W kwestii nauczania o ruchu drogowym w Limburgii, od przeszło 20. lat prawie nic się nie zmieniło. Aż do tego tygodnia, bowiem 3 marca br. odbyło się popołudnie edukacji cyfrowej. Gościli na nim m.in. poseł limburskiego parlamentu ds. bezpieczeństwa drogowego i przewodnicząca ROVL Carla Brugman-Rustenburg, radni dziesięciu limburskich gmin, koordynatorzy ruchu drogowego, dyrektorzy szkół oraz urzędnicy odpowiadający za bezpieczeństwo ruchu drogowego w gminach. Podczas tego spotkania Zarząd Prowincji Limburgii we współpracy z ROVL i gminami w Limburgii, zaprezentowały nowe podejście do nauczania o ruchu drogowym. Program Verkeersactive School dostępny jest dla szkół podstawowych i średnich. W ramach nowych metod nauczania, które będą stosowane przez szkoły od następnego roku szkolnego, zapowiedziano więc zupełną zmianę kursu w kontekście sposobu nauczania o ruchu drogowym. – Nauczanie o ruchu drogowym jest równie ważne, co nauka pływania. Każdy rodzic chce, by jego dzieci opanowały te zasady. – mówi Carla Brugeman-Rustenburg. – Dzieci i młodzież to szczególnie zagrożeni uczestnicy ruchu drogowego. Sprawia to, że przekazywanie wiedzy i uczenie się jej w praktyce jest niezmiernie ważne. Informacja i edukacja przyczyniają się bowiem do zwiększenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym.

Inny sposób nauczania o ruchu drogowym

Verkeersactieve scholen, czyli biorące w programie szkoły aktywne w ruchu drogowym, to szkoły podstawowe i średnie. Oferują one zarówno teoretyczną, jak i praktyczną naukę o ruchu drogowym. Zwracają przy tym szczególną uwagę na bezpieczne pod względem ruchu drogowego otoczenie szkoły, ale też trasę, którą dzieci pokonują pomiędzy szkołą, a domem.

W nowym podejściu kluczowe są trzy ważne kwestie. Przede wszystkim jest to poprawa współpracy w tym zakresie pomiędzy Zarządem Prowincji, szkołami i gminami. Ponadto, w procesie selekcji szkoły będą nadzorowane w procesie wyboru nauczania w ruchu drogowym przez doradców edukacyjnych z ramienia Prowincji i gmin. Wreszcie szkoły zostaną odciążone dzięki automatyzacji i cyfryzacji. Szkoły będą bowiem mogły wybierać poszczególne projekty i materiały związane z edukacją drogową za pośrednictwem nowego środowiska cyfrowego.

Szkoła aktywna w ruchu drogowym

Co to znaczy, że szkoła jest aktywna w ruchu drogowym? To szkoła, która oferuje zarówno teoretyczne, jak i praktyczne nauczanie w zakresie ruchu drogowego. Ale też poświęca uwagę bezpiecznemu otoczeniu samej szkoły, jak i drogi, którą uczeń pokonuje na trasie szkoła – dom. Przy czym nowy program nauczania o ruchu drogowym dotyczy wszystkich grup i klas.

ROVL, czyli Regionalna Agencja Bezpieczeństwa Ruchu drogowego, to niezależny organ bezpieczeństwa drogowego. W imieniu Zarządu Prowincji Limburgii pracuje nad poprawą bezpieczeństwa ruchu drogowego w tej prowincji. Edukacja drogowa i bezpieczne środowisko szkolne to ważne elementy w tym zakresie.

Źródło: ROVL

Foto: scan z materiałów informacyjnych ROVL, Moja Limburgia

Artykuł Nowe podejście do nauczania o ruchu drogowym w Limburgii pochodzi z serwisu Moja Limburgia.

Jak poinformował na wtorkowej konferencji prasowej premier Mark Rutte, rząd zdecydował się na dalsze łagodzenie obostrzeń, wprowadzanych od marca w celu walki z rozprzestrzenianiem się koronawirusa. Nie ma jednak (w większości przypadków) odejścia od zasady zachowania zalecanego dystansu od pozostałych osób. Tym samym społeczeństwo 1,5 metra staje się w tym kraju normą. Zmiany dotyczą organizacji m.in. transportu publicznego, zgromadzeń, sportu i oświaty. Przedstawiamy je poniżej.

Transport publiczny

Do tej pory istniało zalecenie, by korzystać z transportu publicznego wyłącznie w niezbędnych przypadkach. Od 1 lipca br. możliwe będzie podróżowanie również w celach turystycznych. Ponadto w autobusach, tramwajach, metrze i pociągach będzie można korzystać ze wszystkich miejsc siedzących (do tego czasu dostępne jest wyłącznie 40 procent miejsc).

Obowiązkowe pozostanie noszenie masek. Podróżni proszeni są również o unikanie tłumów i podróżowanie poza godzinami szczytu.

Dobra wiadomość dla taksówkarzy i przewoźników autokarowych. Od 1 lipca znów będą mogli korzystać ze wszystkich dostępnych w pojeździe miejsc. Tu również obowiązkowe jest noszenie masek. Przy obowiązkowej rezerwacji miejsca konieczne jest również sprawdzanie stanu zdrowia pasażerów.

Zmiany dotyczą również przemieszczania się samochodami prywatnymi. Każdy kierowca będzie mógł zabrać do auta osobę spoza własnego gospodarstwa domowego. Noszenie maski w przypadku dojazdów grupowych (tzw. carpooling) nie jest obowiązkowe, ale z wiadomych przyczyn – zalecane, jak zawsze w przypadku podróżowania z osobami spoza własnego gospodarstwa domowego.

W pozostałych formach transportu publicznego (np. na promach) pozostaje zalecenie zachowania dystansu 1,5 metra.

Zgromadzenia publiczne w budynkach

Na początku warto zaznaczyć, że pod pojęciem zgromadzeń publicznych, oprócz zorganizowanych wydarzeń mieszczą się również: wizyty w budynkach branży hotelarsko-gastronomicznej, teatrach, kinach i miejscach kultu religijnego. W pojęciu tym zawarto jednak także urodziny, dzielnicowe imprezy sąsiedzkie, wesela i pogrzeby. Po 1 lipca możliwe będzie więc uczestniczenie publiczności w meczach i zawodach sportowych. Oczywiście pod warunkiem zachowania dystansu 1,5 metra. Zabronione będzie też śpiewanie i skandowanie haseł. Śpiewać można będzie natomiast w kościołach i grupach muzycznych. Dostaną one jednak oddzielne wytyczne z RIVM. Co jeszcze obowiązywać będzie przypadku zgromadzeń wewnątrz?

• Zachowanie 1,5 metra dystansu od pozostałych osób.
• Maksymalnie 100 osób na pomieszczenie ze stałymi miejscami siedzącymi (z wyłączeniem personelu).
• Zniesienie ograniczenia maksymalnej ilości osób pod warunkiem: stałych miejsc siedzących, rezerwacji miejsc i uprzedniego sprawdzenia stanu zdrowia klienta.
• W sklepach, muzeach, bibliotekach i innych miejscach z przepływem odwiedzających obowiązuje zasada dystansu 1,5 metra. Nie ma maksymalnej liczby osób.

Zgromadzenia publiczne na zewnątrz

• Zachowujemy 1,5 metra dystansu do pozostałych osób.
• Maksymalnie 250 osób (wyłączając personel).
• W punktach branży hotelarsko-gastronomicznej zawsze obowiązują stałe miejsca siedzące. Zniesienie maksymalnej liczby osób obowiązuje wyłącznie przy: zachowaniu stałych miejsc siedzących, uprzedniej rezerwacji miejsca oraz uprzedniego sprawdzenia stanu zdrowia klienta.
• W ogrodach zoologicznych, parkach rozrywki i innych miejscach znajdujących się na otwartej przestrzeni regułą jest zachowanie zalecanego dystansu 1,5 metra. Nie ma tu limitu ilości odwiedzających.

Dzieci i oświata

Dzieci w wieku do 12 lat nie muszą zachowywać pomiędzy sobą i dorosłymi dystansu 1,5 metra. Dotyczy to również sytuacji w ośrodkach opieki dziennej i szkolnictwa podstawowego.

Młodzież w wieku do lat 18 również nie jest zobowiązana do zachowania dystansu 1,5 metra. Dotyczy to wszystkich uczniów w szkołach średnich, których całkowite otwarcie zaplanowane jest po wakacjach letnich. Młodzież obowiązuje jednak zachowanie dystansu 1,5 metra w stosunku do nauczycieli.

