W niedzielę 13 stycznia odbędzie się 27. Finał Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy. Po raz kolejny WOŚP zagra również dla Polaków w Limburgii. W tym roku czekają nas zmiany – finał odbędzie się w Limburgii tylko w jednym miejscu, a konkretnie – w miejscowości Meterik. Celem tegorocznego finału jest zakup nowoczesnego sprzętu medycznego dla szpitali dziecięcych.

Pomaganie jest dziecinnie proste

Specjalistyczne szpitale dziecięce to placówki z oddziałami II oraz III stopnia referencyjności. Oznacza to, że mogą one dokonać specjalistycznej diagnozy oraz udzielać pomocy medycznej najciężej chorym dzieciom.

W Polsce funkcjonuje dzisiaj blisko 50 takich szpitali. Swoim zasięgiem obejmują teren całego kraju. W placówkach tych szczególnie ważne jest nowoczesne, spełniające najwyższe standardy wyposażenie, dzięki któremu lekarze i personel medyczny mają większe możliwości diagnozy i leczenia najtrudniejszych przypadków.

Skąd pomysł na wspieranie dziecięcych szpitali specjalistycznych? – W ostatnich latach nasza Fundacja skupiała się na wspomaganiu znajdujących się w trudnej sytuacji szpitali i oddziałów opieki podstawowej – mówi Lidia Niedźwiedzka-Owsiak, członek zarządu i dyrektor ds. medycznych Orkiestry. – (…) Przez ten czas jednak dostawaliśmy coraz większą ilość próśb o pomoc, często błagalnych, z oddziałów specjalistycznych. Braki dotyczą tych najnowocześniejszych, a zarazem najdroższych urządzeń, na których zakup nie zawsze stać jest samorząd, a środki pozyskane w ramach dotacji unijnych wykorzystywane są na „łatanie” bardziej istotnych potrzeb. Tymczasem na świecie obserwujemy znaczący postęp w medycynie, a zwłaszcza w diagnostyce. (…) Kupując taki właśnie sprzęt, mamy możliwość po raz kolejny podnieść poziom opieki nad chorymi dziećmi w Polsce. Dlatego Zarząd Fundacji zdecydował, że celem 27. Finału WOŚP będzie zakup sprzętu dla specjalistycznych szpitali dziecięcych.

Gdzie trafią pieniądze?

W realizacji celu 27. Finału WOŚP, Fundacja skupi się przede wszystkim na zakładach diagnostyki specjalistycznej – zwłaszcza obrazowej, radiologicznej oraz laboratoryjnej. W zależności od wyników zbiórki, Zarząd Fundacji może zdecydować także o realizacji próśb, dotyczących pomocy w większych inwestycjach, jak chociażby wsparcie w wyposażeniu centralnych sterylizatorni, czy pracowni MRI. W głównej mierze zbiórka ma jednak umożliwić podniesienie standardu wyposażenia. Do szpitali trafić mają tak zaawansowane urządzenia, jak chociażby: rezonanse magnetyczne, tomografy komputerowe, aparaty do diagnostyki RTG (w tym aparaty mobilne), wysokiej klasy ultrasonografy, echokardiografy, czy sprzęt endoskopowy z torem wizyjnym dla gastroenterologii.

WOŚP w Limburgii

Przygotowania do 27. Finału WOŚP wystartowały 16 października ubiegłego roku. Nie tylko w Polsce, ale i w wielu miejscach na świecie, w tym w Holandii. W tym roku jedynym oficjalnym sztabem WOŚP w holenderskiej Limburgii jest sztab nr 3879 w Horst, którego szefową jest Pani Żaneta Janik. Listę wszystkich sztabów WOŚP w Holandii znajdziesz tutaj.

