Pytanie jak nie uprowadzić własnego dziecka w wakacje, choć niektórym wyda się zapewne niedorzeczne, powinno znaleźć się wysoko na liście rodziców wyruszających w podróż z Holandii. Zwłaszcza tych, którzy zdecydują się podróżować bez partnera. Na co zwrócić uwagę i jakie dokumenty przygotować? O tym w poniższym artykule.

W okresie letnim Żandarmeria Królewska dokładniej przygląda się temu, czy dokumenty dzieci podróżujących samotnie lub z jednym z rodziców, są w porządku. Jeśli żandarmi będą mieli co do tego wątpliwości, mogą odmówić potencjalnym pasażerom wstępu na lotnisko, czy też przekroczenia granicy w inny sposób. Wszystko dlatego, że to właśnie w tym okresie dochodzi najczęściej do uprowadzeń dzieci przez jedno ze zwaśnionych rodziców. Okres urlopowy sprzyja porwaniom, bo podróżujący z dzieckiem dorosły (teoretycznie) nie wzbudza niczyich podejrzeń. Aby temu zapobiec, Holandia wprowadziła zalecenie posiadania przez podróżującego rodzica formularza zgody na wyjazd nieletniego do innego kraju. Formularz ten można pobrać ze strony Rijksoverheid.nl, gdzie dostępny jest w języku niderlandzkim oraz angielskim. Warto mieć go przy sobie, chociaż w praktyce nie zawsze jest on kontrolowany i nie wszystkich też obowiązuje posiadanie go. Kto powinien go mieć?

Dziecko podróżuje z jednym rodzicem

Przede wszystkim należy zdefiniować sytuację, w jakiej dziecko podróżuje z jednym rodzicem. Na pewno formularza zgody na wyjazd nieletniego do innego kraju będą potrzebowały osoby w następujących sytuacjach:

• Oboje rodzice mają władzę rodzicielską, ale tylko jedno z nich podróżuje z dzieckiem.

Rodzice będący małżeństwem lub zarejestrowanym związkiem partnerskim, posiadają wspólną władzę rodzicielską nad dziećmi, które urodziły się w tych związkach. W przypadku rozwodu lub zakończenia zarejestrowanego związku partnerskiego, rodzice zasadniczo zachowują wspólną władzę rodzicielską. Również rodzice niezamężni mogą, po dokonaniu wpisu do rejestru władzy rodzicielskiej lub otrzymaniu orzeczenia sądowego, mieć wspólną władzę rodzicielską nad dziećmi.

Jeśli jednak podróżują z dzieckiem za granicę, będą potrzebowali formularza zgody na wyjazd nieletniego do innego kraju, wydanego przez rodzica, który pozostaje w Holandii i również ma władzę rodzicielską. To może być także partner lub były partner. W paszporcie dziecka nie ma bowiem adnotacji o tym, kto posiada władzę rodzicielską. Aby udzielić pozwolenia na podróż do innego kraju, oboje rodzice muszą podpisać wypełniony formularz, upoważniający do podróżowania z osobą nieletnią za granicę. Jeżeli dany rodzic podróżuje z kilkorgiem dzieci, musi mieć formularze zgody na każde dziecko. W razie kontroli pokazanie zezwolenia nieobecnego rodzica posiadającego władzę rodzicielską jest obowiązkowe.

Zaleca się również zabrać ze sobą: kopię paszportu rodzica posiadającego władzę rodzicielską z podpisanym upoważnieniem do weryfikacji podpisu oraz międzynarodowy wyciąg z gminnego podstawowego rejestru osób BRP, na którym wskazano dane osobowe rodziców lub międzynarodowy akt urodzenia dziecka.

• Podróżujący z dzieckiem nie posiada władzy rodzicielskiej.

Jeżeli sprawujesz nad dzieckiem opiekę na zasadzie kurateli (opiekuna), będziesz potrzebować zezwolenia od certyfikowanej instytucji lub rodzica, który posiada władzę rodzicielską. Jeżeli natomiast pieczę nad małoletnim dzieckiem sprawuje instytucja, a chcesz wyjechać ze swoim przybranym dzieckiem za granicę, będziesz musiał wykazać, że posiadasz na to zezwolenie tej instytucji.

Zakładając, że przybrane dziecko zostało umieszczone u ciebie dobrowolnie, do podróżowania z nim będziesz potrzebować zezwolenia od rodzica, który posiada jednoosobową władzę rodzicielską (albo obojga, jeśli oboje posiadają władzę rodzicielską).

Aby uzyskać pozwolenie na podróż, musisz (wraz z upoważnioną osobą z instytucji sprawującej kuratelę albo z rodzicami posiadającymi władzę rodzicielską), wypełnić formularz zgody na wyjazd nieletniego do innego kraju, a następnie musicie wspólnie go podpisać.