Wraz z rozpoczęciem nowego roku akademickiego możliwe będzie prowadzenie większej ilości działań edukacyjnych w szkołach mbo, szkołach wyższych oraz na uniwersytetach. Studenci zobowiązani są do zachowania zalecanego dystansu 1,5 metra.

Sport

Złagodzenie obostrzeń dotyczy również świata sportu. Od 1 lipca drzwi dla odwiedzających będą mogły otworzyć siłownie i szkoły sportowe. Dozwolone są wszystkie sporty halowe i na świeżym powietrzu. W przypadku sportów kontaktowych (np. piłka nożna) nie ma potrzeby zachowania zalecanego powszechnie dystansu.

Otwarte zostaną również sportowe stołówki i kawiarnie. Tam jednak zachowanie dystansu 1,5 metra dla osób w wieku do lat 18, jest obowiązkowe, podobnie jak w szatniach.

Zachowanie dystansu – wyjątki

W mocy pozostają podstawowe zasady, mające na celu zapobieganie rozprzestrzenianiu się koronawirusa. Przypominamy:

• pozostanie w domu w przypadku wystąpienia objawów choroby i jak najszybsze wykonanie testu https://mojalimburgia.nl/ggd-ostrzega-przed-oszustami-w-limburgii/ na obecność koronawirusa,
• zachowanie 1,5 metra dystansu do pozostałych osób,
• częste mycie rąk,
• w miarę możliwości praca z domu,
• omijanie zatłoczonych miejsc i w jak największym stopniu – podróżowanie poza godzinami szczytu.

Szczyt zachorowań na koronawirusa w Holandii minął i wygląda na to, że odpowiedzialne instytucje mają go pod kontrolą. Władze zalecają jednak zachowanie czujności.

Jedną z podstawowych zasad jest zachowanie 1,5 metra dystansu, jednak w niektórych przypadkach nie jest to możliwe. W takich sytuacjach osoby mogą być czasowo zwolnione z tego obowiązku. Chodzi o:

• osoby, które należą do tego samego gospodarstwa domowego,
• osoby potrzebujące pomocy i ich opiekunów,
• osoby wykonujące zawody kontaktowe (np. fryzjerzy, masażyści i instruktorzy jazdy),
• sportowców, aktorów i tancerzy.

Pozostałe zmiany

Z datą 1 lipca ponownie mogą działać sauny, kasyna i domy publiczne. Zamknięte pozostaną natomiast kluby nocne i dyskoteki. O ich losie rząd zdecyduje przed 1 września.

Źródło: Rijksoverheid 

Foto: Rijksoverheid

Artykuł Holandia znosi wiele obostrzeń dot. koronawirusa. Społeczeństwo 1,5 metra staje się normą. pochodzi z serwisu Moja Limburgia.

Przewóz dzieci w Holandii to pojęcie nieco szersze od tego, jakie znamy z Polski. W kraju z tak rozbudowaną siecią ścieżek rowerowych nikogo to nie dziwi. Jakie zasady i reguły obowiązują dorosłych, którzy przewożą dziecko w samochodzie? I czym różnią się one od zasad przewożenia dzieci na rowerze, motorze lub motorowerze?

Przewóz samochodem

Samochody stają się coraz bardziej bezpieczne, m.in. dzięki zamieszczonym w nich poduszkom powietrznym, czy pasom bezpieczeństwa. Ale te ostatnie przeznaczone są dla dorosłych. W przypadku dzieci nie spełniają już swojej roli tak dobrze, a dla niemowląt są całkowicie nieodpowiednie.

Dlatego holenderskie prawo stanowi, że wszystkie dzieci, do momentu osiągnięcia 135 cm wzrostu, muszą być przewożone w foteliku samochodowym, posiadającym aktualną homologację i odpowiedni system ochrony dziecka. Dzieci (i dorośli) o wzroście powyżej 135 cm muszą być przewożone z zapiętymi pasami bezpieczeństwa. Identyczne wymogi obowiązują w Belgii, ale już np. w Niemczech i w Polsce istnieje obowiązek przewożenia w foteliku do osiągnięcia przez dziecko 150 cm wzrostu.

Homologacja ECE to europejski certyfikat bezpieczeństwa, oznaczany symbolem ECE 44/03 lub 44/04 (UN-ECE R44 lub R129). Oznacza zgodność wyrobu z obowiązującymi w Europie wymaganiami prawnymi i technicznymi. Posiadanie homologacji dopuszcza dany model fotelika do sprzedaży. Natomiast przez odpowiedni system ochrony dziecka rozumie się dopasowanie tego systemu do wzrostu i wagi dziecka.

W Holandii nie wolno także przewozić w samochodzie większej ilości osób, niż ilość dostępnych w nim miejsc siedzących. Zabronione jest również przewożenie osób w (otwartym, bądź zamkniętym) bagażniku samochodu lub w znajdującej się za samochodem przyczepie.

Co ciekawe, (podobnie jak np. w Polsce) przewóz dzieci dopuszczalny jest zarówno z przodu, jak i z tyłu samochodu. Ustawodawcy kładą bowiem większy nacisk na to, by – ze względów bezpieczeństwa – jak najdłużej przewozić dzieci tyłem do kierunku jazdy, uznając przewożenie dzieci w foteliku na przednim siedzeniu za mniejsze zło. Jest jednak warunek: jeśli miejsce, w którym ustawiony jest fotelik wyposażone jest w poduszkę powietrzną, dziecko można przewozić tyłem wyłącznie po wyłączeniu jej.

Zabrania się używania przy fotelikach dziecięcych przedłużacza pasa bezpieczeństwa. Jeśli dany pas bezpieczeństwa jest zbyt krótki, należy zamontować dłuższy i posiadający odpowiednią homologację.

Oczywiście istnieją wyjątki od tych zasad, np. gdy dziecko nie może być podczas jazdy zapięte w pasy, ze względów zdrowotnych. W takim wypadku trzeba złożyć wniosek o zwolnienie z tego obowiązku w CBR. Ale nie tylko. Za sytuacje wyjątkowe uznaje się również:

• przewożenie dzieci powyżej 3 roku życia samochodem, który (fabrycznie) nie posiada z tyłu pasów bezpieczeństwa (np. ze względu na wiek pojazdu); zabronione jest przewożenie takim autem dzieci do lat 3;
• przewożenie dzieci powyżej 3 roku życia (i 135 cm lub mniejszych) samochodem nieposiadającym przednich i tylnych pasów (dzieci mogą jednak być przewożone wyłącznie z tyłu);
• w przypadku, gdy na tylnym siedzeniu umieszczone są już dwa foteliki samochodowe i nie ma miejsca na trzeci, dozwolone jest przewożenie dzieci od 3 roku życia; warunki: przewożenie wyłącznie na tylnym siedzeniu, obowiązek zapięcia dzieci pasem bezpieczeństwa,
• w przypadku przewożenia dziecka nie swoim samochodem (na krótkich trasach, np. podwożenie do szkoły, BSO lub klubu sportowego), możliwe jest przewożenie dzieci od 3 roku życia bez fotelika; muszą jednak zostać spełnione następujące warunki: dziecko musi być przewożone z tyłu i musi być zapięte pasem bezpieczeństwa oraz przewóz musi być incydentalny (a nie np. co tydzień na lekcje pływania – w tym wypadku wszystkie dzieci muszą znajdować się w fotelikach).

Inne środki transportu dla dzieci

W Holandii powszechnym środkiem transportu są nie tylko samochody, ale też transport publiczny i np. rowery. Zasady przewozu dzieci, które obowiązują w tych przypadkach, opisujemy poniżej.

Rower lub mały motorower

Przewożenie dzieci w foteliku zamontowanym z przodu roweru zaleca się w momencie, kiedy z pozycji raczkowania samodzielnie zaczynają siadać (średnio pomiędzy 9 a 12 miesiącem życia). Wiele dzieci pomiędzy 6, a 7 miesiącem życia potrafi już siedzieć (posadzone przez osobę dorosłą), ale przy lekkim popchnięciu przewracają się. Jest to wskazówka, że na fotelik rowerowy jest jeszcze zbyt wcześnie. Foteliki montowane z przodu roweru przeznaczone są dla dzieci w wieku około 3 lat (patrz: indykacja wagowa na foteliku). Foteliki powinny odpowiadać normie NEN-EN14344.

Dzieci poniżej ósmego roku życia mogą być przewożone z tyłu roweru wyłącznie wtedy, kiedy siedzą na bezpiecznych, przeznaczonych do tego celu fotelikach, z odpowiednim podparciem dla pleców, dłoni i stóp.

Podczas transportu małym motorowerem (snorfiets) nie jest obowiązkowe noszenie kasku.

