Według ustępującego ministra zdrowia Hugo de Jonge, migranci zarobkowi, którzy przebywają w Holandii powyżej czterech tygodni, mają prawo do otrzymania szczepienia przeciw koronawirusowi. Ale ustawowy termin rejestracji dotyczy osób, które zamierzają w Holandii pracować dłużej, niż cztery miesiące. Dlatego, zdaniem rządu, w przypadku tej grupy najlepszym wyjściem jest koordynacja szczepień poprzez pracodawców. Wszyscy migranci zarobkowi, którzy chcą się zaszczepić, powinni mieć taką możliwość. Jednak do niektórych trudno jest dotrzeć. Dlatego przy szczepieniu migrantów zarobkowych pomogą agencje pośrednictwa pracy, informuje ABU (Generalny Związek Agencji Pracy Tymczasowej). A konkretnie, pośrednicy zaoferowali swoją pomoc w kampanii dotyczącej szczepień wśród pracowników międzynarodowych. Poprzez dotarcie z informacjami na temat możliwości szczepień, dostępnych dla nich punktów szczepień oraz pomocy tłumaczy. W tym celu ABU skierowała do ministrów VWS, SZW i BZK sześć konkretnych propozycji.

Kampania dla migrantów zarobkowych

Skuteczna kampania szczepień dla migrantów zarobkowych, stanowi spore wyzwanie. I to z kilku powodów. Po pierwsze, do wielu z pracowników tymczasowych niełatwo jest dotrzeć. Barierę tworzy także język: oficjalne informacje o koronawirusie nadal nie są dostępne we wszystkich językach. Rolf van der Meijden, doradca ds. polityki migracji zarobkowej: – Ponadto migranci zarobkowi często podróżują, pracują i mieszkają razem. Pracownicy ABU podjęli wszelkie możliwe środki, by ograniczyć ryzyko i podnieść bezpieczeństwo, ale oczywiście szybkie szczepienie przyczyni się do zwiększenia bezpieczeństwa i zdrowia tej grupy pracowników tymczasowych.

Dostępność tłumaczy

W liście do trzech ministerstw ABU przedstawia sześć propozycji. Mają one na celu przyspieszenie szczepień wśród migrantów zarobkowych, a tym samym – sukces kampanii. Zadaniem pośredników pracy ma być np. umożliwienie chętnym pracownikom międzynarodowym szczepień grupowych i punktów szczepień. Te ostatnie mają być zlokalizowane w specjalnie przygotowanych pomieszczeniach, znajdujących się w miejscach zamieszkania migrantów zarobkowych. W szczepienia można również włączyć arbodiensten, czyli służby bezpieczeństwa i higieny pracy. Ponadto agencje pośrednictwa pracy chcą pomóc w dostosowaniu komunikacji rządowej do potrzeb migrantów zarobkowych. Van der Meijden – Bardzo ważne jest, by informować migrantów zarobkowych, którzy często nie znają języka angielskiego lub niderlandzkiego, w ich własnym języku. Obecnie informacje te są dostępne w wielu językach, ale na pewno nie we wszystkich tych, którymi posługują się pracownicy międzynarodowi. Zresztą nie chodzi tylko o informacje pisemne. Chcemy, aby w punktach szczepień obecni byli tłumacze, którzy przeprowadzą pracowników tymczasowych przez proces szczepienia oraz udzielą informacji w ich własnym języku. W razie potrzeby pośrednicy zapewnią także native speakerów. W przypadku szczepień grupowych na pewno ma to ogromne znaczenie.

Dostosowana oferta

Zadaniem agencji pośrednictwa pracy ma być także zaoferowanie pomocy, jeśli chodzi o dotarcie do migrantów zarobkowych. Van der Meijden: – Rząd zdecydował, że każdy, kto przebywa w Holandii powyżej trzydziestu dni, zostanie zaszczepiony. Cieszymy się z tego, ale w praktyce czasami trudno jest dotrzeć do pracowników tymczasowych. Problem polega na tym, że (jeszcze) nie każdy migrant zarobkowy zarejestrował się w gminie lub RNI (rejestr danych osobowych dla nierezydentów, przyp. red.). Nie zawsze też posiadają podpis cyfrowy DigiD, czy są zarejestrowani u lekarza domowego. Aby dotrzeć do tej grupy, agencje pośrednictwa pracy mogą pomóc w przygotowaniu zaproszeń na szczepienia i rejestracji pracowników, którym w tym czasie przysługuje szczepienie przeciw koronawirusowi (zgodnie z kalendarzem szczepień w Holandii, przyp.red). Jest to więc oferta dostosowana do potrzeb konkretnej grupy odbiorców.

