Od dzisiaj obowiązuje w Holandii drugi, surowy lockdown. O tym, co konkretnie oznacza to dla ciebie, pisaliśmy tutaj. Jednym z wprowadzonych obostrzeń jest zamknięcie szkół oraz placówek opieki nad dziećmi od 16 grudnia tego roku do co najmniej 17 grudnia przyszłego roku. Szkoły pozostaną zamknięte, ale placówki opieki nad dziećmi pozostaną częściowo otwarte. Rząd uważa bowiem, że noodopvang, czyli awaryjna opieka zastępcza dla dzieci, w trakcie lockdownu powinna być dostępna. I to zarówno dla tych dzieci, których rodzice wykonują zawody kluczowe, jak i dla tych, które znalazły się w trudnej sytuacji. Chodzi tu zwłaszcza o trudną sytuację w domu lub szczególne problemy. Co z pozostałymi dziećmi, które z opieki pozaszkolnej korzystają dlatego, że ich rodzice pracują? Podobnie jak podczas lockdownu wiosną tego roku, rząd obiecuje rekompensatę kosztów, które rodzice ponieśli na placówki sprawujące opiekę nad ich dziećmi. I z których nie mogli skorzystać ze względu na lockdown. Ale gdzie szukać opieki zastępczej?

Działalność placówek oświatowych w trakcie lockdown

W okresie od 16 grudnia 2020 roku do 17 stycznia 2021 roku włącznie, zamknięte zostaną placówki opieki dziennej (dagopvang, od 0 do 4 lat) oraz opieki pozaszkolnej (buitenschoolse opvang, bso, od 4 do 12 lat). W tym okresie placówki opieki dziennej oferować będą opiekę wyłącznie dla dzieci, których rodzice wykonują zawody kluczowe. Oczywiście pod warunkiem, że mieli już kontrakt z taką placówką. Poprzez zawody kluczowe rozumie się m.in. wszelkie zawody w sektorze opieki zdrowotnej, policji, czy właśnie opiece dziennej nad dziećmi. Pełną listę zawodów, które Holandia uznaje za kluczowe dla społeczeństwa, znajdziesz tutaj.

Szkoły i opieka pozaszkolna (bso) zapewniają awaryjną opiekę zastępczą w swoich placówkach. Opieka oferowana jest w normalnych godzinach pracy tych placówek. Oferują również opiekę dla dzieci, których szczególne problemy lub trudna sytuacja domowa wymaga takiej opieki.

W okresie świątecznym bso pracują według harmonogramu świątecznego. Oferują awaryjną opiekę zastępczą dla dzieci w trudnej sytuacji. Ale też dla dzieci, których rodzice wykonują kluczowe dla społeczeństwa zawody oraz mają podpisany kontrakt z placówką opieki nad dziećmi.

Niezależni opiekunowie

W trakcie lockdownu otwarte pozostaną również placówki opieki nad dziećmi prowadzone przez niezależnych opiekunów, (tzw. gastouderopvang, dzieci od 0 do 12 lat). Ta opieka również skierowana będzie do dzieci rodziców wykonujących kluczowe dla społeczeństwa zawody i dzieci znajdujących się w trudnej sytuacji. Opieka prowadzona przez niezależnych opiekunów jest często wybierana przez osoby pracujące w zawodach kluczowych. Dzieje się tak ze względu na możliwość korzystania z nieregularnych godzin opieki, a więc również wieczorami, w nocy oraz w weekendy. Rząd apeluje jednak do rodziców, by korzystali z opieki wyłącznie wtedy, kiedy jest to absolutnie konieczne.

Zapowiedź rekompensaty

Podobnie, jak to było podczas lockdownu w okresie wiosennym, tak i teraz rząd zapowiada rekompensatę kosztów, poniesionych przez rodziców z tytułu opieki nad dziećmi. Jednocześnie rządzący zwracają się do rodziców, którzy ze względu na wprowadzone obostrzenia nie mogą przyprowadzać swoich dzieci do placówek opieki, o dalsze opłacanie faktur. Tylko w ten sposób rodzice zachowają bowiem prawo do dodatku z tytułu kosztów instytucjonalnej opieki nad dziećmi (kinderopvangtoeslag). I zachowają miejsce w placówce po jej ponownym otwarciu.