Sztab Horst

Finał Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy organizowany przez sztab Horst, odbędzie się już po raz czwarty. Faktycznie rozpocznie się już w sobotę 12 stycznia w miejscowości Maasbree. W tamtejszym centrum sportowym Dynamic odbędzie się Charytatywny Turniej Halowy Piłki Nożnej, z którego dochód przekazany zostanie sztabowi Horst (i dalej na konto WOŚP). Więcej informacji na ten temat znajdziesz tutaj.

Jeśli chodzi o sam Finał sztabu Horst, to odbędzie się on w niedzielę 13 stycznia br. w sali De Meulewiek w Meterik Organizatorzy obiecują wspaniały program dla osób w każdym wieku, w tym m.in. występy muzyczne, reprezentowane przez polskich i holenderskich artystów, bogaty program dla dzieci (w tym zamek dmuchany i malowanie buziek), warsztaty zumby, turniej FIFA 2019 i polski catering. Nie zabraknie oczywiście licytacji i tradycyjnego zbierania do puszek. Więcej informacji na temat Finału i przedmiotów przekazanych na aukcje znajdziesz na stronie internetowej i w mediach społecznościowych sztabu Horst.

Bez sztabu w Brunssum

W tym roku nie odbędzie się Finał WOŚP w Brunssum. Na stronie sztabu w mediach społecznościowych czytamy, że powodem zaistniałej sytuacji mają być „problemy z dostarczeniem zebranej na 26. Finale kwoty”. Pojawiło się również oświadczenie, że odzyskane pieniądze/przedmioty zostaną przekazane sztabowi WOŚP w Eindhoven. Wkrótce na fanpage’u sztabu WOŚP w Brunssum ma się pojawić protokół przekazania. Więcej informacji tutaj.

Kwestuj w Internecie

Oprócz zbiórki publicznej, Finał WOŚP będzie umożliwiał także wsparcie celu poprzez przekazanie darowizny kanałami elektronicznymi. Po raz 19. uruchomiony zostanie serwis aukcji internetowych. Wpłatę na Finał będzie można przekazać za pośrednictwem dedykowanej strony internetowej wpłacam.woso.org.pl, serwisu Facebook, karty płatniczej, poprzez wysłanie sms-a oraz przez wiele innych elektronicznych metod wsparcia. O tym, jak wesprzeć WOŚP Online przeczytasz tutaj.

Finał WOŚP tradycyjnie przyjmie też formę widowiska telewizyjnego, emitowanego na kanałach Grupy TVN oraz w Internecie.

27. Finał WOŚP

13 stycznia 2019 roku

POMAGANIE JEST DZIECINNIE PROSTE

Gramy razem dla dzieci małych i bez focha – na zakup sprzętu dla specjalistycznych szpitali dziecięcych

Źródło: WOŚP

Foto główne: materiały prasowe WOŚP

Artykuł WOŚP zagra w Limburgii pochodzi z serwisu Moja Limburgia.

Czy w Holandii dozwolone jest biwakowanie na dziko? W zasadzie odpowiedź brzmi: nie. Jednak biwakowanie w przyrodzie, tyleż pod znakiem przygody, co kojące nerwy, lubi wiele osób. Dla nich powstał kompromis: biwakowanie na dziko, ale na określonych zasadach.

Czy możesz ustawić namiot w dowolnym miejscu?

Biwakowanie na dziko (czyli poza terenem oficjalnego kempingu, nid. wildkamperen), jest w Holandii zabronione, jeśli nie liczyć specjalnie do tego wyznaczonych miejsc. Zakaz ten związany jest z ochroną przyrody, zwierząt i krajobrazu. Z jednej strony mamy do czynienia z coraz częstszym wydzieraniem obszarów naturalnych pod tereny mieszkalne, a z drugiej z coraz większą potrzebą człowieka na przebywanie wśród natury. Wszystko to bardzo obciąża przyrodę i zwiększa potrzebę ochrony jej.