Pomoc przy rejestracji

ABU apeluje również do ministerstw, by dopasować system umawiania się na szczepienie. tak, aby nie odbywały się one wyłącznie poprzez DigiD, a po prostu cyfrowo. Właśnie dlatego, że nie każdy migrant zarobkowy ma DigiD. Van der Meijden: – Umożliwi to także pośrednikom udzielenie pomocy tym z pracowników tymczasowych, którzy potrzebują jej w umówieniu takiego spotkania. Zamiast logowania się z podpisem cyfrowym DigiD, pracownik tymczasowy mógłby wyrazić pisemną zgodę na szczepienie i upoważnić pośrednika z agencji pośrednictwa pracy, do umówienia spotkania w jego imieniu. Oczywiście całkowicie bez zobowiązań. Nikt w Holandii, a więc także migranci zarobkowi, nie powinien odczuwać presji ze strony pracodawcy, aby się zaszczepić.

Bezpieczeństwo, ochrona i niezależność

Oferta agencji pośrednictwa pracy, dotycząca pomocy w uczynieniu kampanii szczepień dla migrantów zarobkowych sukcesem, to kwestia dobrych praktyk w zakresie zatrudnienia, twierdzi Van der Meijden. – Agencje pośrednictwa pracy zrzeszone w ABU oferują migrantom zarobkowym bezpieczną pracę, dobre warunki mieszkaniowe i opiekę zdrowotną. Obowiązuje je Kodeks sprawiedliwego zatrudnienia dla migrantów zarobkowych – oparty na międzynarodowych standardach Międzynarodowej Organizacji Pracy (ang. ILO). Kodeks ten zawiera cały pakiet środków, dzięki którym jako branża bierzemy odpowiedzialność za zapewnienie pracownikom międzynarodowym bezpieczniejszego, pewniejszego i bardziej niezależnego pobytu w Holandii.

Od redakcji

Dotyczące pandemii koronawirusa informacje w języku polskim, zamieszczamy regularnie na naszej stronie internetowej (wpisz hasło „koronawirus” w dostępną na stronie wyszukiwarkę). Znajdziesz je także tutaj.

Źródło: Uitzenders helpen bij vaccinatie Arbeidsmigranten, ABU 

Artykuł Agencje pośrednictwa pracy pomogą przy szczepieniu migrantów zarobkowych pochodzi z serwisu Moja Limburgia.

W kwestii nauczania o ruchu drogowym w Limburgii, od przeszło 20. lat prawie nic się nie zmieniło. Aż do tego tygodnia, bowiem 3 marca br. odbyło się popołudnie edukacji cyfrowej. Gościli na nim m.in. poseł limburskiego parlamentu ds. bezpieczeństwa drogowego i przewodnicząca ROVL Carla Brugman-Rustenburg, radni dziesięciu limburskich gmin, koordynatorzy ruchu drogowego, dyrektorzy szkół oraz urzędnicy odpowiadający za bezpieczeństwo ruchu drogowego w gminach. Podczas tego spotkania Zarząd Prowincji Limburgii we współpracy z ROVL i gminami w Limburgii, zaprezentowały nowe podejście do nauczania o ruchu drogowym. Program Verkeersactive School dostępny jest dla szkół podstawowych i średnich. W ramach nowych metod nauczania, które będą stosowane przez szkoły od następnego roku szkolnego, zapowiedziano więc zupełną zmianę kursu w kontekście sposobu nauczania o ruchu drogowym. – Nauczanie o ruchu drogowym jest równie ważne, co nauka pływania. Każdy rodzic chce, by jego dzieci opanowały te zasady. – mówi Carla Brugeman-Rustenburg. – Dzieci i młodzież to szczególnie zagrożeni uczestnicy ruchu drogowego. Sprawia to, że przekazywanie wiedzy i uczenie się jej w praktyce jest niezmiernie ważne. Informacja i edukacja przyczyniają się bowiem do zwiększenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym.