Zaleca się zabranie ze sobą następujących dokumentów: deklaracji zgody na wakacje, kopii paszportu lub dowodu osobistego rodzica posiadającego władzę rodzicielską/ kuratora/upoważnionego przedstawiciela instytucji, w celu weryfikacji podpisu oraz międzynarodowego wyciągu z BRP dotyczącego dziecka oraz wyciągu z rejestru władzy rodzicielskiej, który można bezpłatnie pobrać z sądu okręgowego. Ewentualnie można też mieć przy sobie orzeczenie sądu dotyczące sprawowania władzy rodzicielskiej i opieki nad dzieckiem.

• Dziecko podróżuje z innym dorosłym.

Również wysyłając dziecko na zagraniczne wakacje z innym dorosłym, na przykład z dziadkiem, babcią lub innym członkiem rodziny czy przyjaciół, musisz przygotować formularz zezwalający im na podróżowanie z twoim dzieckiem. Jeśli dziecko podróżuje z dorosłym, który nie jest rodzicem, potrzebna jest zgoda rodzica posiadającego władzę rodzicielską w przypadku jednoosobowej władzy rodzicielskiej lub obojga rodziców w przypadku wspólnie sprawowanej władzy.

Po wypełnieniu formularza zgody, podpisują je wszyscy zainteresowani. Jeśli osoby te będą podróżowały z większą ilością dzieci, należy wypełnić osobny formularz dla każdego z nich.

• Dziecko podróżuje samo

Każde nieletnie (poniżej 18. roku życia) dziecko, podróżujące za granicę bez opieki rodziców lub innych osób dorosłych musi wykazać, że ma na to pozwolenie osób, posiadających władzę rodzicielską. To również odbywa się za pomocą formularza zgody na wyjazd nieletniego do innego kraju.

Kto nie potrzebuje formularza?

Formularz zgody na wyjazd nieletniego do innego kraju nie będzie potrzebny, gdy:

• Z dzieckiem podróżują oboje, posiadający władzę rodzicielską rodzice.

W tym przypadku posiadanie formularza zgody jest naturalnie zbędne.

• Podróżujący z dzieckiem jest jedyną osobą, która ma (jednoosobową) władzę rodzicielską.

Z zasady (jednoosobową) władzę rodzicielską nad dzieckiem posiadają matki. Pamiętajmy jednak, że drugi rodzic, zarówno ojciec, jak i matka, może taką (jednoosobową) władzę otrzymać na podstawie orzeczenia sądu. Rodzic posiadający taką władzę nie potrzebuje pozwolenia drugiego z rodziców na podróż z małym dzieckiem. Jednak fakt, że posiadanie zezwolenia nie jest w tym wypadku konieczne, będzie musiał być wykazany podczas kontroli wykonywanej przez Żandarmerię Królewską.

W przypadku, gdy jednoosobową władzę rodzicielską posiada matka dziecka, może wykazać to poprzez okazanie łącznie 3 dokumentów: dotyczącego dziecka międzynarodowego wyciągu z BRP, na którym podano dane osobowe rodziców lub dane z (międzynarodowego) aktu urodzenia dziecka, dotyczącego matki wyciągu z BRP, na którym podano stan cywilny matki oraz wyciągu z rejestru władzy rodzicielskiej, na którym stwierdza się, czy są dostępne dalsze informacje na temat dziecka.

Jeżeli rodzic uzyskał jednoosobowe prawa rodzicielskie na podstawie prawomocnego orzeczenia sądu, może to wykazać na podstawie tego orzeczenia i/lub wyciągu z rejestru władzy rodzicielskiej.

• Jeden z rodziców zmarł.

Jeżeli z nieletnim dzieckiem podróżuje jeden z rodziców, a drugi z rodziców zmarł, formularz zgody na podróż nie jest oczywiście potrzebny. Potrzebne będą jednak dodatkowe dokumenty: międzynarodowy wyciąg BRP dziecka, na którym widnieją dane osobowe rodziców oraz kopia aktu zgonu zmarłego rodzica.

Rodzic nie wyraża zgody na podróż dziecka

Może się zdarzyć, że jeden lub oboje posiadających władzę rodzicielską rodziców nie wyrazi zgody na podróżowanie z małoletnim dzieckiem za granicę. Co wtedy robić? W takim wypadku można wystąpić do sądu o wydanie zastępczego zezwolenia na wyjazd dziecka na wakacje. Więcej informacji na ten temat udziela Centrum Internationale Kinderontvoering, tel. 088-800 9000.

Co, jeśli nie wezmę formularza?

Potwierdzenie zezwolenia na wyjazd dziecka z kraju jest wolne od formy, a to oznacza, że sam możesz zdecydować, jak chcesz udowodnić, że dziecko może z tobą podróżować. Również zabranie ze sobą formularza zgody nie jest wymogiem, a zaleceniem.

Formularz zgody na wyjazd nieletniego do innego kraju jest więc tylko narzędziem, które ma usprawnić pracę służb kontrolnych. Jeśli nie zadbasz o niezbędne dokumenty, zapewne w przeważającej większości przypadków nie stanie się nic. Jak wspomniano na początku artykułu, nie zawsze dochodzi do kontroli posiadania zezwolenia na wyjazd dziecka do innego kraju. Na pewno spotkałeś się z opiniami rodziców, którzy twierdzą, że latają często i nigdy nie zdarzyła im się taka kontrola.