Jednym ze sposobów pielęgnowania jej jest właśnie zakaz biwakowania w dowolnym miejscu, czyli potocznie – na dziko. I tak nie można na przykład rozbić namiotu na publicznej trawie lub w parku. Natomiast samochody kempingowe i przyczepy można zaparkować na drodze publicznej (tj. na parkingu) przez maksymalnie trzy dni, co zostało określone w Ogólnym Rozporządzeniu Lokalnym (Algemene Plaatselijke Verordening, APV) każdej gminy.

Kary

Jeśli mimo wszystko zdecydujesz się na rozbicie namiotu na dziko, albo postawienie przyczepy w niedozwolonym miejscu, licz się z tym, że będziesz musiał zapłacić karę. I to dużo wyższą, niż biwakowanie w dozwolonym miejscu.

Wprawdzie grzywna za biwakowanie na dziko – 140 euro – choć wysoka, nie jest jeszcze sumą powalającą na kolana. Jednak, jak czytamy na stronie boetes.nl, kwota ta szybko może wzrosnąć, jeśli biwakujemy w miejscach, gdzie stanowi to naruszenie przepisów określonych przez wspomniane wyżej rozporządzenie lokalne APV. Standardowy namiot, trzeba przymocować do ziemi śledziami, a to może zostać odczytane, jako kopanie lub wbijanie czegoś. Jeśli robimy to w miejscu niedozwolonym, również zapłacimy karę w wysokości 140 euro. Kolejne 140 euro uszczupli nasze portfele za zaśmiecanie miejsc biwakowania. Jest to także wysokość kary za postawienie namiotu lub pojazdu na znajdującej się w terenie objętym zakazem drodze oraz za załatwianie potrzeb fizjologicznych w miejscu publicznym. Jeszcze więcej, bo aż 280 euro, zapłacimy za rozpalenie ogniska i/lub inne korzystanie z ognia na łonie natury. Na koniec możemy jeszcze otrzymać karę w wysokości 45 euro za przebywanie poza wyznaczonym szlakiem (lub ścieżkami w parku).

Jeśli więc trafimy na wyjątkowo skrupulatnego strażnika leśnego, musimy liczyć się z tym, że kwota za biwakowanie na dziko szybko może przekroczyć 1000 euro. Dlatego mocno polecamy rozważenie innych możliwości.

Na dziko, ale pod kontrolą

Zakaz zakazem, ale potrzeba wolności drzemiąca w niektórych z nas pozostaje. Co robić, jeśli chcemy zasypiać pod niebem pełnym gwiazd i budzić się na łonie natury?

Świetną alternatywę przedstawia holenderska Państwowa Administracja Lasów (Staatsbosbeheer). Aby zapobiec niekontrolowanemu biwakowaniu na dziko, wprowadziła możliwość biwakowania przy słupku (paalkamperen). Co to dokładnie oznacza?

W wielu miejscach, nad którymi pieczę sprawuje Państwowa Administracja Lasów, zostały wyznaczone specjalne strefy biwakowania. Określa się je, jako miejsce do biwakowania przy słupku (paalkampeerlocatie) lub teren do biwakowania przy słupku (paalkampeerterrein).

Strefy te umiejscowiono w samym sercu lub na skraju lasu, w pobliżu długich tras pieszych i rowerowych. Miejsca, w których możesz biwakować na dziko w taki kontrolowany sposób, znajdziesz na podstawie współrzędnych GPS, podanych na stronie Państwowej Administracji Lasów. Łatwo je rozpoznać po słupku z tablicą informacyjną w kolorze zielonym. Miłośnicy obcowania z przyrodą mogą tu bezpłatnie biwakować, pod warunkiem przestrzegania określonych zasad. Te ostatnie mogą się różnić w zależności od miejsca, dlatego pamiętajmy, by zawsze zapoznać się z nimi na miejscu.