Przyczepa rowerowa

Dopuszcza się przewożenie osób w przyczepie umiejscowionej za rowerem (fietsaanhanger). Przyczepy te nie mogą przekraczać szerokości 1 metra i muszą być wyposażone w reflektory.

Rowery dostawcze

Prawo holenderskie nie określa zasad, dotyczących przewozu osób w skrzyniach rowerów dostawczych (bakfiets). Aby zachować bezpieczeństwo jazdy należy w tym przypadku zastosować wymagania, które odnoszą się do zwykłego roweru.

Motorowery

Również i tutaj dzieci poniżej ósmego roku życia muszą mieć zagwarantowany bezpieczny fotelik, wyposażony we wsparcie na dłonie, plecy i stopy. Ponadto pasażer musi nosić odpowiednio dopasowany, zapięty kask, opatrzony znakiem homologacji. Transport osób na skrzyni bagażnika motoroweru jest zabroniony. Dzieci nie wolno również przewozić w przyczepie zainstalowanej do motoroweru.

Motocykle

Prawo holenderskie nie określa zasad, co do przewozu dzieci tym środkiem transportu. Nie ma wymagań co do wieku, wysokości dziecka, czy zastosowania systemu bezpieczeństwa. Stosowanie w tym przypadku zasad przewozu dziecka na rowerze jest nieodpowiedzialne, ze względu na znacznie większą prędkość. Nie istnieją również żadne urządzenia, które zabezpieczają dzieci w trakcie jazdy z tyłu motocykla.

Taksówka

Jeżeli taksówka (niebieska tablica rejestracyjna) nie jest wyposażona w fotelik samochodowy dla dziecka, może ono być przewożone na tylnym siedzeniu i przy zapiętych pasach bezpieczeństwa (dotyczy dzieci od 3 roku życia). Dzieci poniżej 3 roku życia mogą być przewożone „luzem” na tylnym siedzeniu, np. na kolanach. Na siedzeniu pasażera obok kierowcy, mogą być przewożone wyłącznie dzieci o wzroście ponad 135 cm, zapięte pasem bezpieczeństwa.

Autobusy

W autobusach miejskich (stadsbussen) i dalekobieżnych (streekbussen), które kursują z zgodnie z rozkładem jazdy oraz w autobusach, w których przewidziano miejsca stojące, zapinanie pasów bezpieczeństwa nie jest obowiązkowe.

Według prawa zapinanie pasów bezpieczeństwa jest natomiast obowiązkowe w autokarach (touringcar). Oczywiście nie dotyczy to w starszych autokarów (sprzed 1995 roku), które tych pasów nie posiadają. Każde dziecko, które ukończyło 4 rok życia musi posiadać w autokarze własne miejsce i miejsce to nie może być dzielone z innymi dziećmi. Dzieci poniżej 4 roku życia mogą być przewożone „luzem” lub na kolanach (osoby te nie mogą dzielić pasa bezpieczeństwa).

Źródła: Rijksoverheid, ANWB, VeiligheidNL

Foto: Pixabay

Artykuł Przewóz dzieci w Holandii pochodzi z serwisu Moja Limburgia.

Wycieczki szkolne, sport, lekcje muzyki, korepetycje, czy świętowanie urodzin. Zajęcia w Holandii tak powszechne, że wydaje się, że mogą z nich korzystać wszystkie dzieci. Jednak nie każdy z rodziców może sobie na to pozwolić. Dlatego holenderski rząd przekazuje rocznie 100 milionów euro, by każda gmina mogła stworzyć równe szanse dla wszystkich dzieci.

Holandia jest jednym z najbogatszych krajów na świecie. A jednak aż 378.000 dzieci dorasta tu w rodzinach, które żyją z minimalnego dochodu, na pograniczu ubóstwa. To nie mniej, niż jedno na dziewięcioro dzieci (źródło: Advies opgroeien zonder armoede, SER). Tylko w samej Limburgii jest ich 22.000, o czym pisaliśmy w artykule MEEDOEN in Limburg. Dzieci, które nie mogą uczestniczyć w zajęciach dodatkowych, pozbawione są szans, które dla ich rówieśników są oczywistością. Tymczasem uprawianie sportu, czy też branie udziału w zajęciach kulturalnych pomagają dzieciom w optymalnym rozwoju fizycznym, psychicznym, a także społecznym. Są więc nie tylko bardzo ważne dla rozwoju i przyszłości samego dziecka, ale i dla rodziny, a ostatecznie – całego społeczeństwa. Dlatego, począwszy od roku 2017, holenderski rząd przeznacza każdego roku 100 milionów euro na kreowanie równych szans dla wszystkich dzieci.

Z kwoty tej, 85 milionów euro trafia do poszczególnych gmin, a pozostałe 15 milionów – do dyspozycji Holandii Karaibskiej. Pieniądze mogą zostać przeznaczone m.in. na zakup materiałów szkolnych, zajęcia sportowe (związane z piłką, sportami obronnymi, wodnymi, wymagającymi użycia rakietki i innymi) i kulturalne (zajęcia muzyczne, taneczne, teatralne, itp.), korepetycje, czy wycieczki szkolne.

Dla kogo przeznaczona jest pomoc?

Pomoc kierowana jest do każdej rodziny z niskimi dochodami, w której mieszkają dzieci w wieku od 0 do 18 lat. W szczególności przeznaczona jest dla rodzin pobierających zasiłki, będących w długach lub pobierających minimalne wynagrodzenie.

W czym pomoże gmina?

O finansowe wsparcie należy zwrócić się do swojej gminy. Mogą one zapewnić dodatkowe wsparcie dla rodzin z dziećmi, np. dzięki tzw., Pakietowi dla dzieci (Kinderpakket), który jest zbiorem programów, mających na celu udzielenie pomocy w najpilniejszych potrzebach. Przy tym do najpilniejszych potrzeb zalicza się nie tylko zajęcia dodatkowe, ale też np. kupony na ubrania i lekcje pływania. Gminy mogą też udzielić faktycznego wsparcia finansowego, czy przyznać karty zniżkowe na zajęcia dodatkowe.

To, czy twoja rodzina kwalifikuje się do wsparcia, możesz sprawdzić na stronie internetowej swojej gminy. Znajdziesz tam również informacje na temat tego, w jaki sposób możesz wystąpić o przydzielenie ci takiej pomocy. Pamiętaj, że zarówno warunki, jak i oferta wsparcia mogą różnić się w zależności od gminy.

Warto przy okazji wspomnieć, że niektóre kompanie ubezpieczeniowe zwracają część kosztów za zajęcia sportowe. Więcej informacji na ten temat znajdziesz u swojego ubezpieczyciela.

Pomoc za pośrednictwem fundacji

Wiele gmin współpracuje z fundacjami i stowarzyszeniami, działającymi na rzecz dzieci. One także zapewniają wsparcie, dzięki któremu dzieci mają wyrównane szanse uczestniczenia w życiu społecznym. Pomoc udzielana jest w zakresie zajęć edukacyjnych, sportowych, kulturalnych, wycieczek szkolnych, ale też – organizacji przyjęć urodzinowych.

Udzielaniem finansowego wsparcia dla dzieci z biedniejszych rodzin zajmują się m.in. Leergeld Nederland, Jeugdfonds Sport en Cultuur, Stichting Jarige Job oraz Nationaal Fonds Kinderhulp. Wszystkie te organizacje zrzeszone są w stowarzyszeniu o nazwie Samen voor alle Kinderen. Wniosek o finansowe wsparcie dziecka przez jedną z tych organizacji można złożyć za pośrednictwem strony internetowej stowarzyszenia, albo bezpośrednio na stronach Jeugdfonds Sport en Cultuur oraz Jeugdfonds Sport Limburg. Pamiętajmy jednak, że w tych dwóch ostatnich przypadkach rodzice nie mogą złożyć wniosku sami. Muszą to zrobić przy pomocy pośrednika. Ogólny zarys, przedstawiający zasady takiej partycypacji opisaliśmy wcześniej tutaj.

Należy przy tym zaznaczyć, że wsparcie to dotyczy nie tylko rodziców korzystających z pomocy społecznej. Również rodzice pracujący o niskich dochodach, czy właściciele firm jednoosobowych i freelancerzy, którzy pozostają długo bez zleceń, mogą kwalifikować się do skorzystania z pomocy. Jeśli więc masz wątpliwości, czy należy ci się pomoc, zgłoś wniosek, a skontaktuje się z tobą wolontariusz, z którym wspólnie ocenisz swoje możliwości.

Samen voor alle kinderen zrzesza również pośredników zaangażowanych w wychowanie dziecka, takich jak nauczyciele, doradcy ds. zadłużenia, zespoły sąsiedzkie, czy lekarze rodzinni. Oni również mogą sprawić, by wszystkie dzieci miały równe szanse uczestnictwa w życiu społecznym, bez względu na sytuację materialną rodziców.