Pamiętaj jednak o tym, że taka kontrola może zdarzyć się w każdej chwili. Zwłaszcza w okresie wakacji, kiedy także na przejściach granicznych dla zmotoryzowanych wyrywkowo kontrolowane są autokary, a nawet prywatne samochody. A opowieści o tym, że ktoś spóźnił się na samolot czy prom, bo nie miał wymaganych dokumentów, a załatwienie ich trwało zbyt długo, jest równie wiele, jak tych o rodzicach, którzy nigdy nie trafiają na kontrole. Ponadto podróż bez wspomnianego formularza pozwolenia może zostać uznana za uchylanie się od obowiązku władzy rodzicielskiej, a nawet próbę uprowadzenia dziecka za granicę.

Przygotowanie wszystkich wymaganych dokumentów w każdym rodzi niechęć do, jak przeważnie myślimy, zbędnej biurokracji. A jednak zdecydowanie lepiej jest przewieźć kilka lekkich kartek papieru, które nigdy nie ujrzą światła dziennego, niż zamienić początek wakacji w koszmar.

Źródła: Rijksoverheid.nl, Centrum Internationale Kinderontvoering

Foto: Pixabay

Artykuł Wakacje: jak nie uprowadzić własnego dziecka? pochodzi z serwisu Moja Limburgia.

Rodzice będą ponosili niższe koszty opieki nad dziećmi, zapowiada rząd. Od 1 stycznia 2019 roku, rząd zwiększy kwoty dodatków: z tytułu kosztów instytucjonalnej opieki nad dziećmi, zasiłku rodzinnego na wychowanie dziecka oraz dodatku na dziecko. O sprawie poinformowała rządowa strona Rijksoverheid.nl.

Jak wynika z listu wysłanego przez sekretarz stanu ds. społecznych i zatrudnienia Tamarę Van Ark, zmianę mają odczuć praktycznie wszyscy pracujący rodzice, korzystający z usług żłobków i przedszkoli, ale także placówek prowadzonych przez opiekunów do dzieci (gastouderopvang), czy opieki pozaszkolnej typu świetlica (BSO, buitenschoolse opvang). Zgodnie z założeniem, że kto (więcej) pracuje, powinien też mieć więcej pieniędzy, rząd zamierza zwiększyć o 248 milionów rocznie budżet na dodatek z tytułu kosztów instytucjonalnej opieki nad dziećmi (kinderopvangtoeslag).

Maksymalne, rekompensowane przez rząd stawki godzinowe za opiekę dzienną, wzrosną z 7,45 euro do 8,02 euro za godzinę. Wyższe koszty związane są ze zwiększeniem wymogów jakości, stawianych placówkom opieki nad dziećmi, które będą obowiązywały od 1 stycznia 2019 roku. A te generują wyższe koszty dla tych placówek. Dlatego gabinet zwiększył także kwotę rekompensaty za godzinę opieki nad dzieckiem. Pieniądze na ten cel zostały zarezerwowane już w 2017 roku. Dzięki zwiększeniu maksymalnej stawki godzinowej, właściciele placówek opieki nad dziećmi otrzymają rekompensatę za poniesione, wyższe koszty prowadzenia ich, a rodzicom wyższa stawka za godzinę zostanie wyrównana poprzez zwiększenie dodatku z tytułu kosztów instytucjonalnej opieki nad dziećmi.

Skorzystają wszyscy

Na zmianie mają skorzystać wszyscy pracujący rodzice, niezależnie od wysokości ich dochodów. Rodzice posiadający jedno dziecko i łączny dochód w wysokości 50.000 euro, mają otrzymać zwrot w wysokości ponad 80% maksymalnej stawki godzinowej (w tej chwili jest to 77%). Dla rodziców o najniższych dochodach ważne jest, by opłacało im się podejmować prace przy zasiłku z pomocy społecznej. Dlatego wzrośnie także procentowo kwota ich zasiłku tak, by na czas pracy mogli oddawać dzieci do placówki opieki nad dziećmi. Natomiast rodzice o łącznym dochodzie w wysokości 23.000 euro otrzymają zwrot w wysokości 96% maksymalnej stawki godzinowej za pierwsze dziecko (dotychczas – 94%). Zweryfikowany dochód, dla którego stosuje się minimalny zwrot w wysokości 33,3% został zwiększony o ponad 101.000 euro do prawie 124.000 euro. Oznacza to, że osoby z dochodami pomiędzy tymi kwotami otrzymają procentowo wyższy dodatek.

Inwestowanie w rodziny z dziećmi

Inwestowanie w placówki opiekujące się dziećmi to część szerszego pakietu działań, które rząd podejmuje w celu wspierania rodzin z dziećmi. Począwszy od 1 stycznia 2019 roku, do blisko 250 milionów zwiększony zostanie budżet na zasiłek rodzinny na wychowanie dziecka (kinderbijslag). Konsultacje w tej sprawie rozpoczęły się na początku sierpnia. Ponadto od 2020 roku o 500 milionów zostanie zintensyfikowany dodatek na dziecko dla rodziców o średnich dochodach.