Rodzice otrzymają za ten okres rekompensatę, zbliżoną do wkładu własnego na pokrycie kosztów opieki dziennej na dzieckiem (do maksymalnej stawki godzinowej). Rząd przygotowuje już odpowiednie zarządzenie w tej sprawie. Będzie ono mieć zastosowanie do tych rodziców, którzy mają prawo do kinderopvangtoeslag, mają prawo do dodatku na pokrycie opieki nad dzieckiem w systemie gminnym lub sami pokrywają koszty opieki instytucjonalnej. Zasiłek przysługiwał będzie również rodzicom korzystającym z awaryjnej opieki zastępczej.

Co robić, gdy nie masz prawa do opieki awaryjnej?

Niestety tu nie ma dobrych odpowiedzi. Jedną z przyczyn, dla których rząd postanowił zamknąć szkoły, jest również zmniejszenie kontaktów społecznych pomiędzy rodzicami. Inaczej mówiąc – nie tylko dzieci mają zostać w domu, ale i – w miarę możliwości – rodzice. Wszystko w celu zmniejszenia ryzyka rozprzestrzeniania się koronawirusa. A to oznacza, że rząd raczej nie będzie szukał dogodnego dla ciebie rozwiązania. Jednak, jeśli nie zaliczasz się do zawodów kluczowych, także musisz płacić rachunki, dlatego trudno pogodzić się z sytuacją, że nagle zostajesz zdany sam na siebie. Co możesz zrobić?

Opcji jest kilka, a jedną z nich jest prywatna opieka, czyli pomoc otoczenia. rodziny, przyjaciół, sąsiadów. Jeżeli masz wyrozumiałego szefa i/lub możliwość wykonywania pracy z domu, możesz też zostać z dzieckiem sam. Albo, w porozumieniu z szefem tak dopasować godziny pracy, by móc wymieniać się opieką nad dziećmi z partnerem. Wszyscy jednak wiemy, że nie zawsze możemy liczyć na taką wyrozumiałość pracodawcy. Co wtedy?

Na dziecko do 8 roku życia możesz spróbować pobrać urlop wychowawczy. Albo skorzystać z zorgverlof, czyli urlopu przewidzianego na opiekę nad chorym lub nagłe, nieprzewidziane sytuacje. Ten ostatni przewiduje wiele opcji urlopu opiekuńczego, zarówno w wymiarze krótko – jak i długoterminowym. Opisaliśmy je w podanym wyżej linku.

Ostatnią opcją jest zgłoszenie pracodawcy urlopu wypoczynkowego lub własnej choroby. O tym, do czego ma prawo chory pracownik agencji pośrednictwa pracy pisaliśmy tutaj. Pamiętaj jednak, że przy długotrwałym zwolnieniu pracodawca ma prawo zgłoszenia cię do lekarza zakładowego, który będzie kontrolował stan twojego zdrowia. I – jeśli nie jesteś faktycznie chory – może zdecydować o twoim powrocie do pracy.

Źródło: Rijksoverheid 

Artykuł Awaryjna opieka zastępcza dla dzieci w trakcie lockdownu pochodzi z serwisu Moja Limburgia.

Koronawirus jest już w Holandii faktem. W chwili powstawania artykułu, RIVM potwierdzał, że pozytywny wynik na obecność tego wirusa uzyskano w przypadku osiemnastu osób. Oczywiście testom poddano znacznie większą liczbę osób, ale w ich przypadku wynik testu pozostał negatywny. Dla mieszkańców Limburgii, najbardziej istotne wydaje się pojawienie się koronawirusa w rejonie przygranicznym, gdzie obecnie odnotowano ponad 13 przypadków zarażenia wirusem. Nie tylko ze względu na niewielką odległość (około 12 km od Sittard i około 30 kilometrów od Roermond), ale przede wszystkim przez intensywny ruch przygraniczny. Nie zapominajmy, że wielu zatrudnionych w Holandii pracowników wykonuje pracę w Niemczech (i odwrotnie). Wielu Holendrów mieszka również tuż za holendersko-niemiecką granicą. A dzieci z (np.) niemieckiego Gangelt chodzą do szkoły w położonym w holenderskiej Limburgii Schinveld, (która zresztą nie została zamknięta). Co więc musisz wiedzieć na temat koronawirusa? I czy pojawienie się go w rejonie przygranicznym stanowi zagrożenie dla mieszkańców Limburgii?