W programach oferowanych przez zrzeszone organizacje mogą również brać udział młodzi ludzie w wieku 18 – 21 lat, którzy nie mogą brać udziału w dodatkowych zajęciach, ze względu na trudną sytuację finansową. W takim wypadku sami mogą złożyć wniosek o przyznanie pomocy.

Źródło: Rijksoverheid, Samen voor alle kinderen, Jeugdfonds Sport&Cultuur, Jeugdfonds Sport Limburg

Foto: Pixabay

Artykuł Równe szanse dla wszystkich dzieci pochodzi z serwisu Moja Limburgia.

Koszty opieki nad dziećmi będą w przyszłym roku droższe dla niektórych rodzin, ostrzegają organizacje branżowe BOinK, BVOK i Brancheorganisatie Kinderopvang. Wzrost kosztów ma się m.in. wiązać z wymogiem zwiększenia ilości personelu na jedno dziecko.

Jeszcze w czerwcu tego roku rządowa strona Rijksoverheid.nl informowała o obniżeniu kosztów opieki nad dziećmi w 2019 roku. Pisaliśmy o tym tutaj. Zmniejszenie kosztów opieki miało wynikać m.in. ze zwiększenia kwoty dodatków: z tytułu kosztów instytucjonalnej opieki nad dziećmi (kinderopvangtoeslag), zasiłku rodzinnego na wychowanie dziecka (kinderbijslag) oraz samego dodatku na dziecko (kindgebondenbudget). Jednak pod koniec września media obiegła informacja, że organizacje branżowe związane z instytucjami opieki nad dziećmi, takie jak BOinK, BVOK czy Brancheorganisatie Kinderopvang ostrzegają, iż koszty opieki nad dziećmi w ośrodkach opieki dziennej (kinderdagverblijven) nie zmniejszą się, ale wzrosną. Skąd wynika ta rozbieżność? O tym w poniższym artykule.

Surowsze wymagania

W styczniu br. weszła w życie nowa ustawa, dotycząca innowacji i jakości w opiece nad dziećmi, tzw. IKK (Wet Innovatie en Kwaliteit Kinderopvang). Część tej ustawy stanowi, że począwszy od 2019 roku, jeden pracownik placówki opieki nad dziećmi, będzie mógł sprawować pieczę nad mniejszą ilością dzieci, niż dotychczas. Podczas gdy jeszcze w tym roku jeden pracownik może opiekować się czworgiem niemowląt, od przyszłego roku będzie mógł dostać pod opiekę maksymalnie troje. W rezultacie ośrodki opieki dziennej będą zmuszone do zatrudnienia większej ilości pracowników. Rodzi to problemy związane z brakiem wykształconej kadry, ale przede wszystkim – ze zwiększonymi wydatkami w poszczególnych placówkach. A po te ostatnie, ich właściciele zmuszeni będą sięgnąć do kieszeni rodziców.

Gdzie leży problem?

Chodzi o, dość znaczną, różnicę w wynikach badań przeprowadzonych przez Ministerstwo Zdrowia oraz organizację Buitenhek, dotyczących wydatków związanych z dodatkowymi kosztami, wynikającymi z ustawy IKK. A konkretnie, opisywanej wyżej konieczności zatrudnienia nowych opiekunów w stosunku do liczby dzieci poniżej pierwszego roku życia. O ile badanie przeprowadzone na zlecenie ministerstwa (tzw. SEO-onderzoek) zakłada wzrost kosztów placówek opieki dziennej o zaledwie 4,7%, z badania przeprowadzonego przez Buitenhek wynika, że koszty te mogą wzrosnąć aż o 7,3%.

Ponadto oba badania różniły się także pod względem wpływu kosztów na klasę wielkości dostawców. Dla małych placówek wysokość kosztów wzrastała średnio o 8,7% (Buitenhek) i 5,2% (SEO), dla średnich 5,8% (Buitenhek) i 4,1% (SEO), a dla dużych organizacji był to wzrost o 4,7% (Buitenhek) i 4,2% (SEO).

Według raportu SEO 33% wszystkich placówek opiekuńczych i 35% małych nie powinno odczuć wzrostu kosztów. Według badania Buitenhek, było to natomiast zaledwie 6%.

Ministerstwo poleciło SEO przeprowadzenie analizy, mającej dać odpowiedź na pytanie, z czego wynika tak znaczna rozbieżność wyników badań. Na tej podstawie uznano, że różnica w wysokości kosztów wynika (częściowo) z większej próby dzieci, którą wykorzystała w swoim badaniu organizacja Buitenhek. Badanie SEO opierało się bowiem na mniejszej liczbie niemowląt, niż zakłada to średnia krajowa

Analiza wykluczyła natomiast, aby rozbieżności w wynikach badań wynikały z różnicy, dotyczącej czasu przebywania dzieci w placówkach opieki (dwie połowy dnia w przypadku badania przeprowadzonego przez SEO kontra dziesięć części dnia na tydzień w badaniu przeprowadzonym przez Buitenhek).

Trzeba jednak zaznaczyć, że organizacja Buitenhek opierała swoje dane na najnowszych informacjach, pochodzących z holenderskiego Centralnego Biura Statystycznego, co czyni jej badanie bardziej reprezentatywnym.

Dokładna analiza problemu dostępna jest na stronie Buitenhek.

Konsekwencje

Nie ulega wątpliwości, że zwiększenie liczby opiekunów w stosunku do liczby niemowląt powinno przyczynić się do podniesienia jakości opieki. Na podstawie analizy Buitenhek wydaje się jednak, iż rzeczywiste skutki dodatkowego personelu znacznie podniosą wydatki placówek, co w konsekwencji może doprowadzić nie tylko do zmniejszenia jakości, ale wręcz upadku (małych) placówek.

Zmiana prawa uderzy przede wszystkim w placówki, które zajmują się opieką niemowląt. Braki kadrowe mogą prowadzić do tego, że dzieci wciąż będą widziały nowe twarze. Placówki mogą też być zmuszone do zmniejszenia grup, co wydłuży listy oczekiwania na miejsce.

Problemy z zapewnieniem odpowiedniej ilości wykwalifikowanego personelu w konsekwencji doprowadzą do podwyższenia taryfy godzinowej, a to sprawi, że placówki opieki dziennej nad dziećmi staną się mniej przystępne dla wielu osób. Zmiany uderzą przede wszystkim w ludzi, którzy mają mniejsze dochody, w tym w imigrantów spoza Europy Zachodniej. Istnieje ryzyko, że ze względu na wzrost kosztów opieki zatrzymają oni swoje dzieci w domu. Tymczasem to właśnie dla tej grupy korzystanie z takich ośrodków jest bardzo ważne, choćby ze względu na zapobieganie ewentualnym brakom językowym.

Sekretarz stanu ds. socjalnych Tamara van Ark przekonuje, że katastrofy nie będzie. Jej zdaniem, zapowiadane na początku artykułu zmiany dotyczące m.in. dodatków na opiekę nad dziećmi i kwoty, którą rząd przeznaczył na dofinansowanie placówek sprawujących opiekę nad dziećmi, powinny wystarczyć, by zarówno rodzice, jak i organizacje mogły organizacje, jak i rodzice mogli poradzić sobie finansowo w nowej sytuacji. Z założeniem tym nie zgadzają się organizacje branżowe, które zapowiadają dokładne monitorowanie sprawy z udziałem niezależnej komisji ekspertów. Raport z jej prac zapowiadany jest na koniec tego roku.

Źródła: Kinderopvang Totaal, BOinK, BVOK i Brancheorganisatie Kinderopvang

Foto: Pixabay

Artykuł Organizacje branżowe ostrzegają: w 2019 wzrosną koszty opieki nad dziećmi pochodzi z serwisu Moja Limburgia.

Rozpoczął się projekt „MEEDOEN in Limburg”, dzięki któremu zarząd prowincji chce walczyć z ubóstwem wśród dzieci. W Limburgii jest ponad dwadzieścia tysięcy dzieci, które mieszkają w rodzinach żyjących na granicy minimum socjalnego.

Jedno na dziewięcioro dzieci w Holandii żyje w ubóstwie. W Limburgii, dzieci mieszkających w rodzinach żyjących na granicy minimum socjalnego jest aż 22.000. Ze względów finansowych dzieci te nie mogą uczestniczyć w zajęciach, które dla większości ich rówieśników są normalne. Przez to, często dosłownie, znajdują się na marginesie. To właśnie dla nich powstał projekt „MEEDOEN in Limburg”, którego uroczyste rozpoczęcie odbyło się w czwartek 20 września w szkole Krokodaris w Venray.