Źródło: Rijksoverheid

Foto: Pixabay.com

Artykuł Rząd zapowiada niższe koszty opieki nad dziećmi pochodzi z serwisu Moja Limburgia.

Dawniej decydowanie się na dziecko bez wcześniejszego zawarcia małżeństwa, uważano za niemoralne. Obecnie decyzja o dziecku wśród par niebędących małżeństwem, wydaje się być najbardziej normalną rzeczą na świecie. Ale uwaga! Niezamężne pary z dziećmi muszą zorganizować wiele spraw, które w przypadku małżeństw normowane są automatycznie. Przeczytasz o tym w poniższym artykule.

Z prawnego punktu widzenia istnieje duża różnica w przypadku par posiadających dziecko bez ślubu i rodziców związanych węzłem małżeńskim. W przypadku tych pierwszych, praktycznie nie ma norm prawnych, które Was chronią. Dlatego powinniście zawczasu zadbać o waszą przyszłość i dzięki temu ograniczyć ryzyko finansowe. Nie tylko oficjalnie uznając dziecko, czy wnioskując o wspólną pieczę rodzicielską, ale także zawierając formalną umowę o wspólnym pożyciu, czy zarejestrowanym związku partnerskim.

Uznanie i władza rodzicielska

O uznanie (erkennen) dziecka i przyznanie władzy rodzicielskiej można wystąpić wyłącznie wtedy, kiedy rodzice nie pozostają w związku małżeńskim lub zarejestrowanym związku partnerskim. O uznanie może wystąpić zarówno partner matki, jak i biologiczny ojciec dziecka.

Uznając dziecko partner potwierdza, że akceptuje ojcostwo. Od tego momentu, wspólnie z matką, ma obowiązek finansowego utrzymywania dziecka, aż do ukończenia przez nie 21 roku życia. Ale zyskuje także prawo do kontaktów z dzieckiem, informacji o nim oraz konsultacji w sprawach dotyczących dziecka w przypadku rozwodu. Oznacza to, że rodzic, któremu zostanie przyznana opieka nad dzieckiem, jest prawnie zobowiązany do przekazywania ważnych informacji związanych z dzieckiem. Jeżeli ojciec uzna dziecko, zyskuje ono także prawo do części spadku po nim. O formalnościach związanych z uznaniem dziecka będziemy pisać w kolejnych artykułach.

Uznanie dziecka nie sprawia jednak, że partner staje się automatycznie jego przedstawicielem prawnym. W tym celu musi najpierw (wspólnie z matką dziecka) złożyć do sądu wniosek o przyznanie mu władzy rodzicielskiej (ouderlijk gezag). Jest to prawo i obowiązek rodzica do opieki nad dzieckiem, który uprawnia go do wykonywania oficjalnych działań w imieniu dziecka. Władza rodzicielska wygasa automatycznie, gdy dziecko osiąga 18 rok życia (szerzej w kolejnych artykułach na naszej stronie).

Umowa o wspólnym pożyciu

Wiele par decyduje się na zawarcie formalnej umowy o wspólnym pożyciu (samenlevingscontract). Opcję tą zaleca się zwłaszcza wtedy, kiedy partnerzy chcą razem kupić nieruchomość. W umowie zawarte są bowiem rozstrzygnięcia dotyczące ich obopólnego majątku, na wypadek rozstania się lub śmierci jednego z partnerów. Na podstawie tzw. klauzuli pobytu, pozostały partner nabywa prawo własności tych dóbr i po śmierci drugiej osoby może nadal mieszkać we własnym mieszkaniu lub domu.

Sytuacja zmienia się, kiedy pojawia się dziecko. Zgodnie z prawem, po śmierci rodzica dzieci zawsze są uprawnione do ich legalnej części majątku, czyli kwoty równej połowie tego, co dziecko odziedziczyłoby bez klauzuli pobytu. Kwota ta musi być przekazana dziecku w ciągu pół roku, nawet jeśli chodzi o dziecko, które ze względu na młody wiek samo nie może tego zażądać. Jeśli sprawy te nie zostaną zawczasu uregulowane przez partnerów, może dojść do sytuacji, w której dłużej żyjący partner zostanie zmuszony do sprzedaży domu, albo popadnie w kłopoty finansowe.

Aby temu zapobiec, partnerzy powinni sporządzić testament, w którym ustanawiają drugiego partnera jako spadkobiercę. Wtedy, zgodnie z obowiązującym prawem, dzieci nadal przejmują majątek po rodzicach, ale zgodnie z prawem do dziedziczenia muszą poczekać na swoją część spadku do śmierci drugiego z rodziców.