Czym jest nowy koronawirus?

Istnieje kilka koronawirusów, które swoją nazwę zawdzięczają temu, że ich obraz mikroskopijny przypomina koronę. Dobrze znanymi przykładami są wirusy MERS i SARS. W grudniu 2019 roku w Chinach wybuchła epidemia nowego z tej rodziny wirusów: koronawirusa. Międzynarodowy Komitet Taksonomii Wirusów (ICTV), określił tego specyficznego wirusa SARS, jako ciężki ostry zespół oddechowy (w skrócie: CoV-2). Nazwę tą wybrano, ponieważ wirus należy do rodziny koronawirusów związanych z SARS. Ten ostatni oznacza zespół ostrej niewydolności oddechowej. CoV-2 sprawia więc, że dana osoba zachoruje. Natomiast chorobę, którą wywołuje, WHO ochrzciła oficjalnie mianem COVID-19. Dodanie „19” odnosi się oczywiście do roku, w którym zdiagnozowano pierwszy jej przypadek.

Choroba przypomina ostrą grypę. Objawia się najczęściej gorączką, kaszlem, dusznościami, bólami mięśni i zmęczeniem. Rozprzestrzenia się drogą kropelkową.

Mam oznaki grypy, czy to koronawirus?

W tym okresie wiele osób choruje na grypę. Jednak według GGD ogólnie nie ma powodu, aby się tym martwić. Jeśli jednak masz gorączkę (ponad 38 stopni), dużo kaszlesz i masz duszności, a objawy pojawiły się w ciągu 14 dni od momentu, gdy przebywałeś w miejscu, w którym występuje koronawirus, możesz być zainfekowany. Jest to także możliwe, gdy w ciągu ostatnich 14 dni miałeś kontakt z pacjentem zainfekowanym tym wirusem.

Kto objęty jest szczególnym ryzykiem?

Ogólnie: im osoba starsza, tym bardziej narażona. Zwiększa się zarówno ryzyko zarażenia się wirusem, jak i zachorowania. Dzieje się tak dlatego, że układ odpornościowy u osób starszych działa słabiej.

Z obecnie posiadanych informacji nie wynika również, jakoby kobiety w ciąży były bardziej narażone na zarażenie się koronawirusem, niż kobiety niebędące w ciąży. Jeśli kobieta w ciąży zarazi się wirusem, przebieg choroby u ciężarnej powinien być według RIVM identyczny, jak w przypadku pozostałych osób. Nie ma również danych potwierdzających zwiększonego ryzyka poronienia lub wystąpienia wad wrodzonych.

Osoby przyjmujące leki, których działanie wpływa na obniżenie odporności nie są bardziej podatne na zarażenie się wirusem. Jeśli jednak zostaną zarażone, mają większe ryzyko zachorowania. Mimo wszystko nie powinny zaprzestawać przyjmowania leków obniżających odporność, a w razie wątpliwości skonsultować się z lekarzem, który je zalecił. Tak jak pozostałe osoby, powinni zwrócić szczególną uwagę na higienę, a także unikać osób chorych, obszarów ryzyka i spotkań w miejscach, gdzie jest dużo osób (np. koncerty).

Kiedy podjąć kontakt z lekarzem?

Jeśli nie wyjeżdżasz z Holandii i jesteś przeziębiony lub masz dolegliwości płucne, raczej nie musisz się martwić. Szansa, że masz grypę lub innego, powiązanego z przeziębieniem wirusa, jest znacznie większa niż to, że masz koronawirusa.