Zasady biwakowania przy słupku

W kontrolowanych przez Państwową Administrację Lasów miejscach biwakowania oznaczonych słupkiem, obowiązują standardowe zasady ogólne. Można tam ustawić najwyżej trzy namioty, które muszą znajdować się w promieniu 10 metrów od słupka. Nocleg na takim terenie jest bezpłatny, ale nie można tam pozostawać dłużej, niż 72 godziny. Niektóre miejsca wyposażone są w pompę wody gruntowej (niezdatnej do picia bez przegotowania, więc zabierz wodę ze sobą!), palenisko lub stół piknikowy. Miejsce biwakowe należy po sobie posprzątać i zabrać ze sobą wszelkie śmieci i odpady (także związane z czynnościami fizjologicznymi).

Na terenie biwaku przy słupku zabronione jest rozpalanie ogniska, jeżeli nie ma do tego specjalnie wyznaczonego miejsca. Uwaga: w chwili obecnej, w związku z długotrwałymi upałami i suszą, zabronione jest rozpalanie wszelkich rodzajów ognia. Dotyczy to zarówno gotowania na palnikach gazowych, grillowania, jak i rozpalania ogniska w specjalnie do tego wyznaczonych miejscach.

Źródło: Staatsbosbeheer

Foto: Pixabay

Artykuł Biwakowanie na dziko: co jest dozwolone? pochodzi z serwisu Moja Limburgia.

Praca w wakacje opłaca się bardziej, niż kiedykolwiek. Tym samym zwiększa się liczba młodych osób, które postanawiają spędzić wakacje pracując. W artykule o zasadach, które gwarantują młodym pracownikom ochronę w pracy.

Związek zawodowy FNV Jong  przedstawił właśnie swój roczny raport, dotyczący pracy podejmowanej przez młodych ludzi w wakacje. Wynika z niego, że – w porównaniu z rokiem 2017 – w tym roku nieznacznie wzrosła liczba młodych osób pracujących w trakcie przerwy wakacyjnej. Z raportu wynika, że w Holandii pracę w okresie wakacji podejmują trzy na cztery osoby niepełnoletnie.

Najpopularniejszymi sektorami pracy wakacyjnej są handel detaliczny/sklep (24%), hotelarstwo (18%) oraz opieka zdrowotna (15%). Wzrosły również stawki godzinowe, a średnia stawka godzinowa jest nawet najwyższa od 2010 roku i wynosi 8,69 euro. Najbardziej opłacalna jest praca w sektorze sprzątania (11,94 euro), opieki (11,06 euro) oraz biurowym (10,18 euro).

Raport pokazał również, że wielu pracowników wakacyjnych nie jest dobrze poinformowanych o swoich prawach i obowiązkach. Aż 56% z nich sądzi, że nie ma prawa do dodatku wakacyjnego. Młodzi ludzie są również słabo poinformowani o układzie zbiorowym pracy, strukturze budowy liczby dni wolnych, a także maksymalnej kwocie, którą mogą zarobić. Wprawdzie do odpowiedniego poinformowania młodych ludzi o ich prawach i obowiązkach zobligowani są pracodawcy, ale praktyka pokazuje, że nie zawsze tak się dzieje.

Pracownik wakacyjny

Przez pracowników wakacyjnych rozumie się uczniów i studentów, którzy wykonują pracę tymczasową podczas wakacji letnich i nie wykonują pracy ciągłej na zlecenie agencji pośrednictwa pracy. Oznacza to, że osoby wykonujące pracę wakacyjną są często niepełnoletnie. A wobec tego, pracodawcy mają do czynienia z odrębnymi wobec tych pracowników przepisami.

Pracownicy wakacyjni, podobnie jak wszyscy inni pracownicy, mają co najmniej prawo do ustawowego wynagrodzenia minimalnego (dla pracowników niepełnoletnich) oraz dodatku wakacyjnego w wysokości 8% wynagrodzenia brutto. Jeżeli pracownikowi wakacyjnemu wypłaca się wynagrodzenie zgodnie z układem zbiorowym pracy NBBU, dodatek urlopowy może być wypłacony wraz z wynagrodzeniem.