Małżeństwo lub zarejestrowany związek partnerski

Inną opcją, pozwalającą na uporządkowanie spraw finansowych zanim pojawi się dziecko, jest zawarcie małżeństwa (huwelijk) lub zarejestrowanego związku partnerskiego (geregistreerd partnerschap). Począwszy od stycznia 2018 roku zmieniło się holenderskie prawo i związków tych nie zawiera się już standardowo we wspólności majątkowej. Majątek i zobowiązania finansowe, które powstały przed zawarciem małżeństwa, po rozwodzie pozostają z tym z małżonków, który posiadał co do nich prawa i zobowiązania. Jeżeli małżonkowie chcą wzajemnie partycypować w swoich majątkach, muszą zgłosić się do notariusza.

Podobnie jak w przypadku o wspólnym pożyciu, dzieci małżonków (i/lub osób pozostających w zarejestrowanym związku partnerskim) otrzymują spadek, o który mogą się ubiegać dopiero po śmierci najdłużej żyjącego rodzica.

Jeśli nic nie ustalicie

Oczywiście macie prawo do podjęcia decyzji o nieustalaniu szczegółów prawnych, dotyczących waszego związku i finansów. Musicie jednak zdać sobie sprawę z tego, że w takim przypadku także wasz majątek pozostanie całkowicie rozdzielny.

A to oznacza, że w przypadku śmierci jednego z partnerów nie ma żadnego prawa do spadku. Jeśli para posiadała dzieci, spadek trafia do nich, a jeśli ich nie ma, dziedziczy tylko rodzina zmarłego.

W przypadku rozstania się rodziców, nadal oboje są odpowiedzialni za opiekę i wychowanie swojego dziecka. Jeśli rodzice rozstają się w niezgodzie, powinni zadbać o ułożenie planu rodzicielskiego, w którym zawarta będzie strategia działania w tym zakresie. Z kolei rodzice rozstający się w zgodzie mogą zdecydować się na opiekę naprzemienną. Wtedy sami ustalają sposób podziału opieki nad dziećmi. Jeśli chodzi o finansowe utrzymanie dziecka, oboje rodzice są za nie odpowiedzialni. W przypadku jednak, gdy dochody byłych partnerów są nierówne, albo dziecko przebywa przez większość czasu u jednego rodzica, najlepiej ustalić alimenty.

Źródło: Consumentenbond

Foto: pixabay.com

Artykuł Dziecko, ale bez małżeństwa: co powinieneś zorganizować? pochodzi z serwisu Moja Limburgia.

Podczas prac prowadzonych W DOMU STARCÓW, DOSZŁO DO WYCIEKU GAZU, informuje 1limburg. Do zdarzenia doszło w miejscowości Maasbracht. Jak informuje portal, nikt nie został ranny. Szczegóły: https://www.1limburg.nl/evacuatie-na-gaslek-seniorenwoning?context=topstory.

Zła wiadomość dla podróżujących transportem publicznym. POMIĘDZY ROERMOND A SWALMEN, W WEEKEND NIE BĘDĄ KURSOWAŁY POCIĄGI. Jak informuje De Limburger, na trasie podstawione zostaną busy, które będą odjeżdżały co godzinę. Podobna sytuacja będzie miała również miejsce na trasie Venlo i Boxmeer. W obu przypadkach utrudnienia w ruchu pociągów wynikać będą z prowadzonych tam prac konserwacyjnych. Szczegóły: https://www.limburger.nl/cnt/dmf20180403_00058918/hele-weekend-geen-treinen-tussen-roermond-en-swalmen.

POLICJA POSZUKUJE KOBIETY, KTÓRA POTRĄCIŁA DZIECKO, pisze De Limburger. Do zdarzenia doszło półtora tygodnia temu w mieście Weert, na rondzie Maaseikerweg- Nassaulaan. Poszkodowany został 12-letni chłopiec, poruszający się rowerem. Sprawczyni wypadku najprawdopodobniej przekazała rodzicom dziecka fałszywe dane osobowe i nie ma z nią kontaktu. Więcej: https://www.limburger.nl/cnt/dmf20180403_00058908/automobiliste-onvindbaar-na-aanrijding-met-12-jarig-kind.

Korki na autostradzie A2 na wysokości miejscowości Beek. Jak informuje De Limburger PO ZDERZENIU SIĘ KILKU POJAZDÓW, KORKI SIĘGAŁY NAWET 3. KILOMETRÓW. Do wypadku doszło w godzinach porannego szczytu. Więcej: https://www.limburger.nl/cnt/dmf20180403_00058904/flinke-file-na-botsing-met-meerdere-auto-s-op-a2.

Z kolei portal 1limburg informuje o NAPADZIE ZBROJNYM, DO KTÓREGO DOSZŁO W BELFELD. Do zdarzenia doszło w minioną sobotę wieczorem, a ofiarą napadu był 16-latek, który właśnie pobrał pieniądze z bankomatu przy Stationsstraat. Policja poszukuje świadków napadu. Sprawca pozostaje na razie nieuchwytny. Więcej: https://www.1limburg.nl/straatrover-nog-steeds-spoorloos-politie-zoekt-getuigen?context=topstory.

