim razie obroża elektroniczna może być używana wyłącznie przez osoby do tego uprawnione, które mogą wykazać, że używają jej profesjonalnie i odpowiedzialnie. Rząd rozważa w tej chwili dokładną interpretację wymogu, dotyczącego przyznawania opisanych wyżej kompetencji.

Jak korygować psa?

Obroże kolczatki, łańcuszki dławiące, czy obroże elektroniczne, wydają się łatwym wyjściem dla osób, które nie są w stanie poradzić sobie z psem. Jednak oprócz kwestii sprawiania zwierzęciu bólu, nie są one skuteczne – ich działanie jest krótkotrwałe, bo zwierzę reaguje na ból i niczego pozytywnego się nie uczy. Dodatkowo prowokowanie bólu, podczas gdy pies skupia się na czymś neutralnym, to otwarta brama do problemów behawioralnych, począwszy od stanów lękowych psa, do agresji. To właściciel jest odpowiedzialny za zachowanie psa, dlatego musi podjąć wysiłek, aby go wyszkolić i konsekwentnie uczyć pożądanego zachowania. Najlepiej oczywiście zgłosić się na kurs, ale można też szkolić psa samodzielnie, w oparciu o ogólnie dostępną literaturę z tego zakresu.

Kary i konsekwencje

Nie wszyscy właściciele psów wiedzą już o wprowadzonych zmianach w prawie, dotyczących kolczatki. Dlatego, jeśli zobaczysz psa prowadzonego w takiej obroży, najpierw porozmawiaj z jego właścicielem i poinformuj go o zmianach.

To także powód, dla którego kary za niezastosowanie się do zmiany w prawie nie będą wymierzane natychmiast. Przepisy zakładają, iż najpierw właściciele zwierząt zostaną pouczeni o złamaniu prawa. Jeśli jednak nadal będą postępować źle, poniosą konsekwencje.

Jeśli nie masz odwagi, by porozmawiać z właścicielem psa w zakazanej obroży (ze względu np. na wygląd właściciela lub strach przed psem), zadzwoń na numer 114. Jest to numer alarmowy służący do ratowania zwierząt. Powinniśmy na niego dzwonić widząc (zranione) zwierzę w potrzebie, zwierzę znajdujące się w niebezpieczeństwie lub stwarzające niebezpieczeństwo dla siebie, ludzi lub innych zwierząt.

Co dzieje się po dokonaniu zgłoszenia?

Dzwoniąc pod numer 114 i dokonując zgłoszenia, dotyczącego znęcania się lub zaniedbania zwierząt uruchamiamy działanie. Jakie ono będzie, zależy od każdorazowego zapoznania się z daną sytuacją. Jeżeli nie jest konieczna natychmiastowa interwencja, do akcji wkraczają pracownicy ds. ochrony zwierząt. Jeżeli interwencja jest konieczna, zgłoszony problem zostaje przekazany policji dla zwierząt. Jeśli ta oceni, że zostało naruszone prawo, powstaje oficjalny, pisemny raport, zawierający opis zdarzenia (proces verbaal) i ewentualne postępowanie karne.

Holenderskie prawo przewiduje kary za znęcanie się nad zwierzętami lub zaniedbanie ich. I tak maksymalna kara więzienia wynosi trzy lata pozbawienia wolności, a maksymalna kara pieniężna – 19.500 euro. Dodatkowo, na podstawie art. 14c, ustęp 3 pkt 5 kodeku karnego, sędzia może nałożyć na skazanego w wyroku warunkowym, zakaz trzymania jednego lub większej ilości zwierząt.

Oczywiście prawdopodobieństwo, że za notoryczne łamanie przepisów związanych z noszeniem kolczatki, zostanie wymierzony najwyższy wymiar kary, jest znikome. Jednak trzeba liczyć się z tym, że wysokość grzywny będzie prawdopodobnie ustalana indywidualnie. Jeśli więc wielbicieli kolczatek nie przekonuje argument humanitarny, powinni zapamiętać, że kolczatka może zaboleć nie tylko ich psa, ale i ich kieszeń.

Źródło: Koninklijke Hondenbescherming, Besluit houder van dieren, Politie.nl

Foto: Pixabay

Artykuł Holandia zakazała używania kolczatek pochodzi z serwisu Moja Limburgia.