Inny sposób nauczania o ruchu drogowym

Verkeersactieve scholen, czyli biorące w programie szkoły aktywne w ruchu drogowym, to szkoły podstawowe i średnie. Oferują one zarówno teoretyczną, jak i praktyczną naukę o ruchu drogowym. Zwracają przy tym szczególną uwagę na bezpieczne pod względem ruchu drogowego otoczenie szkoły, ale też trasę, którą dzieci pokonują pomiędzy szkołą, a domem.

W nowym podejściu kluczowe są trzy ważne kwestie. Przede wszystkim jest to poprawa współpracy w tym zakresie pomiędzy Zarządem Prowincji, szkołami i gminami. Ponadto, w procesie selekcji szkoły będą nadzorowane w procesie wyboru nauczania w ruchu drogowym przez doradców edukacyjnych z ramienia Prowincji i gmin. Wreszcie szkoły zostaną odciążone dzięki automatyzacji i cyfryzacji. Szkoły będą bowiem mogły wybierać poszczególne projekty i materiały związane z edukacją drogową za pośrednictwem nowego środowiska cyfrowego.

Szkoła aktywna w ruchu drogowym

Co to znaczy, że szkoła jest aktywna w ruchu drogowym? To szkoła, która oferuje zarówno teoretyczne, jak i praktyczne nauczanie w zakresie ruchu drogowego. Ale też poświęca uwagę bezpiecznemu otoczeniu samej szkoły, jak i drogi, którą uczeń pokonuje na trasie szkoła – dom. Przy czym nowy program nauczania o ruchu drogowym dotyczy wszystkich grup i klas.

ROVL, czyli Regionalna Agencja Bezpieczeństwa Ruchu drogowego, to niezależny organ bezpieczeństwa drogowego. W imieniu Zarządu Prowincji Limburgii pracuje nad poprawą bezpieczeństwa ruchu drogowego w tej prowincji. Edukacja drogowa i bezpieczne środowisko szkolne to ważne elementy w tym zakresie.

Źródło: ROVL

Foto: scan z materiałów informacyjnych ROVL, Moja Limburgia

Artykuł Nowe podejście do nauczania o ruchu drogowym w Limburgii pochodzi z serwisu Moja Limburgia.

Największa kwota pieniędzy, bo aż 200.000 euro zostanie przeznaczona na budowę dynamicznego oświetlenia rowerowej trasy szybkiego ruchu na drodze krajowej N276, pomiędzy Susteren, Echt i Sint Joost. W ostatnich latach doszło na tej trasie do wielu wypadków drogowych ze skutkiem śmiertelnym. Oprócz zamontowania systemu oświetlenia ścieżki rowerowej, drogowcy zajmą się poprawą sytuacji drogowej przy Pissumerweg.

Szkolne trasy rowerowe

Pozostałe kwoty przeznaczone będą głównie na oświetlenie popularnych szkolnych tras rowerowych. Dotyczy to na przykład ścieżki rowerowej znajdującej się wzdłuż drogi krajowej N280 pomiędzy Horn i Roermond, która zostanie oświetlona na długości dwóch kilometrów. Trasa ta jest częścią rowerowej trasy szybkiego ruchu pomiędzy Weert i Roermond. Poza rowerowymi turystami, jest przede wszystkim wykorzystywana przez wielu uczniów. Budowa oświetlenia na tej trasie ma kosztować łącznie 150.000 euro, z czego połowę ma pokryć Prowincja Limburgia.

Nowe oświetlenie

W gminie Venray, a konkretnie – w lasach pomiędzy Geijsteren i Oostrum – jeszcze w tym roku pojawi się nowe, dynamiczne oświetlenie. W zainstalowanym na długości 2,6 kilometrów oświetleniu mają być wykorzystane specjalna technika. Wszystko po to, by w możliwie największym stopniu zapobiec zakłóceniu spokoju znajdującej się na tym terenie populacji nietoperzy. Koszty tego projektu wynoszą 100.000 euro i tu również połowę weźmie na siebie zarząd Prowincji.

Taki sam system zostanie zastosowany przy Brugweg w Well, na długości 600 metrów (koszt: 25.000 euro). Z kolei nowe oświetlenie drogi pomiędzy Broekhuizenvorst i Swolgen wyniesie 100.000 euro. Tu również połowę kwoty pokryje Prowincja Limburgia. Wreszcie, instalację oświetlenia na drogach dojazdowych do ośrodka wypoczynkowego Centerparcs, ma wkrótce rozpocząć gmina Horst. Koszt inwestycji to 200.000 euro, z czego zarząd Prowincji zainwestuje 87.500 euro.