Strona internetowa Omroep Venlo zamieściła informację, która zainteresuje wielbicieli ptaków. DO GNIAZDA W OGRODACH PAŁACOWYCH ARCEN, POWRÓCIŁY DZIKIE BOCIANY. Bocianie gniazdo istnieje tam od lat, ale dotychczas tylko raz pojawiły się tam młode. Wielbiciele ptaków, mogą podglądać bociany za pomocą kamery internetowej (link do kamery znajduje się w wiadomości na stronie Omroep Venlo). Szczegóły: https://omroepvenlo.nl/nieuws/artikel/107292459/ooievaars-arcen-terug-en-te-volgen-via-webcam.

I kolejna wiadomość dla sympatyków fauny. Jak podaje portal 1limburg, W PARKU ZAMKOWYM I OGRODZIE ZOOLOGICZNYM BORN URODZIŁ SIĘ WIELBŁĄD. Płeć wielbłądziątka nie jest jeszcze znana. To pierwszy wielbłąd, urodzony w tym ogrodzie zoologicznym. Szczegóły: https://www.1limburg.nl/lente-kasteelpark-born-kameeltje-geboren?context=topstory.

Artykuł Wtorek, 3 kwietnia w limburskich mediach pochodzi z serwisu Moja Limburgia.

Jeśli marzysz o nakręceniu filmu i szukasz funduszy, koniecznie zajrzyj na stronę limburskiej platformy filmowej CineSud. Po raz kolejny platforma z Heerlen organizuje konkurs CINESUD TALENT, dający szansę nowym talentom. Na konkurs przeznaczony jest budżet w wysokości trzynastu tysięcy euro. Jest jednak warunek: gotowe scenariusze muszą zostać przekazane do 17 stycznia. Więcej informacji: https://www.cinesud.nl/talent/realisatie-korte-producties/ .

W VENLO POWSTANIE NOWE CENTRUM SORTOWNICZO-DYSTRYBUCYJNE POST NL, informuje 1limburg. Budynek ma powstać na terenie przemysłowym Tradeport przy Poppeweg. Budowa rozpocznie się w styczniu, a projekt realizowany przez Aan de Stege Twello ma zostać ukończony w trzecim kwartale przyszłego roku. Więcej informacji: https://www.1limburg.nl/postnl-krijgt-nieuw-sorteercentrum-venlo?context=latestarticles

Dopiero co minęły święta, a w mediach już toczy się walka o tytuł PIERWSZEGO DZIECKA URODZONEGO W LIMBURGII W TRAKCIE BOŻEGO NARODZENIA 2017. Wygląda na to, że tytuł ten przypadnie ostatecznie Luciano Montagnerowi, urodzonemu o godzinie 02:15 w szpitalu Zuyderland w Heerlen. Ostatecznie, bo wcześniej media okrzyknęły pierwszym bożonarodzeniowym dzieckiem noworodka z Venlo, informuje 1limburg. Chcesz wiedzieć więcej? Czytaj: https://www.1limburg.nl/strijd-om-eerste-kerstkind-brandt-los-heerlen-de-eerste?context=latestarticles

Artykuł Limburgia: środa 27 grudnia w mediach pochodzi z serwisu Moja Limburgia.

Oczywiście nie jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki. Przygotuj się na wielogodzinne tłumaczenia i uzbrój w cierpliwość. Przede wszystkim jednak musisz zrozumieć, jak ogromny wpływ na życie twojego dziecka ma podnoszenie głosu.

Dlaczego nie krzyk?

Chociaż wydaje nam się, że krzyczenie to jedyny sposób, by zdobyć uwagę dziecka, w rzeczywistości odnosimy skutek odwrotny do zamierzonego. Kiedy krzyk stanie się normą, dziecko zostanie poddane wielu negatywnym czynnikom. Najpierw zacznie reagować dopiero wtedy, kiedy zaczynamy podnosić głos. Ostatecznie jednak tak przywyknie do twojego krzyku, że w ogóle przestanie zwracać na ciebie uwagę. Zamiast nauczyć dziecko pożądanej reakcji, nauczysz go, że krzyk to normalne zachowanie, które będzie wykorzystywać potem przez całe życie w relacjach z innymi. Może także być bardziej podatne na presję.

Jednak dużo gorsze są emocjonalne konsekwencje krzyku. Zapewne każdy z nas jest w stanie przypomnieć sobie sytuację, w której ktoś na nas nakrzyczał. Nie są to miłe wspomnienia, wywołują negatywne emocje. Pojawia się strach i upokorzenie, które sprawiają, że gubimy sens wypowiedzi. Tak silne emocje blokują naukę prawidłowej reakcji. Poszkodowane są tu obie strony: rodzic, któremu trudno jest wyjść z pułapki krzyku i dziecko, które zamiast darzyć cię szacunkiem i naturalną potrzebą bliskości, czuje do ciebie podszyty strachem respekt. A w konsekwencji, coraz bardziej się od ciebie oddala.

Jak poradzić sobie z krzykiem?