Czas pracy

Ile godzin mogą pracować pracownicy wakacyjni? Czy mają prawo do dodatku wakacyjnego? I ile, określony jako siła wakacyjna pracownik, może zarobić, aby nie kolidowało to z zasiłkiem rodzinnym na wychowanie dziecka (kinderbijslag)?

W wakacje pracodawca może zatrudnić już dzieci w wieku od trzynastego roku życia, ale musi pamiętać o tym, że nie może zlecić im każdego rodzaju pracy. Jakie więc zasady obowiązują w przypadku zatrudniania niepełnoletnich pracowników? Aby odpowiedzieć na to pytanie, trzeba najpierw zastanowić się, ile potencjalny pracownik ma lat. W Holandii niepełnoletnich pracowników wakacyjnych podzielono bowiem na trzy grupy wiekowe.

Dzieci (13 i 14 lat)

Pracownicy wakacyjni w tym wieku mogą w zasadzie wykonywać jedynie prace pomocnicze, jak na przykład mycie samochodu, czy pilnowanie dziecka. Mogą również pomagać w sklepie, czy w gospodarstwie swoich rodziców, pod warunkiem, że dom mieszkalny i firma stanowią jedną całość. Mogą również pracować przy wykonaniu jakiegoś projektu, np. brać udział w pokazach mody. Zabronione jest natomiast zatrudnianie dzieci do pracy w fabryce, przy obsłudze i w otoczeniu maszyn, przy pracy z niebezpiecznymi substancjami, przy kasie, przy załadunku i rozładunku ciężkich przedmiotów.

Dzieci nie mogą pracować w niedzielę. W trakcie wakacji mogą być zatrudniane na maksymalnie 4 tygodnie, z czego tylko 3 następujące po sobie. Nie mogą też pracować więcej jak 35 godzin tygodniowo w czasie wakacji i 12 godzin tygodniowo w trakcie roku szkolnego. Dzieci muszą mieć także zapewnione minimum 14 godzin dziennego wypoczynku w godzinach od 19:00 do 7:00 i co najmniej 30 minut ciągłej przerwy przy czasie pracy obejmującym ponad 4,5 godziny.

Nastolatki (15 lat)

Nastolatki mogą pracować samodzielnie, pod warunkiem, że zatrudnione są do wykonywania lekkich prac nieprzemysłowych. Praca musi być zorganizowana w taki sposób, by zapewnić młodym ludziom bezpieczeństwo, zdrowie i rozwój. Dlatego zabronione jest zlecanie ciężkich, prac, np. przy maszynach stwarzających ryzyko utraty zdrowia i trwałego kalectwa. Zabroniona jest również praca przy taśmie i serwowanie napojów alkoholowych.

W trakcie roku szkolnego nastolatki nie mogą pracować dłużej, niż dwie godziny, a w trakcie wakacji – osiem godzin. Wakacyjny tydzień pracy nastolatków nie może przekroczyć 40. godzin.

Młodzież (16 i 17 lat)

Młodzież może wykonywać prawie każdy rodzaj pracy, poza pracami określanymi, jako niebezpieczne. Nie może na przykład pracować z niebezpiecznymi substancjami lub na wysokościach. Praca nie może też utrudniać młodzieży uczęszczania do szkoły. Osoby z tej grupy wiekowej mogą wykonywać tzw. czynności niosące ryzyko, ale tylko pod nadzorem specjalisty. Pracodawcy zatrudniający nieletnich muszą też przestrzegać wymogów ustawy o warunkach pracy.

Młodzież może pracować 9 godzin dziennie i maksymalnie 45 godzin tygodniowo. Należy jednak mieć na uwadze, że w przypadku 4 następujących po sobie tygodni ciągłej pracy, młodzież może przepracować maksymalnie 40 godzin tygodniowo. Również liczba godzin spędzonych w szkole postrzegana jest, jako czas pracy. W czasie wakacji młodzież może pracować również w niedziele. Zabronione jest jednak zatrudnianie pracownika młodocianego w trakcie godzin nocnych, na nadgodziny oraz do pracy na wezwanie.