Bezpieczeństwo

Poseł Eric Geurts, który w Prowincji odpowiada za infrastrukturę rowerową, uważa, ze inwestowanie w oświetlenie jest bardzo ważne. – Wciąż jest zbyt wiele ofiar wypadków w ruchu drogowym – mówi. – Lepsze oświetlenie zapewni poprawę bezpieczeństwa. Jest rzeczą naturalną, że Prowincja za to zapłaci.

W Limburgii promowana jest akcja mobiliteit zonder grenzen. Jest to odpowiedź Prowincji na nowe osiągnięcia, dzięki którym podróżowanie staje się nie tylko bardziej ekologiczne i przyjemne, ale przede wszystkim – bezpieczniejsze. Potwierdzeniem tego mają być m.in. zapowiadane projekty poprawy oświetlenia ścieżek i tras rowerowych.

Źródło: Provincie Limburg

Foto: Pixabay

Artykuł Ponad pół miliona euro dotacji na oświetlenie ścieżek rowerowych pochodzi z serwisu Moja Limburgia.

W połowie września rozpoczęła się nowa kampania, która ma pomóc w walce o bezpieczeństwo na drodze. MONO, jazda bez zakłóceń to inicjatywa Ministerstwa Infrastruktury i Środowiska, która ma na celu uświadomienie zagrożenia, jakie niesie ze sobą jednoczesne używanie smartfonów i uczestniczenie w ruchu drogowym.

Niemal każdy zdaje sobie sprawę z tego, że jazda samochodem, czy rowerem i jednoczesne używanie smartfonów, to nie tylko nieodpowiedzialna, ale wręcz niebezpieczna kombinacja. Według organizacji SWOV takie zachowanie powoduje rocznie dziesiątki ofiar wypadków drogowych. Mimo to, wielu kierowców i rowerzystów nie potrafi powstrzymać się przed ciągłym sprawdzaniem nowych wiadomości w mediach społecznościowych. Dlatego 13 września br., z inicjatywy Ministerstwa Infrastruktury i Środowiska, powstała nowa kampania drogowa: MONO, jazda bez zakłóceń (MONO, ongestoord onderweg).

Założenia kampanii

Czytanie e-maili, szybkie wysłanie wiadomości, czy sprawdzenie najnowszych wiadomości w mediach społecznościowych. A to wszystko w trakcie prowadzenia samochodu, czy jazdy rowerem. Niestety robi to niemal każdy uczestnik ruchu drogowego. Celem kampanii MONO jest uświadomienie społeczeństwu zagrożenia, jakie niesie ze sobą rozproszenie, wynikające z połączenia używania smartfonów i jednoczesnego uczestniczenia w ruchu drogowym. I ograniczenie liczby rowerzystów i kierowców, którzy korzystają z mediów społecznościowych podczas jazdy. Sposobem na to ma być zapobieżenie odbieraniu wiadomości w trakcie jazdy. Dlatego kampania skierowana jest nie tylko do kierowców samochodów i rowerzystów, ale i ich środowiska społecznego: tych wszystkich, których opanował powszechny już dziś społeczny strach przed tym, że ominie nas coś ważnego. Myślą przewodnią kampanii ma być właśnie jazda bez zakłóceń.

MONO oznacza dosłownie jeden, pojedynczy. Jest to słowo, które zna i rozpoznaje każdy z nas, a jednocześnie słowo, które współcześnie niemal wyszło z użycia. Twórcy kampanii chcą ponownie je nacechować i połączyć z jazdą bez używania rozpraszających uwagę smartfonów. Jeden człowiek, jeden pojazd, jedna czynność – wszystko to ma nam pomóc dostrzec innych uczestników ruchu drogowego i zwiększyć nasze możliwości postrzegania ryzyka. A w perspektywie – zmienić nasze zachowanie tak, by oczywiste stało się, że bycie w ruchu jest najlepszym powodem na czasowe rozstanie się z mediami społecznościowymi i innymi formami wymieniania wiadomości. Nie tylko poprzez powstrzymanie się od korzystania z mediów społecznościowych, ale także poprzez nie rozpraszanie wiadomościami tych, którzy są w drodze (obecnie dostępne są aplikacje, które informują o tym, czy ktoś prowadzi, informacje o nich znajdziesz tutaj).