Podejmij telefoniczny kontakt z lekarzem domowym lub lokalnym punktem GGD, jeśli:

• masz wysoką gorączkę i dolegliwości układu oddechowego (kaszel lub duszności) i
• ostatnie dwa tygodnie spędziłeś w kraju / regionie, w którym rozprzestrzenił się koronawirus (Chiny – w tym Hongkong i Macau, Singapur, Korea Południowa, Iran, północne prowincje Włoch i niemiecka gmina Gangelt), lub
• miałeś kontakt z pacjentem zarażonym nowym koronawirusem w ciągu ostatnich dwóch tygodni.

Co robić, gdy podejrzewa się zakażenie?

Skontaktuj się telefonicznie z przedstawicielem opieki medycznej, tj. ze swoim lekarzem domowym (huisarts), nocną pomocą medyczną (huisartsenpost) lub najbliższym punktem GGD i dokładnie przedstaw sytuację. Opisz objawy choroby oraz podaj datę i miejsce możliwego zarażenia się chorobą.

W Limburgii istnieją dwa punkty GGD (Wspólna lub Gminna Służba Zdrowia): GGD Limburg-Noord oraz GGD Zuid Limburg.

GGD Limburg-Noord, tel: 088- 11 91 990, właściwa jest dla gmin: Beesel, Bergen, Echt-Susteren, Gennep, Horst aan de Maas, Leudal, Maasgouw, Mook en Middelaar, Nederweert, Peel en Maas, Roerdalen, Roermond, Venlo, Venray oraz Weert.

GGD Zuid Limburg, tel: 088 – 880 50 05 (lub 0251 – 260 960 poza godzinami pracy), właściwa jest dla gmin Beek, Beekdaelen, Brunssum, Eijsden-Margraten, Gulpen-Wittem, Heerlen, Kerkrade, Landgraaf, Maastricht, Meerssen, Simpelveld, Sittard-Geleen, Stein, Vaals, Valkenburg aan de Geul, Voerendaal.

Jeśli masz wyłącznie dolegliwości układu oddechowego, odczekaj dwa dni w domu. Z badań przeprowadzonych w Chinach wynika, że u części pacjentów gorączka nie pojawiła się już od pierwszego dnia choroby. Jeśli nie pojawi się gorączka, nie przebywałeś w wyżej wymienionych miejscach oraz nie miałeś możliwego kontaktu z osobą zarażoną, nic nie musisz robić.

Jeśli pojawi się gorączka, dzwoń do lekarza domowego. Ten uzgodni z GGD, czy konieczne jest przeprowadzenie testów na obecność  koronawirusa.

Co robić, by zapobiec rozprzestrzenianiu się wirusa?

Najważniejsze środki, które możesz podjąć aby zapobiec rozprzestrzenianiu się koronawirusa, są bardzo proste. Nie różnią się też od środków, które zwykle podejmujemy, by zapobiec wirusom towarzyszącym grypie, czy przeziębieniu. Należy więc:

• regularnie myć ręce,
• kaszleć i kichać w wewnętrzne zgięcie łokcia,
• używać wyłącznie papierowych chusteczek.

Czy muszę nosić maseczkę?

Zalecenie noszenia masek otrzymał w Holandii wyłącznie personel medyczny. Dzieje się tak dlatego, iż są to ludzie, którzy mają duże prawdopodobieństwo pracy z osobami zainfekowanymi. Personel medyczny używa tzw. masek profesjonalnych. Te spełniają swoje zadanie tylko wtedy, gdy używa się ich poprawnie. Muszą bardzo dobrze przylegać do okolic nosa i ust, również  zdejmowanie maski musi się odbywać w prawidłowy sposób. Trzeba też regularnie je zmieniać, inaczej wręcz podwyższają ryzyko wirusa.

Proste, papierowe maski, których używają osoby w Chinach, nie chronią przed wirusem.

Pracownicy przygraniczni

Jeśli pracujesz w Holandii

Holendrom, którzy mieszkają w Niemczech, ale pracują w Holandii, zaleca się postępowanie zgodne z zaleceniami władz niemieckich. Obecna sytuacja w Niemczech jest inna, niż w Holandii, poza tym dla osób mieszkających w Niemczech mogą mieć zastosowanie inne środki, niż dla osób mieszkających w Holandii. Niemieckie władze zdecydowały np. o zamknięciu szkół i przedszkoli w rejonie przygranicznym (wiele z osób zarażonych to pracownicy i podopieczni jednego z przedszkoli). Śledź lokalne wiadomości i poinformuj o nich swojego pracodawcę.