Przede wszystkim musisz nauczyć się panować nad swoimi własnymi emocjami. Dzieci doskonale je wyczuwają i przejmują twoją złość. Dlatego ucz się kontrolowania emocji wspólnie z dzieckiem. Porozmawiaj z nim i obiecajcie sobie, że od tej pory będziecie rozmawiać ze sobą tylko spokojnym głosem. Zamiast krzyczeć, postaraj się głośno powiedzieć co czujesz w danej sytuacji. Unikaj też piętrzenia się problemów: mów o nich w chwili, w której się pojawiają. I nie czekaj, aż wybuchniesz.

W procesie wspólnego uczenia się życia bez krzyku pamiętaj, że twoje dziecko jest… dzieckiem. Z natury ciekawskie, na pewno będzie próbowało na tobie eksperymentować, sprawdzać, na co może sobie pozwolić, gdzie leżą granice twojej tolerancji i wytrzymałości. I chociaż chcesz reagować zdecydowanie i daleko ci do śmiechu, dziecko może bawić się twoimi reakcjami. Mimo wszystko zachowaj spokój i nie daj się wyprowadzić z równowagi. Za to konsekwentnie tłumacz, dlaczego pewnych rzeczy nie wolno robić, pokazuj czego oczekujesz i objaśniaj, dlaczego.

Daj także poczuć dziecku, że je rozumiesz. Zapytaj, co wywołało u niego daną emocję i dlaczego. Okazuj empatię, gdy mówi ci o swoich uczuciach, bo jeśli będzie umiało je zaakceptować, nauczy się także radzić sobie z nimi. A to pozwoli mu na kontrolę własnych zachowań, a tobie na nauczenie go pożądanych reakcji.

Pracuj nad sobą

Praca nad relacjami wolnymi od krzyku, to praca wspólna. Nie tylko dziecko musisz nauczyć kontrolowania własnych emocji. To przede wszystkim ty musisz zapanować nad swoimi. Dlatego kiedy poczujesz, że wzbiera w tobie złość i zaraz wybuchniesz, postaraj się opanować. Weź głęboki oddech, wyjdź na chwilę z pokoju, pozwól sobie nawet na łzy. Zastanów się, dlaczego towarzyszą ci takie uczucia? W wielu przypadkach jest to rozczarowanie, złość, a nawet strach. Ta chwila powinna wystarczyć, by zapanować nad negatywnymi emocjami.

Jeśli nie wytrzymasz i zaczniesz krzyczeć, mimo wszystko postaraj się uspokoić. Nawet, jeśli masz nagle urwać w pół zdania. Weź głęboki oddech, wytłumacz dziecku dlaczego podniosłeś głos. A potem po prostu przytul swoje dziecko, dzięki temu oboje poczujecie się lepiej. I nie zapomnij go przeprosić.

Chociaż na początku opanowanie krzyku będzie trudne, nie poddawaj się. Jeśli będziesz konsekwentny w działaniach, z każdym dniem twój krzyk będzie zmieniał się w spokojną, rzeczową rozmowę. W niedługim czasie przekonasz się, że twoje dziecko coraz lepiej cię słucha i coraz chętniej z tobą współpracuje. A gdy będziesz mieć pewność, że działania dziecka wynikają z szacunku, a nie strachu przed tobą, także i twoje samopoczucie się polepszy.

Powodzenia!

Artykuł Rodzicu, nie krzycz! pochodzi z serwisu Moja Limburgia.

Czy i kiedy odstawiać?

Zanim z zapałem zabierzemy się za odstawianie, musimy zadać sobie pytanie, czy i kiedy chcemy to zrobić. Ostatecznie smoczek jest jednym z pierwszych przejawów samodzielności dziecka – wkładając go sobie do buzi podświadomie radzi sobie z poczuciem dyskomfortu i niezadowolenia. U dzieci ząbkujących przynosi też chwilowe ukojenie. Oczywiście pod warunkiem, że ząbkowanie nie wystąpi w parze z przeziębieniem i katarem, bo wtedy ssanie może powodować większy ból, a sam smoczek utrudniać oddychanie. Zresztą, prędzej, czy później każde dziecko samo z tego „uspokajacza” zrezygnuje. Może więc jednak z odstawieniem smoczka nie warto walczyć na siłę?

Są jednak sytuacje, kiedy w głowach rodziców powinna zapalić się ostrzegawcza lampka. Jeśli widzimy, że smoczek zaczyna dziecku przeszkadzać w codziennych czynnościach (np. podczas jedzenia), albo podejrzewamy, że nadmierne przywiązanie do niego może mieć podłoże psychologiczne, czas wkroczyć do akcji.

Zabronione

Zacznę od tego, czego w nauce życia bez smoczka nie powinniśmy robić. Na pewno nie wolno nam na dziecko krzyczeć, stosować kar, przesadnie straszyć, ani też dziecka wyśmiewać. Czy w takim razie da się odstawić smoczek w sposób dla dziecka bezstresowy? Tak, jeśli odstawianie smoczka zaplanujemy w sposób uwzględniający jego godność i indywidualność.