Bądź aktywny w Limburgii

Plan projektu „MEEDOEN in Limburg opracowały wspólnie Prowincja Limburgia, Stowarzyszenie Leergeld, fundacja Jeugdfonds Cultuur oraz fundacja Jeugdfonds Sport, które będą również współpracować przy wdrażaniu projektu w życie. Celem projektu jest oferowanie dzieciom, których rodzin nie stać na sfinansowanie dodatkowych zajęć, faktycznej pomocy w umożliwieniu zrealizowania ich marzeń. Może się to odbywać na przykład poprzez sfinansowanie członkostwa w klubie sportowym, czy opłaceniu lekcji muzyki.

Autorzy projektu szczególną uwagę poświęcają dzieciom z rodzin, w których panuje ubóstwo, dzieciom niepełnosprawnym oraz dzieciom szczególnie uzdolnionym. Aby uzyskać z nimi kontakt organizacje będą ściśle współpracować z gminami, stowarzyszeniami, innymi fundacjami oraz szkołami. – Wszyscy muszą mieć możliwość czynnego uczestniczenia w życiu Limburgii. Także wszystkie dzieci – mówi posłanka zarządu prowincji, Marleen van Rijnsbergen. – Ten projekt przyniesie bezpośrednie korzyści tym dzieciom, które mocno tego potrzebują.

Ponadto Jeugdfonds Sport Limburg we współpracy z bankiem żywności Voedselbank w Maastricht, zainicjowały eksperyment adresowany do dzieci, pochodzących z ubogich rodzin. Projekt ten potrwa dwa lata i prowadzony będzie we współpracy z organizacjami społecznymi, jak JOGG (Jongeren op Gezond Gewicht). Podejmując tę współpracę, „MEEDOEN in Limburg” chce dotrzeć do wszystkich, dorastających w biedzie dzieci.

Dotacja z Prowincji

Zarząd Prowincji Limburgii, podjął decyzję o jednorazowym zainwestowaniu dodatkowej kwoty w wysokości 1 miliona euro, na zmniejszenie ubóstwa dzieci i tym samym – zwiększenie ich dobrobytu. Z kolei Stowarzyszenie Leergeld, oraz fundacje Jeugdfonds Cultuur Limburg i Jeugdfonds Sport Limburg otrzymały na realizację planów 500.000 euro. Oprócz tego, dotację w wysokości 250.000 euro na przeprowadzenie projektów adresowanych do dzieci żyjących w niedostatku otrzymały gminy Weert i Roermond.

Jak wziąć udział w projekcie?

Zasady partycypacji w projekcie mogą różnić się w zależności od gminy, dlatego poniżej podajemy jedynie ogólny zarys działania.

Jeżeli chcesz zgłosić swoje dziecko do udziału w projekcie skontaktuj się z kimś, kto jest uprawniony do złożenia wniosku. Może to być nauczyciel w szkole dziecka, trener z osiedlowej organizacji sportowej, doradca ds. zadłużenia, lub osoba z zespołu sąsiedzkiego. Wspólnie wypełnicie wniosek i wyślecie go do jednej z wymienionych wyżej organizacji.

Osoba odpowiedzialna za wysłanie wniosku, poinformuje cię również o tym, czy dana organizacja wyraziła zgodę na opłacenie zajęć twojego dziecka. Zazwyczaj informację tą otrzymujesz w ciągu tygodnia.

Jeżeli organizacja wyrazi zgodę na pokrycie kosztów członkostwa i dodatkowych zajęć dla dziecka, będziesz musiał zapisać je na lekcje lub treningi w instytucji, do której chce chodzić: klubu sportowego, szkoły muzycznej lub na lekcje tańca.

Źródło: Provincie Limburg 

Foto: Provincie Limburg, Pixabay

Artykuł „MEEDOEN in Limburg”: prowincja walczy z ubóstwem dzieci pochodzi z serwisu Moja Limburgia.

Praca w wakacje opłaca się bardziej, niż kiedykolwiek. Tym samym zwiększa się liczba młodych osób, które postanawiają spędzić wakacje pracując. W artykule o zasadach, które gwarantują młodym pracownikom ochronę w pracy.

Związek zawodowy FNV Jong  przedstawił właśnie swój roczny raport, dotyczący pracy podejmowanej przez młodych ludzi w wakacje. Wynika z niego, że – w porównaniu z rokiem 2017 – w tym roku nieznacznie wzrosła liczba młodych osób pracujących w trakcie przerwy wakacyjnej. Z raportu wynika, że w Holandii pracę w okresie wakacji podejmują trzy na cztery osoby niepełnoletnie.

Najpopularniejszymi sektorami pracy wakacyjnej są handel detaliczny/sklep (24%), hotelarstwo (18%) oraz opieka zdrowotna (15%). Wzrosły również stawki godzinowe, a średnia stawka godzinowa jest nawet najwyższa od 2010 roku i wynosi 8,69 euro. Najbardziej opłacalna jest praca w sektorze sprzątania (11,94 euro), opieki (11,06 euro) oraz biurowym (10,18 euro).

Raport pokazał również, że wielu pracowników wakacyjnych nie jest dobrze poinformowanych o swoich prawach i obowiązkach. Aż 56% z nich sądzi, że nie ma prawa do dodatku wakacyjnego. Młodzi ludzie są również słabo poinformowani o układzie zbiorowym pracy, strukturze budowy liczby dni wolnych, a także maksymalnej kwocie, którą mogą zarobić. Wprawdzie do odpowiedniego poinformowania młodych ludzi o ich prawach i obowiązkach zobligowani są pracodawcy, ale praktyka pokazuje, że nie zawsze tak się dzieje.

Pracownik wakacyjny

Przez pracowników wakacyjnych rozumie się uczniów i studentów, którzy wykonują pracę tymczasową podczas wakacji letnich i nie wykonują pracy ciągłej na zlecenie agencji pośrednictwa pracy. Oznacza to, że osoby wykonujące pracę wakacyjną są często niepełnoletnie. A wobec tego, pracodawcy mają do czynienia z odrębnymi wobec tych pracowników przepisami.

Pracownicy wakacyjni, podobnie jak wszyscy inni pracownicy, mają co najmniej prawo do ustawowego wynagrodzenia minimalnego (dla pracowników niepełnoletnich) oraz dodatku wakacyjnego w wysokości 8% wynagrodzenia brutto. Jeżeli pracownikowi wakacyjnemu wypłaca się wynagrodzenie zgodnie z układem zbiorowym pracy NBBU, dodatek urlopowy może być wypłacony wraz z wynagrodzeniem.

Czas pracy

Ile godzin mogą pracować pracownicy wakacyjni? Czy mają prawo do dodatku wakacyjnego? I ile, określony jako siła wakacyjna pracownik, może zarobić, aby nie kolidowało to z zasiłkiem rodzinnym na wychowanie dziecka (kinderbijslag)?

W wakacje pracodawca może zatrudnić już dzieci w wieku od trzynastego roku życia, ale musi pamiętać o tym, że nie może zlecić im każdego rodzaju pracy. Jakie więc zasady obowiązują w przypadku zatrudniania niepełnoletnich pracowników? Aby odpowiedzieć na to pytanie, trzeba najpierw zastanowić się, ile potencjalny pracownik ma lat. W Holandii niepełnoletnich pracowników wakacyjnych podzielono bowiem na trzy grupy wiekowe.

Dzieci (13 i 14 lat)

Pracownicy wakacyjni w tym wieku mogą w zasadzie wykonywać jedynie prace pomocnicze, jak na przykład mycie samochodu, czy pilnowanie dziecka. Mogą również pomagać w sklepie, czy w gospodarstwie swoich rodziców, pod warunkiem, że dom mieszkalny i firma stanowią jedną całość. Mogą również pracować przy wykonaniu jakiegoś projektu, np. brać udział w pokazach mody. Zabronione jest natomiast zatrudnianie dzieci do pracy w fabryce, przy obsłudze i w otoczeniu maszyn, przy pracy z niebezpiecznymi substancjami, przy kasie, przy załadunku i rozładunku ciężkich przedmiotów.

Dzieci nie mogą pracować w niedzielę. W trakcie wakacji mogą być zatrudniane na maksymalnie 4 tygodnie, z czego tylko 3 następujące po sobie. Nie mogą też pracować więcej jak 35 godzin tygodniowo w czasie wakacji i 12 godzin tygodniowo w trakcie roku szkolnego. Dzieci muszą mieć także zapewnione minimum 14 godzin dziennego wypoczynku w godzinach od 19:00 do 7:00 i co najmniej 30 minut ciągłej przerwy przy czasie pracy obejmującym ponad 4,5 godziny.