Wynagrodzenie za pracę w wakacje

Kto pracuje w wakacje, musi otrzymać przynajmniej wynagrodzenie minimalne dla osób niepełnoletnich. Wysokość płacy minimalnej uzależniona jest od wieku zatrudnionego.

Dla osób w wieku 13 i 14 lat nie przewidziano oficjalnego wynagrodzenia minimalnego. W przypadku osób od 15 roku życia, kwotę wynagrodzenia należy uzgodnić z pracodawcą. Jak ją obliczyć? Pomocne okaże się narzędzie zamieszczone na stronie Rijksoverheid, dzięki któremu można obliczyć wysokość wynagrodzenia minimalnego brutto dla danej kategorii wiekowej i przy uwzględnieniu planowanej ilości godzin pracy.

Dodatkowe zarobki, a kinderbijslag

W przypadku dzieci poniżej 16 roku życia, ich dodatkowe zarobki nie mają znaczenia dla wysokości zasiłku rodzinnego na wychowanie dziecka. W przypadku dzieci od 16 roku życia rodzice muszą wziąć pod uwagę tzw. kwotę maksymalną. Jeśli dziecko w ciągu kwartału zarobi więcej pieniędzy, niż określona przez Bank Ubezpieczeń Społecznych SVB kwota maksymalna, rodzice nie otrzymają na nie zasiłku rodzinnego na wychowanie dziecka (kinderbijslag).

W roku 2018, kwota maksymalna dla dzieci w wieku 16 i 17 lat wynosi 1.285 euro za kwartał. W przypadku, gdy zarobki dziecka przekroczą kwotę maksymalną, rodzice nie otrzymają zasiłku za ten kwartał. Wstrzymany zostanie także zasiłek na dziecko (kindgebonden budget). Rodzice są zobowiązani do poinformowania SVB o przekroczeniu przez dziecko kwoty maksymalnej za kwartał.

Warto wiedzieć, że wysokość kwoty maksymalnej zmienia się w okresie letnich wakacji, ponieważ dzieci podejmują się pracy wakacyjnej lub po prostu pracują więcej. Dlatego wysokość kwoty maksymalnej w okresie wakacji powiększona zostaje o 1.319 euro (a więc 1.285 euro + 1.319 euro). Okres wakacji letnich rozumiany jest tu, jako okres przerwy wakacyjnej pomiędzy dwoma latami szkolnymi. W przypadku dzieci, które złożyły egzaminy końcowe, okres wakacji (i możliwości uzyskania dodatkowego dochodu) rozpoczyna się już w maju.

Źródło: Rijksoverheid, FNV Jong, SVB

Foto: Pixabay

Artykuł Praca w wakacje jest coraz bardziej opłacalna pochodzi z serwisu Moja Limburgia.

Zastanawiałeś się kiedyś, co to jest CAO? Z pojęciem zetknęła się zapewne ogromna większość zatrudnionych w Holandii osób. Niezależnie od tego, czy miałeś z nim do czynienia pośrednio, czy bezpośrednio, powinieneś wiedzieć, co oznacza i dlaczego jest dla ciebie takie ważne. W dzisiejszym artykule piszemy o tym, co musisz wiedzieć o CAO.

Collectieve arbeidsovereenkomst (CAO) to inaczej układ zbiorowy pracy. Jest to pisemny zbiór umów pomiędzy pracodawcą, organizacją (jedną lub kilkoma) pracodawców oraz przedstawicielami pracowników, z reguły reprezentowanych przez związki zawodowe. Zawierają postanowienia dotyczące warunków zatrudnienia, m.in. wynagrodzenia, dodatków do pensji, wynagrodzenia za przepracowane nadgodziny. Ale także samych godzin pracy, okresu próbnego i okresu wypowiedzenia, bezpieczeństwa pracownika, ciąży i urlopu macierzyńskiego, szkoleń, czy emerytury. Układ zbiorowy pracy dotyczy dużej grupy osób. Są to również organizacje odpowiedzialne za poinformowanie pracownika, czy dany układ zbiorowy pracy ma zastosowanie w ich przypadku oraz co zawiera.