Szacunek dla przyzwyczajeń dziecka

Wyznaczanie umownej granicy wieku, w którym powinniśmy nauczyć dziecko życia bez smoczka, w zasadzie mija się z celem. Każdy człowiek jest wyjątkowy i każde dziecko ma inne potrzeby. Decyzja o odstawieniu smoczka powinna więc być motywowana wyłącznie obserwacją własnego dziecka. Najlepiej, jeśli uda nam się sprawić, żeby to ono podjęło decyzję, że nie chce już smoczka. Tak, jak każde dziecko jest inne, tak też nie ma jednej, skutecznej i uniwersalnej metody. Rodzice powinni więc uzbroić się w cierpliwość i przygotować na licznie podejmowane próby, z których część może zakończyć się niepowodzeniem.

No dobrze, ale jak to zrobić w praktyce? Poniżej kilka sposobów.

Na urodę

Długotrwałe stosowanie smoczka może powodować ryzyko wad zgryzu. Chociaż brzmi to dość nieoczekiwanie, niektóre dzieci reagują już na informację o możliwości wystąpienia w przyszłości skaz na urodzie. Zwłaszcza, jeśli poświęcisz czas na logiczne i ciekawe wytłumaczenie mu, dlaczego tak się dzieje.

Przez zastąpienie

Pamiętajmy, że płacz dziecka które nie dostanie smoczka, nie wiąże się bezpośrednio z brakiem tego przedmiotu, tylko z brakiem poczucia bezpieczeństwa, które dawało mu ssanie go. A w takim razie łatwo będzie smoczek zastąpić przytulaniem, kołysaniem, całowaniem, czy głaskaniem po główce. Uzbrój się jednak w cierpliwość – nowa metoda usypiania raczej na pewno wydłuży jego czas.

W okresie odstawiania smoczka nasilamy częstotliwość zabaw, które zajmują dziecko. Skuteczne będą tu zabawy zajmujące buzię, np. śpiewanie, rozmowa, zabawa w zgadywanki, śmieszne miny. Ale mogą też przydać się zabawy zajmujące ręce, np. lepienie figurek z plasteliny, czy modeliny. Jeśli sytuacja dotyczy zasypiania, zamiast smoczka podajemy zabawkę, która będzie absorbowała uwagę dziecka.

Na obcinanie końcówki

Metoda polega na systematycznym obcinaniu gumowej końcówki smoczka. Przyjmuje się, że najlepiej obcinać co 1 – 2 dni po milimetrze, aż do momentu, kiedy dziecko samo zrezygnuje ze smoczka, ze względu na brak możliwości ssania. Jednak tempo obcinania najlepiej dostosować do indywidualnych potrzeb dziecka i naszych własnych obserwacji. Kiedy maluch zapyta, co się stało ze smoczkiem, odpowiadamy, że się psuje. Wyjaśniamy też, że wszystkie przedmioty czasem się psują i kiedy nie da się ich już naprawić, należy się z nimi rozstać.

Na bajkę

Jest to urozmaicenie metody przez zastąpienie. Jeśli nasze dziecko ma bogatą wyobraźnię i podatne jest na historyjki, opowiadamy mu bajkę o smoczkowej wróżce. Analogicznie do wróżki ząbkowej, z bajki musi wynikać akcja i interakcja: dziecko zostawia smoczek pod poduszką, a w zamian znajduje pod nią coś innego.

Przez pożegnanie

Innym sposobem może być zorganizowanie uroczystego pożegnania smoczka. Tu także może pomóc wyobraźnia. Możemy na przykład opowiedzieć dziecku o smoczkowej krainie, w której mieszka cała smoczkowa rodzina: mama smoczek, tata smoczek, babcia smoczek, itd. Smoczek Moki (oczywiście wstawiamy tu nazwę smoczka używaną przez dziecko) przybył do naszego malucha, żeby się nim zaopiekować. Ale teraz bardzo tęskni już za swoją rodziną i chce do niej wrócić, a dziecko ma przecież własnych rodziców, na których zawsze może liczyć. Dlatego, wspólnie z dzieckiem podejmujemy decyzję o pożegnaniu smoczka i ułatwieniu mu powrotu do Smoczkowej Krainy Mokolandii. W tym celu kupujemy np. balonik z helem i przywiązujemy do niego smoczek. Następnie wspólnie machamy mu na pożegnanie.

Bez względu na to, jaką metodę wybierzemy pamiętajmy, że najważniejsze przy odstawianiu smoczka jest uwzględnienie szacunku dla jego odrębności i wyjątkowości. Jako rodzice musimy także zachować cierpliwość i przede wszystkim – być konsekwentni w naszych działaniach. Jeśli po uroczystym oddaniu smoczka, po kilku nieprzespanych nocach poddamy się i wręczymy dziecku nowy egzemplarz nie dziwmy się, że w rezultacie nasza kilkuletnia pociecha nadal będzie żądać posiadania go.

Powodzenia!

fot. Kasia Czernik, pixabay.com

Artykuł Żegnaj smoczku! pochodzi z serwisu Moja Limburgia.