Nastolatki (15 lat)

Nastolatki mogą pracować samodzielnie, pod warunkiem, że zatrudnione są do wykonywania lekkich prac nieprzemysłowych. Praca musi być zorganizowana w taki sposób, by zapewnić młodym ludziom bezpieczeństwo, zdrowie i rozwój. Dlatego zabronione jest zlecanie ciężkich, prac, np. przy maszynach stwarzających ryzyko utraty zdrowia i trwałego kalectwa. Zabroniona jest również praca przy taśmie i serwowanie napojów alkoholowych.

W trakcie roku szkolnego nastolatki nie mogą pracować dłużej, niż dwie godziny, a w trakcie wakacji – osiem godzin. Wakacyjny tydzień pracy nastolatków nie może przekroczyć 40. godzin.

Młodzież (16 i 17 lat)

Młodzież może wykonywać prawie każdy rodzaj pracy, poza pracami określanymi, jako niebezpieczne. Nie może na przykład pracować z niebezpiecznymi substancjami lub na wysokościach. Praca nie może też utrudniać młodzieży uczęszczania do szkoły. Osoby z tej grupy wiekowej mogą wykonywać tzw. czynności niosące ryzyko, ale tylko pod nadzorem specjalisty. Pracodawcy zatrudniający nieletnich muszą też przestrzegać wymogów ustawy o warunkach pracy.

Młodzież może pracować 9 godzin dziennie i maksymalnie 45 godzin tygodniowo. Należy jednak mieć na uwadze, że w przypadku 4 następujących po sobie tygodni ciągłej pracy, młodzież może przepracować maksymalnie 40 godzin tygodniowo. Również liczba godzin spędzonych w szkole postrzegana jest, jako czas pracy. W czasie wakacji młodzież może pracować również w niedziele. Zabronione jest jednak zatrudnianie pracownika młodocianego w trakcie godzin nocnych, na nadgodziny oraz do pracy na wezwanie.

Wynagrodzenie za pracę w wakacje

Kto pracuje w wakacje, musi otrzymać przynajmniej wynagrodzenie minimalne dla osób niepełnoletnich. Wysokość płacy minimalnej uzależniona jest od wieku zatrudnionego.

Dla osób w wieku 13 i 14 lat nie przewidziano oficjalnego wynagrodzenia minimalnego. W przypadku osób od 15 roku życia, kwotę wynagrodzenia należy uzgodnić z pracodawcą. Jak ją obliczyć? Pomocne okaże się narzędzie zamieszczone na stronie Rijksoverheid, dzięki któremu można obliczyć wysokość wynagrodzenia minimalnego brutto dla danej kategorii wiekowej i przy uwzględnieniu planowanej ilości godzin pracy.

Dodatkowe zarobki, a kinderbijslag

W przypadku dzieci poniżej 16 roku życia, ich dodatkowe zarobki nie mają znaczenia dla wysokości zasiłku rodzinnego na wychowanie dziecka. W przypadku dzieci od 16 roku życia rodzice muszą wziąć pod uwagę tzw. kwotę maksymalną. Jeśli dziecko w ciągu kwartału zarobi więcej pieniędzy, niż określona przez Bank Ubezpieczeń Społecznych SVB kwota maksymalna, rodzice nie otrzymają na nie zasiłku rodzinnego na wychowanie dziecka (kinderbijslag).

W roku 2018, kwota maksymalna dla dzieci w wieku 16 i 17 lat wynosi 1.285 euro za kwartał. W przypadku, gdy zarobki dziecka przekroczą kwotę maksymalną, rodzice nie otrzymają zasiłku za ten kwartał. Wstrzymany zostanie także zasiłek na dziecko (kindgebonden budget). Rodzice są zobowiązani do poinformowania SVB o przekroczeniu przez dziecko kwoty maksymalnej za kwartał.

Warto wiedzieć, że wysokość kwoty maksymalnej zmienia się w okresie letnich wakacji, ponieważ dzieci podejmują się pracy wakacyjnej lub po prostu pracują więcej. Dlatego wysokość kwoty maksymalnej w okresie wakacji powiększona zostaje o 1.319 euro (a więc 1.285 euro + 1.319 euro). Okres wakacji letnich rozumiany jest tu, jako okres przerwy wakacyjnej pomiędzy dwoma latami szkolnymi. W przypadku dzieci, które złożyły egzaminy końcowe, okres wakacji (i możliwości uzyskania dodatkowego dochodu) rozpoczyna się już w maju.

Źródło: Rijksoverheid, FNV Jong, SVB

Foto: Pixabay

Artykuł Praca w wakacje jest coraz bardziej opłacalna pochodzi z serwisu Moja Limburgia.

Od kilku tygodni Holandię zalewa fala upałów. Jak je przetrwać? Bardzo łatwo! Wystarczy podjąć proste działania w celu ograniczenia związanych z upałami uciążliwości.

Nie ma wątpliwości, w Holandii jest obecnie ciepło i słonecznie. Chociaż do tej pory temperatura powietrza w tym kraju rzadko przekraczała 35° Celsjusza, to jednak specjaliści z Weerplaza zapowiadają, że według wszelkich wyliczeń, w przyszłym tygodniu temperatura może sięgnąć nawet 42. stopni! A to już, jak na Holandię, sytuacja unikalna.

Tropikalne dni

Według organizacji KNMI, w Holandii dzień, w którym temperatura maksymalna wynosi 30°C lub więcej, określamy dniem tropikalnym. W ciągu ostatnich 20. lat było ich wiele, obecnie nie są więc niczym nadzwyczajnym. Jednak dni, w których maksymalna temperatura powietrza wynosiła 35°C lub więcej, można tu policzyć na palcach jednej ręki. I to licząc od 1901 roku!

Komu zagrażają upały?

Dla wielu osób wysokie temperatury to długo wyczekiwany, cudowny okres wysiadywania w kawiarnianych ogródkach, korzystania z dobrodziejstw akwenów wodnych, czy beztroskiego wylegiwania się na plaży. Ale są i takie grupy osób, dla których uporczywe ciepło może mieć nieprzyjemne konsekwencje, m.in. zdrowotne.

Długo utrzymujące się upały mogą prowadzić do zmęczenia, problemów z koncentracją oraz zawrotów i bólów głowy. W skrajnych przypadkach odwodnienia, mogą też wystąpić skurcze, nudności, wyczerpanie, omdlenia i utrata przytomności. Długotrwałe upały mogą też prowadzić do problemów skórnych – swędzenia i wysypki.

Tropikalne dni to przede wszystkim zagrożenie dla osób starszych, przewlekle chorych i z nadwagą. Również osoby niesamodzielne potrzebują większej uwagi w upalne dni. Na przykład dzieci są wrażliwe na ciepło, ponieważ nie zawsze są w stanie podjąć działania zapobiegające przegrzaniu. Dlatego ryzyko związane z ciepłem wynika tu głownie z zachowania opiekunów.

Jak organizm ludzki reaguje na upały?

Reakcja organizmu człowieka na upały została świetnie przedstawiona w filmie przygotowanym przez RTL Nieuws, który opublikowano w ubiegłym roku. Możemy się z niego dowiedzieć, że im cieplej, tym większe powstaje ryzyko wystąpienia problemów. Normalna temperatura ludzkiego ciała nie przekracza 37°C. Jeśli temperatura ta zostanie przekroczona, organizm zacznie źle funkcjonować. W ludzkim mózgu znajduje się część podkorowa mózgowia, zwana podwzgórzem. Kontroluje ona między innymi pragnienie i temperaturę ciała. Jeśli odczuje, że ta ostatnia zaczyna nadmiernie wzrastać, podejmuje działania, aby temu zapobiec. Najpierw rozszerza znajdujące się w skórze naczynka krwionośne, dzięki czemu wewnętrzna część organizmu próbuje pozbyć się nadmiaru ciepła. To właśnie dlatego nasza twarz staje się czerwona podczas wysiłku. Jednak by tak się stało, nasze serce musi mocniej pracować, by pompować krew do obiegu. To powoduje także, że podczas upałów człowiek szybciej się męczy. Jeśli temperatura otoczenia jest wyższa, niż temperatura ciała, możesz ochłodzić się tylko przez wydzielanie potu. Ten paruje na ludzkiej skórze i w ten sposób schładza ją. I właśnie dlatego w trakcie upałów powinniśmy pić dużo wody – inaczej narażamy się na ryzyko odwodnienia się. Jeśli mimo wszystko nie uda się ochłodzić ciała, zacznie ono gorzej pracować. Człowiek zacznie mieć problemy z koncentracją, a jeśli pozostanie zbyt długo w upale, organizm może się przegrzać, co skutkuje udarem słonecznym. Ciało ludzkie nie jest wtedy w stanie utrzymać swojej normalnej temperatury. Człowiek zaczyna odczuwać nudności, zawroty głowy i być zdezorientowany. Ponieważ bardzo się poci, zaczyna gęstnieć jego krew i spada ciśnienie tętnicze. Serce zaczyna wtedy pracować jeszcze szybciej, by móc nadal pompować krew do obiegu. Jeśli człowiek nadal pozostanie w upale, narażony jest na udar cieplny – temperatura ciała wzrasta wtedy do ponad 40°C, powstaje ryzyko delirium i dużego zdezorientowania. Może też zemdleć lub doznać szoku. Kiedy ciało człowieka osiąga temperaturę ponad 42°C, powstaje zagrożenie życia. Dochodzi do krzepnięcia białek, także tych, które pomagają regulować temperaturę ciała. W konsekwencji przestają one spełniać swoje funkcje. Temperatura nadal rośnie, a to ostatecznie oznacza śmierć.