Jakie są zagrożenia?

Odpowiedź jest prosta: korzystanie ze smartfona podczas prowadzenia samochodu lub jazdy na rowerze stanowi zagrożenie życia dla ciebie i innych uczestników ruchu drogowego. Wpływa zarówno na zdolność reakcji, jak i kontrolę nad pojazdem. Ale też stopień koncentracji na tym, co robią inni uczestnicy ruchu drogowego, znakach drogowych, czy dodatkowych tablicach, np. informujących o objazdach. W tej sytuacji znacznie spada twoja zdolność do prowadzenia pojazdu, co z kolei prowadzi do zwiększenia ryzyka kolizji, stłuczki, upadku lub innej formy wypadku.

Chwila, którą poświęcisz mediom społecznościowym i nie będziesz patrzył na drogę, to w konsekwencji liczba metrów, które przejedziesz bez informacji o tym, co dzieje się na drodze. I brak reakcji w przypadku konieczności nagłego hamowania. Przy prędkości 120 kilometrów na godzinę, trzysekundowe patrzenie w ekran smartfona to przemieszczenie się o 100 metrów dalej! Dla zobrazowania: długość boiska piłkarskiego, to 90 do 120 metrów…

Korzystanie ze smartfona odbiera koncentrację na wiele sposobów. Mentalnie, bo poświęcasz swoje myśli i uwagę czytanej wiadomości. Wizualnie, ponieważ patrzysz na tekst lub obraz na ekranie, a nie na drogę i otaczającą cię sytuację. Także fizycznie, bo trzymając w ręku smartfona jesteś zmuszony do prowadzenia pojazdu jedną ręką. I w końcu dźwiękowo, gdyż rozpraszają cię dźwięki dzwonków lub wydobywającego się ze smartfona dźwięku.

Kto za tym stoi?

Kampania powstała z inicjatywy holenderskiego Ministerstwa Infrastruktury i Środowiska, przy współpracy z prowincjami, gminami, organizacjami społecznymi, operatorami sieci komórkowych i innych firm.

W naszej prowincji za kampanię odpowiada Regionalny Urząd Bezpieczeństwa Drogowego w Limburgii ROVL. Jest to niezależny organ administracyjny, który w imieniu władz Prowincji prowadzi działania, mające na celu poprawę bezpieczeństwa ruchu drogowego w Limburgii. Kampania MONO, jazda bez zakłóceń doskonale wpisuje się w tą filozofię. Ostatecznie, zapobieganie wypadkom jest obowiązkiem nas wszystkich.

Jedź MONO!

Źródło: ROVL

Foto: materiały prasowe ROVL

Artykuł MONO: nowa kampania w walce o bezpieczeństwo na drodze pochodzi z serwisu Moja Limburgia.

Jak i gdzie pływać w Holandii, by robić to zdrowo i bezpiecznie? Teraz, gdy piękna pogoda kusi przyjemnością kąpieli, pytanie to wydaje się szczególnie ważne. Podpowiadamy, gdzie i jak korzystać z natury tak, by wrócić do domu bez uszczerbku na zdrowiu.

Kiedy robi się ładna pogoda, od razu zapełniają się baseny. Ale nie tylko – wiele osób decyduje się na pływanie w wodach naturalnych. Takie orzeźwiające nurkowanie jest oczywiście cudowne, ale niestety niesie ze sobą pewne zagrożenia dla zdrowia i życia. Dlatego warto sprawdzić, gdzie woda jest czysta i kąpać się w miejscach strzeżonych. Ale też być zorientowanym w tym, o czym informują nas obecne na plażach ostrzeżenia.

Każdego roku w Holandii topi się wielu Polaków. Nie do końca wiadomo, czy powodem tragedii jest brawura, nieświadomość swoich granic i umiejętności, alkohol, czy połączenie tych czynników. Skala utonięć naszych rodaków jest jednak na tyle poważna, że od 2013 roku wodne służby ratownicze Reddingsbrigade Nederland prowadzą kampanię uświadamiającą w języku polskim.