Układ zbiorowy pracy obowiązuje zwykle przez okres od 1 do 5 lat. Jeśli po upływie tego okresu nie powstanie nowe CAO, w mocy pozostaje stary układ zbiorowy.

Jaka jest różnica pomiędzy CAO i umową o pracę?

Główna różnica polega na tym, że układ zbiorowy pracy ma zastosowanie do całej organizacji lub branży, podczas gdy umowa o pracę dotyczy jednej osoby. W układzie zbiorowym pracy wymienia się więc np. wynagrodzenie dla różnych sektorów pracy, którego wysokość związki uzgodniły z pracodawcami. W umowie natomiast wysokość wynagrodzenia dotyczy poszczególnej osoby.

Postanowienia zawarte w układzie zbiorowym pracy, są często korzystniejsze dla pracownika, niż ustawowe warunki pracy. Może się więc zdarzyć, że wynagrodzenie za daną pracę będzie wyższe, niż ustawowa płaca minimalna, albo też, że pracownicy otrzymają więcej dni wolnych.

Ponadto umowa musi spełniać zasady zapisane w układzie zbiorowym pracy, podczas gdy ten ostatni musi spełniać wymogi stawiane przez obowiązujące prawo. Innymi słowy: postanowienia zawarte w CAO nigdy nie mogą być sprzeczne z prawem, w tym z holenderskim kodeksem cywilnym (Burgelijk Wetboek, BW), czy ustawą o płacy minimalnej i minimalnym dodatku urlopowym. Dlatego, układ zbiorowy pracy nie może określać wynagrodzenia niższego, niż ustawowe wynagrodzenie minimalne. Nie może też określać dni wolnych w liczbie mniejszej, niż reguluje to ustawa. Pamiętajmy jednak, że prawo (np. wspomniany wyżej kodeks cywilny), może również przewidywać odbieganie zapisów CAO od regulacji prawnych, zawartych w ustawie.

Rodzaje CAO

Ogólnie w Holandii istnieją dwa rodzaje układów zbiorowych pracy: branżowy i korporacyjny. Ale w kontekście CAO spotyka się także ich podział na minimalne i standardowe. Wszystkie opisujemy poniżej.

Branżowy układ zbiorowy pracy (berdijfstak-cao), to układ obowiązujący w danym sektorze pracy. Układ branżowy zawierany jest pomiędzy co najmniej jednym pracodawcą lub organizacją pracodawców i co najmniej jedną organizacją pracowników. Taki układ zbiorowy pracy dotyczy wyłącznie firm i pracowników reprezentowanych przez strony, które podpisały się pod jego zawarciem.

Korporacyjny układ zbiorowy pracy (ondernemings-cao), to układ obowiązujący w ramach danej firmy. Układ korporacyjny zawierany jest pomiędzy pracodawcą i co najmniej jedną organizacją pracowniczą.

Minimalny układ zbiorowy pracy to układ, w którym zawierane postanowienia tworzą pewne minimum co do tego, co pracodawca może zaoferować pracownikowi. Ewentualne odstępstwa od tych postanowień, mogą być zawierane wyłącznie na korzyść pracownika. Za minimalny układ zbiorowy pracy uważa się np. CAO dla sektora pracy tymczasowej. A to oznacza, że agencja pośrednictwa pracy tymczasowej może zaproponować pracownikowi warunki, które są bardziej korzystne, niż warunki zatrudnienia zawarte w CAO dla sektora pracy tymczasowej.

Standardowy układ zbiorowy pracy natomiast, to CAO zawierające powszechne postanowienia, od których nie można odbiegać.