Na szczęście jest też dobra nowina: ciało człowieka może przyzwyczaić się do wysokich temperatur. Wtedy zaczyna się pocić wcześniej i więcej. Ponadto pot pojawia się nie tylko na głowie i pod pachami, ale na całym ciele. W ten sposób może zachować odpowiednią temperaturę w czasie tropikalnych dni. Musimy jednak pamiętać o tym, że przyzwyczajenie się do wysokich temperatur trochę trwa i raczej nie uda się to w ciągu jednego urlopu.

Jak radzić sobie z długotrwałymi upałami?

Upały trwające wiele dni dla każdego mogą okazać się męczące. Oto kilka opracowanych przez holenderski Narodowy Instytut Zdrowia Publicznego i Środowiska porad, jak sobie z nimi radzić i w jaki sposób ograniczyć negatywny wpływ ciepła na nasz organizm.

Dużo pij

Zadbaj o to, by wystarczająco dużo pić, nawet jeśli nie odczuwasz pragnienia. Jak sprawdzić, czy pijesz odpowiednio do zapotrzebowania twojego organizmu? Obserwując mocz. Kiedy korzystasz z toalety rzadziej, niż zwykle a uryna ma ciemny kolor, to jest to oznaka, że pijesz zbyt mało. Zadbaj o to, by zawsze i wszędzie mieć przy sobie butelkę wody. I ogranicz spożycie alkoholu.

Dbaj, by nie było ci zbyt gorąco

Noś cienkie ubrania. W miarę możliwości pozostawaj w cieniu i ogranicz wysiłek fizyczny, zwłaszcza po południu (w godzinach od 12:00 do 16:00). Jeśli jest ci zbyt gorąco schładzaj wodą stopy lub weź prysznic. Szukaj schronienia w cieniu, np. drzew.

Zadbaj o chłodny dom

Postaraj się o ograniczanie nagrzewania się pomieszczeń. Możesz to zrobić za pomocą zasłon lub rolet, wentylatora albo klimatyzacji. Dopływ świeżego powietrza zapewnisz otwierając okna, gdy na zewnątrz jest chłodniej, na przykład rano, wieczorem i w nocy. W ciągu dnia natomiast postaraj się zamykać okna, by nie wpuszczać do środka nadmiernego ciepła.

Zatroszcz się o innych

W czasie upałów zwracaj uwagę na ludzi w twoim otoczeniu. Zwłaszcza tych, którzy potencjalnie mogą potrzebować twojej pomocy – samotnie mieszkające osoby starsze, czy osoby niepełnosprawne.

Dzieci i zwierzęta

To dwie, szczególnie narażone na negatywne konsekwencje ciepła grupy. Dzieje się tak m.in. dlatego, że nie potrafią same o siebie zadbać i na czas się schłodzić. Za ich bezpieczeństwo odpowiadają dorośli. Jeśli chodzi o dzieci, to zastosowanie mają te same porady, co w przypadku dorosłych.

W przypadku zwierząt, warto jest dodatkowo zadbać o umieszczenie ich w cieniu lub w najchłodniejszym miejscu w domu. Nie wychodź na długie spacery z psami, a wspólne rowerowe wycieczki odłóż na chłodniejsze dni. I zadbaj o ciągły dostęp do świeżej wody.

Zarówno w przypadku dzieci, jak i zwierząt, zagrożenie życia stanowi również pozostawienie ich w zamkniętym samochodzie. Nawet, jeśli zaparkujesz auto w cieniu i pozostawisz uchylone okna, narażasz pasażerów na poważne niebezpieczeństwo. Szerzej pisaliśmy o tym tutaj.

Źródła: RIVM, RTL Nieuws, KNMI, Weerplaza

Foto: Pixabay

Artykuł Jak przetrwać upał? pochodzi z serwisu Moja Limburgia.

O ochronie przeciwsłonecznej skóry przypominamy sobie zwykle latem, kiedy wyjeżdżamy na wakacje. Tymczasem to właśnie kojarzona przede wszystkim z deszczem Holandia, ma jeden z najwyższych w Europie współczynników zachorowań na raka skóry. Dlatego dzisiaj o tym, jak chronić swoją skórę latem i dlaczego to takie ważne.

Chociaż wydaje się to nieprawdopodobne, nigdzie w Europie nie ma tak wielu przypadków raka skóry, jak w Holandii. Każdego roku około 900. osób umiera w tym kraju na nowotwór tego typu, informuje organizacja KWF Kankerbestrijding, zajmująca się walką z chorobami nowotworowymi i poprawą jakości życia pacjentów chorych na raka. To bardzo dużo, w dodatku liczby te dramatycznie wzrastają i dotyczą osób w coraz młodszym wieku. Tymczasem szacuje się, że w niemal 90% przypadków, można temu zapobiec – na przykład zabezpieczając się przed słońcem. Dlatego jest bardzo ważne, by nauczyć się, jak rozsądnie z niego korzystać. Zwłaszcza w przypadku dzieci.

Ochrona dzieci

Ochrona dzieci przed promieniowaniem UV jest szczególnie ważna. Skóra dziecka jest bowiem szczególnie wrażliwa na szkodliwe jego działanie. W przypadku dorosłych skóra odnawia się w ciągu kilku tygodni. W przypadku dzieci również, ale pamiętajmy o tym, że ich skóra musi oprócz tego wciąż się rozwijać, co powiązane jest oczywiście z okresem wzrostu. W rezultacie skóra dziecka może mieć zbyt mało czasu na naprawę komórek, uszkodzonych przez światło słoneczne. W komórkach tych powstają więc swego rodzaju „blizny” na całe życie. Nie widać ich na zewnątrz, ponieważ uszkodzenia znajdują się głęboko w komórkach skóry. Jednak im więcej takich „blizn”, tym większe ryzyko, że w późniejszym okresie życia u dziecka rozwinie się rak skóry. Poważne poparzenia skóry w młodym wieku, podwajają bowiem ryzyko wystąpienia czerniaka, najgorszej postaci raka skóry.

Mądrze na słońcu

Aby ograniczyć ryzyko raka skóry, wspomniana wyżej organizacja KWF, optuje za stosowaniem się do trzech zasad: smaruj – osłaniaj – unikaj. My dołączamy do nich jeszcze kilka cennych porad.

Smaruj. Naturalnie używanie kremów chroniących przed szkodliwymi promieniami słonecznymi jest koniecznością. Nawet, jeśli pozostajemy w cieniu. Do smarowania powinniśmy przy tym używać kremów z filtrem minimum 30 SPF (Sun Protection Factor) i smarować się grubą warstwą (pomocna zasada 7. łyżeczek: 1. na twarz i szyję, 2. na ramiona i ręce, 2. na klatkę piersiową, brzuch i plecy i 2. na nogi i stopy), co dwie godziny (a podczas pływania nawet częściej). Dzieci najlepiej smarować pół godziny przed założeniem przez nich ubrań – dzięki temu unikniemy plam i będziemy mieć pewność, że nie przeoczyliśmy żadnego miejsca. Pamiętajmy o posmarowaniu szczególnie wrażliwych miejsc, jak usta, czy uszy.

Osłaniaj. Dodatkowe zabezpieczenie przed słońcem uzyskamy nosząc pewne części garderoby. Świetnie sprawdzą się tu kapelusze i czapki z daszkiem. Nie zapominajmy też o ochronie oczu i zakładaniu okularów przeciwsłonecznych z filtrem UV – także (a nawet zwłaszcza!) – dzieciom, których oczy są szczególnie wrażliwe.

Jak wybrać dobre okulary przeciwsłoneczne?