Naturalne zbiorniki wodne

W Holandii sezon pływacki trwa od 1 maja do 1 października. W tym czasie Państwowe Służby Nadzoru Hydrotechnicznego (Rijkswaterstaat), monitorują jakość wody w 230. oficjalnie wyznaczonych kąpieliskach w naturalnych zbiornikach wodnych. Za dostarczenie społeczeństwu informacji o stanie wody w kąpieliskach odpowiedzialne są prowincje.

Pływanie w naturalnych zbiornikach jest zdrowe, ale nie jest całkowicie pozbawione ryzyka. Aby zapobiec chorobom, woda w naturalnych kąpieliskach musi spełniać surowe normy. Ponadto naturalne zbiorniki niosą ze sobą zagrożenie niewidoczne gołym okiem: leżące w nich przedmioty, czy niebezpieczne zimne strumienie. Dlatego nigdy nie wchodź do wody, której nie znasz i w której okolicy umieszczono informację o zakazie pływania.

W Limburgii nadzór nad bezpieczeństwem naturalnych kąpielisk sprawuje przedsiębiorstwo wodne Waterschap Limburg. Ze względu na bardzo na duże niebezpieczeństwo, instytucja ta wydała zakaz pływania w następujących miejscach: Arcen i Velden (żwirowisko Droperheide), Beesel (Rijkelse Bemden), Heel (Boschmlenplas), Meerlo (Wanssum i Venray, ontgrinding De Diepeling), Roermond (Gerelingsplas – jeziorko Osen), Meijel (kanał van Deurne, ‘t Evertje), Heerlen (Sigranogroeve i Groeve Zilverzand Exploitation Beaujean BV) oraz rzeka Geul od granicy Epen do linii kolejowej Meerssen.

W wyżej wymienionych miejscach obowiązuje bezwzględny zakaz pływania, poparty znakiem zakazu. Jeżeli mimo wszystko postanowisz wejść do wody, ryzykujesz grzywnę. Dlatego najlepiej wcześniej zorientować się, które z naturalnych zbiorników wodnych są bezpieczne i gdzie zakaz pływania nie obowiązuje. Można to sprawdzić w wyszukiwarce na stronie Zwemwater.

Niebezpieczeństwa naturalnych zbiorników wodnych

Wiadomo, że największym zagrożeniem dla wielbicieli pływania jest nie tyle jakość wody, co skoki do niej i pływanie w niebezpiecznych miejscach (wymieniamy je poniżej w artykule, w akapicie dotyczącym kar). Aby uświadomić potencjalnym amatorom kąpieli w naturalnych zbiornikach wodnych, jakie niesie to ze sobą ryzyko, strona Rijksoverheid przygotowała listę takich niebezpieczeństw.

Jednym z nich jest fakt, że pływające osoby są niemal niewidoczne dla załogi statku śródlądowego. Musimy także pamiętać o tym, że duże statki nie mogą natychmiast zwolnić swojej prędkości lub zmienić kierunku poruszania się. Przepływające statki powodują także silny prąd, który dosłownie zasysa płynącą obok osobę.

Osoby decydujące się na pływanie w rzece, kanale, często nie zdają też sobie sprawy, że może je pokonać siła nurtu. Ponadto pływający w wodach naturalnych mogą odczuwać skurcze z powodu gwałtownie zmieniającej się temperatury i szybko ulegać wychłodzeniu.

Jednak szczególnie niebezpieczne są skoki z mostów. Rzeki wokół mostów charakteryzują się najczęściej dużym stopniem zmącenia wody. A to powoduje, że obiekty znajdujące się na dnie, zwyczajnie nie są widoczne. Porzucony w wodzie rower, czy inne przedmioty, stanowią niebezpieczeństwo głębokich ran ciętych. Trudno też w takiej sytuacji oszacować faktyczną głębokość rzeki w tych miejscach. A to niesie ze sobą ryzyko stłuczenia płuca, uszkodzenia rdzenia kręgosłupa i dożywotniego paraliżu całego ciała. A przecież nikt nie marzy o tym, by całe życie przeżyć jako tzw. „gadająca głowa”, jak określają pacjentów lekarze, by dobitniej podkreślić konsekwencje nieodpowiedzialnych skoków do wody.