CAO w sektorze pracy tymczasowej

Agencja pośrednictwa pracy tymczasowej może i/lub powinna być członkiem organizacji zrzeszającej pracodawców. W Holandii są to organizacje ABU (Generalny Związek Agencji Pracy Tymczasowej) oraz NBBU (Holenderski Związek Agencji Pośrednictwa i Pracy Tymczasowej).

Zakładając, że dana agencja pracy tymczasowej jest członkiem jednej z wymienionych wyżej organizacji pracodawców, członkowstwo w niej określa również, które CAO ma zastosowanie.

Jeżeli nie jesteś pewien, czy twoja agencja podlega pod CAO ABU,  czy pod CAO NBBU,  sprawdź na stronach tych organizacji, które agencje pośrednictwa pracy tymczasowej są w nich zrzeszone (linki zamieszczono pod nazwami organizacji w tym akapicie).

Brak CAO

Jeśli w danej firmie (bądź agencji pracy tymczasowej) nie ma układu zbiorowego pracy, szczegóły dotyczące warunków zatrudnienia pracownik ustala z pracodawcą. Obowiązują wtedy ogólne zasady prawa pracy, znajdujące się m.in. w Ustawie o płacy minimalnej (Wet minimumloon), Ustawie o warunkach pracy (Arbeidsomstandighedenwet) i kodeksie cywilnym (Burgelijk Wetboek). Wskazane jest zebranie warunków zatrudnienia na piśmie, w indywidualnej umowie o pracę.

Deklaracja AVV

Strony posiadające branżowy układ pracy (bedrijstak-cao) mogą wystąpić do ministra spraw społecznych i zatrudnienia o to, czy dany układ zbiorowy pracy może mieć zastosowanie dla całej branży. Taki zbiorowy układ pracy będzie wówczas uznany za deklarację powszechnie wiążącą (Algemeen verbindend verklaring, AVV). Jeśli dany pracodawca nie będzie należał do żadnej z organizacji zrzeszającej pracodawców, ale należy do danego sektora pracy (branży), będzie musiał przestrzegać zapisów CAO, które są uznawane za ogólnie wiążące dla tej branży i w takim ujęciu stosować je do swoich pracowników.

Za powszechnie wiążące uznaje się niemal wszystkie układy zbiorowe pracy. W rezultacie wielu pracodawców jest objętych układem zbiorowym pracy. Pracodawca może jednak poprosić o zwolnienie z powszechnie wiążącej deklaracji.

To, czy (i kiedy) dane CAO zostało uznane za powszechnie wiążącą deklarację, możesz sprawdzić na stronie Ministerstwa Spraw Społecznych i Zatrudnienia,  poświęconej układowi zbiorowemu pracy.

Co robić, gdy pracodawca ignoruje CAO?

Jeśli twoja interpretacja układu zbiorowego pracy różni się od proponowanej przez pracodawcę, rozstrzygnięć w tej kwestii powinny dostarczyć strony, które zawarły dane CAO. Mogą to być pracodawcy, organizacje zrzeszające pracodawców, związki zawodowe lub inne organizacje reprezentujące pracowników.

Dlaczego CAO jest takie ważne?

Podsumowując, orientowanie się, czy pracodawca posiada układ zbiorowy pracy, jakiej organizacji on podlega oraz jakie są postanowienia tego układu, są bardzo ważne dla każdego zatrudnionego w Holandii pracownika. Głównie dlatego, że zawarte są w nich zapisy, stanowiące podstawy do zawarcia umowy o pracę. A jeśli dana firma nie ma układu zbiorowego pracy, to pracownik wie, że pracodawca musi stosować się do zapisów zawartych w prawie.

Źródła: rijksoverheid.nl, minszw.nl, abu.nl, nbbu.nl

Foto: pixabay.com

Artykuł Co to jest CAO? pochodzi z serwisu Moja Limburgia.