• Wybierz okulary z etykietą UV400, wskazującą na zapewnienie niemal 100% ochrony przed promieniami UV.
• Zwróć uwagę na oznaczenia standardów CE. Kategorie 0 i 1 przeznaczone są na dni pochmurne, kategorie 2 i 3 nadają się na słoneczną i bardzo słoneczną pogodę, natomiast kategoria 4 przeznaczona jest dla osób uprawiających sporty zimowe i wodne (nie nadają się za to do prowadzenia samochodu).
• Wybierz okulary, które minimalizują ilość światła wpadającego do oka z boku.

Postaraj się także nosić w słońcu ubrania, które nie przepuszczają promieniowania UV, także gdy się zmoczą. Zwykłe ubrania również zabezpieczają przed szkodliwym promieniowaniem, ale zdecydowanie mniej (np. według informacji na stronie KWF biały, suchy t-shirt oferuje ochronę odpowiadającą kremowi z faktorem 15 SPF).

Unikaj. Nigdy nie przebywaj długo na słońcu. Nawet, jeśli planujesz spędzić cały dzień na plaży, pamiętaj, by od czasu do czasu posiedzieć gdzieś w cieniu. Dzięki temu nie tylko będziesz mniej narażony na szkodliwe promienie słoneczne, ale też zwyczajnie się ochłodzisz. Pamiętaj jednak, że nawet pod parasolem możesz doznać poparzenia słonecznego, dlatego zawsze dbaj o porządne nasmarowanie się kremem z filtrem. Ogólnie najlepiej nie korzystać z kąpieli słonecznych pomiędzy godziną 12:00 a 15:00. To czas, w którym promieniowanie jest najbardziej szkodliwe. Poszukaj cienia, a dzieci najlepiej w ogóle nie posyłaj w tym czasie na słońce. Na pewno zejdź ze słońca, kiedy twoja skóra zacznie reagować nietypowo – przy wysypce, swędzeniu lub oznakach poparzenia.

Przyzwyczajaj. Postaraj się nigdy nie wystawiać skóry nieprzyzwyczajonej do słońca na długie nasłonecznienie. Pozwól skórze ostrożnie przyzwyczajać się do słońca i staraj się unikać poparzeń.

Zabezpieczaj z głową. Ważne jest nie tylko samo posmarowanie skóry kremem z filtrem, ale i dobranie go odpowiednio do naszych potrzeb. O pomoc możesz poprosić personel apteki lub drogerii. Ogólnie wysokość filtra dobiera się na podstawie czterech typów skóry.

Typ pierwszy to skóra bardzo jasna, prawie niezmieniająca koloru opalenizny na brązowy i skłonna do poparzeń słonecznych. Dla tego typu skóry zaleca się kremy z filtrem o faktorze 30 lub 50 SPF.

Typ drugi to skóra jasna, skłonna do poparzeń i bardzo wolno zmieniająca kolor opalenizny na brązowy. Przy tym typie skóry zaleca się kremy o faktorze co najmniej 25 – 30 SPF.

Skóra śniada, bądź taka, gdzie opalenizna szybko brązowieje, charakteryzuje się natomiast małą skłonnością do poparzeń. Minimalny zalecany faktor kremu to 15 – 25 SPF.

Ostatni, czwarty typ, to skóra o ciemnym zabarwieniu. Bardzo szybko brązowieje i prawie nigdy nie ulega poparzeniom. W tym przypadku zalecane są kremy z filtrem o minimalnym faktorze 10 – 15 SPF.

Niezależnie od powyższych wytycznych, pamiętaj, że w przypadku dzieci zawsze najlepiej stosować kremy z filtrem o faktorze 30 lub 50 SPF (a niemowląt w ogóle starać się nie wystawiać na słońce). W sprzedaży dostępne są kosmetyki przeznaczone specjalnie dla dzieci, które często zawierają mniej dodatkowych substancji, jak np. perfumy. W przypadku cienkiej, bardziej skłonnej do podrażnień skóry dzieci, ma to ogromne znaczenie.

* * *

Korzystanie ze słońca to czysta przyjemność, pod warunkim, że towarzyszy mu odpowiednie przygotowanie i rozsądek. Ciesz się nim, ale pamiętaj: zawsze myśl o swojej skórze i zdrowiu!

Źródło: KWF Kankerbestrijding

Foto: Pixabay

Artykuł Ochrona skóry latem pochodzi z serwisu Moja Limburgia.

Jak spędzić wolny weekend w Limburgii? Jeśli nie lubisz nudzić się na kanapie przed telewizorem, koniecznie przeczytaj poniższy artykuł! Wybraliśmy dla Ciebie kilka ciekawych propozycji, które powinny zadowolić zarówno dorosłych, jak i dzieci. Miłego weekendu!

Zabierz dzieci do Muzeum de Locht

Ciekawą propozycję na weekend przygotowało dla dzieci mieszczące się w Melderslo Muzeum de Locht. W niedzielę 24 czerwca, w autentycznym piecu muzealnej piekarni, wypiekany będzie chleb. Dzieci mogą uczestniczyć w całym prowadzącym ku temu procesie: od zagniatania ciasta, przez formowanie i dekorowanie własnych bułeczek, a następnie wypiekanie ich. Oprócz satysfakcji z własnego wypieku dzieci uczą się, że żaden chleb nie smakuje lepiej, niż ten, który przyrządzi się własnoręcznie. Miła, pożyteczna praca ze smacznym wynikiem. Dodatkowo, w tym dniu czynna będzie też kuźnia. Sztuka kowalstwa to wielowiekowe rzemiosło, wymagające nie tylko znajomości fachu i nieco artystycznej duszy, ale i mocnych mięśni.

Muzeum de Locht, będące w zasadzie skansenem, przygotowało również dla dzieci wiele ciekawych atrakcji na nadchodzące wakacje. Dzieci mogą wziąć udział w tradycyjnym wielkim praniu, nauczyć się jak przyrządzać regionalne produkty, zapoznać się z dawnymi rzemiosłami i rolnictwem, albo zrywać pomidory w pobliskiej szklarni.

Ponadto na terenie muzeum regularnie odbywają się wystawy i koncerty. Szczegółowe informacje znajdują się na stronie internetowej muzeum.

A Day in The Park

Jeśli wierzyć stronie internetowej przedsięwzięcia, A Day in The Park to największy i najbardziej przyjemny festiwal piknikowy w Venlo. I w dodatku – gratis. Poza miejscem na piknikowe koce dla odwiedzających, organizatorzy oferują scenę początkującym artystom z regionu. Zobaczymy tu zarówno talenty z dziedziny muzyki, tańca, jak i teatru.

A wszystko to odbędzie się w Mgr. Nolenspark w Venlo, który 24 czerwca zostanie przekształcony w klimatyczną strefę piknikową, z bogatym programem kulturalnym dla osób w każdym wieku.

Tegoroczna edycja festiwalu rozpocznie się już o godzinie 12:00 i zakończy około godziny 20:00. Na scenie zobaczymy m.in. Big Band Limburg-Nord czy Sidera Theaterproducties. Dokładny program artystyczny oraz szczegóły dotyczące festiwalu znajdują się na stronie internetowej wydarzenia.

Cavemanrun Valkenburg

Jeśli zawsze chciałeś podjąć wyzwanie psychiczne i fizyczne oraz lubisz się taplać w błocie, Cavemanrun Valkenburg będzie dla ciebie odpowiednim miejscem. W dodatku we wspaniałej scenerii wzniesienia De Cauberg, jaskiń oraz pagórkowatego krajobrazu.

Aby dotrzeć do mety piątej edycji imprezy, będziesz musiał pokonać wiele przeszkód. Kluczowe znaczenie mają tu takie słowa jak siła, błoto, woda i wytrzymałość. Na szczęście organizatorzy zadbali o zróżnicowane trasy, dzięki którym każdy może sam określić zakres swojej kondycji i wytrwałości. Niezależnie jednak od tego, czy wybierzesz trasę o długości 6, 9, 12 czy 18 kilometrów, w Cavemanrun nie chodzi o szybki czas ukończenia biegu. Liczy się ukończenie go wraz z innymi i dzięki wzajemnej pomocy. A kiedy uda wam się osiągnąć wspólny cel, tym większa będzie radość ze świętowania!

Impreza odbędzie się 23 czerwca i rozpocznie o godzinie 10:00. Bilety dostępne są na stronie internetowej biegu.  To również odpowiednie miejsce dla tych, którzy szukają dokładnych informacji dotyczących zarówno warunków uczestnictwa w biegu, jak i szczegółów dotyczących parkowania.

A jeśli nie uda ci się wziąć udziału w czerwcowej edycji biegu, trzymaj formę na wrzesień, kiedy odbędzie się edycja Caveman Landgraaf. Powodzenia!

Artykuł Weekend w Limburgii pochodzi z serwisu Moja Limburgia.