Kary

Jak wspomniano, pływanie jest w niektórych miejscach nie tylko niebezpieczne dla zdrowia i życia, ale również zakazane. To samo tyczy się skakania z mostów. Grzywnę w wysokości 140. euro zapłacisz pływając w: rzekach, przez które prowadzone są drogi wodne, w kanałach, w pobliżu miejsc postojowych i cumowniczych dla statków, w pobliżu mostów, śluz, jazów lub pływających lin ograniczających, na trasach poruszania się promów, w portach i wokół nich, w obszarach poruszania się szybkich łodzi oraz w miejscach oznaczonych zakazem pływania.

Jak zachować bezpieczeństwo?

Przede wszystkim dobrze oszacowując swoje umiejętności pływania i regularne sprawdzanie ich na nadzorowanych basenach. Kiedy jesteś już w wodzie ćwicz rozciąganie stopy lub łydki podczas dryfowania.

Warto też, o czym pisaliśmy powyżej, zorientować się wcześniej, gdzie pływanie jest bezpieczne dla zdrowia i życia. Zapamiętaj też, że pływanie wzdłuż linii brzegu jest zdecydowanie bardziej bezpieczne, niż w poprzek akwenu wodnego. Zwykle woda w takich miejscach jest płytsza i w razie problemów, możesz się czegoś uchwycić. Szukaj też zbiorników wodnych, co do których masz pewność, że nie napłyną na ciebie wielbiciele sportów wodnych (np. surferzy, żeglarze, czy narciarze wodni).

Dobrze również jest tak zaplanować wypoczynek nad wodą, by wybrać się tam z grupą osób, które wzajemnie będą na siebie uważały. Świetnym pomysłem jest także umówienie się, że jedna z osób będzie czuwała nad bezpieczeństwem grupy (np. będąc w kajaku). Ma wtedy „oko” nie tylko na osoby pływające w wodzie, ale i pozostawione na brzegu rzeczy. Warto też umówić się na wspólny sygnał oznaczający wzywanie pomocy.

Jeżeli jednak naprawdę chcesz popływać samotnie, zawsze poinformuj kogoś o tym gdzie się wybierasz i o której godzinie planujesz powrót do domu. Kiedy wchodzisz do wody, załóż coś jaskrawego (jeśli pływasz w okolicy, w której uprawia się sporty wodne, najlepiej noś czepek). Dobre, widoczne w wodzie kolory to pomarańczowy, żółty, różowy i czerwony.

Co robić, gdy widzimy tonącego?

Tendencja do natychmiastowego udzielenia tonącemu pomocy, to działanie automatyczne większości z nas. A jednak wodne służby ratownicze radzą, aby ewentualnej akcji ratowniczej nie podejmować samodzielnie. Chyba, że jest się do tego specjalnie przeszkolonym i jest się w stanie ocenić okoliczności. Inaczej istnieje duże prawdopodobieństwo, że sytuacja ulegnie pogorszeniu, bo także ratujący będzie potrzebował pomocy.

Dlatego służby Reddingsbrigade Nederland radzą, by:

• zachować spokój i pomyśleć o własnym bezpieczeństwie,
• uważnie obserwować tonącego i miejsce, w którym się znajduje, by móc przekazać tą informację służbom ratunkowym,
• jak najszybciej powiadomić służby ratunkowe, dzwoniąc pod numer alarmowy 112,
• rzucić tonącemu pływający obiekt, którego mógłby się uczepić, np. plastikową piłkę, napompowany materac, czy kanister z przymocowaną linką,
• jeśli mimo wszystko zdecydujesz się wejść do wody, upewnij się, że ktoś widział, że podjąłeś akcję ratowniczą; jeśli sam popadniesz w kłopoty, np. przez silny prąd, nie próbuj dotrzeć do brzegu najkrótszą drogą, tylko daj się ponieść prądowi (nawet jeśli wynosi cię dalej w morze). Kiedy miniesz strumień prądu, będziesz mógł spokojnie od niego odpłynąć.

Na koniec dobra rada doświadczonych ratowników: wchodząc do wody, zawsze myśl o własnym bezpieczeństwie!

Źródło: Rijksoverheid, Reddingsbrigade Nederland, Rijkswaterstaat – Ministerie van Infrastructuur en Waterstaat

Foto: Pixabay

Artykuł Jak i gdzie pływać zdrowo i bezpiecznie? pochodzi z serwisu Moja Limburgia.