Jeśli pracujesz w Niemczech

Zamieszkałym w Holandii pracownikom, zatrudnionym w Kreis Heinsberg, zaleca się skontaktowanie ze swoim pracodawcą i postępowanie zgodnie z jego wskazówkami.

Szkoły i placówki opieki dziennej

Wielu rodziców zastanawia się, czy zaprowadzać swoje dzieci do szkoły, lub innej placówki opieki dziennej (np. przedszkola). Do dzieci odnoszą się te same zasady, co w przypadku osób dorosłych. Jeżeli nie mają opisanych wyżej objawów, nie przebywały w obszarach, w których stwierdzono przypadki koronawirusa i nie miały kontaktu z osobami zakażonymi, mogą zostać zaprowadzone do placówki opieki dziennej. Dotychczasowe doświadczenia wskazują, że dzieci mają mniejsze ryzyko zakażenia korona wirusem, chociaż nie jest ono oczywiście zupełnie wykluczone.

Co, jeśli przypadki koronawirusa pojawią się w Limburgii?

Od 28 lutego br. obowiązuje obowiązek zgłaszania przypadków koronawirusa. Oznacza to, że podmioty świadczące opiekę zdrowotną, mają obowiązek zgłoszenia GGD wszystkich przypadków osób, u których podejrzewają zakażenie.

GGD podejmie kontakt z takim pacjentem i złoży mu wizytę domową. Jeśli istnieje szansa, że dana osoba zachoruje na koronawirusa, zostaną przeprowadzone testy laboratoryjne. W tym celu, za pomocą patyczka higienicznego pobiera się śluz z tylnej części gardła. Dokonuje się tego w GGD, albo – jeśli dana osoba jest ciężko chora – w szpitalu.

Wynik testu znany jest w ciągu około doby. Do czasu, aż będzie on znany, osoba, u której podejrzewa się możliwość zakażenia, musi pozostać w domu (lub będzie poddana innej formie izolacji). GGD uruchamia także wywiad o pacjencie. Sprawdza m.in. gdzie przebywał i z kim miał kontakt. Zarówno te osoby, jak i sam pacjent, otrzymują także instrukcje dotyczące tego, jak dalej postępować i na co mają zwracać szczególną uwagę.

Czy psy i koty mogą stanowić zagrożenie?

Odpowiedź na to pytanie brzmi: nie. Koronawirusy nie stanowią zagrożenia w transmisji koronawirusów dla człowieka. W tej chwili nie ma też żadnych wskazań, że COVID-19 może zarazić twojego pupila. Wprawdzie media donosiły o jednym przypadku w Hong-Kongu, w którym test próbki pobranej od psa, wskazywał na niską liczbę cząstek wirusa. Do tej pory zakłada się jednak, że cząsteczki wirusa znajdowały się na ciele psa, który przebywał z zainfekowanym właścicielem. Nie ma więc żadnych wskazań, że zwierzę zostało zarażone wirusem, a tylko, że cząsteczki zawierające wirus znajdowały się na jego sierści wokół pyska i nosa.

Psy i koty mogą więc wychodzić na dwór i witać się z innymi czworonogami. Jeśli znajdziesz się w terenie zamkniętym z powodu obecności wirusa, możesz wyprowadzać psa na spacer w obrębie tego terenu.

Tak, jakna co dzień, tak i w przypadku sytuacji koronawirusa, przy zwierzętach zalecana jest dobra higiena rąk.

Nasi czworonożni przyjaciele mogą natomiast chorować na inną odmianę koronawirusa (Canince Coronavirus Disease), która również nie stanowi zagrożenia dla człowieka.

Źródła: RIVM, GGD Limburg-Noord, GGD Zuid Limburg, AniCura 

Artykuł Koronawirus: co musisz o nim wiedzieć? pochodzi z serwisu Moja Limburgia.

Korowódka dębówka (eikenprocessierups, jeukrups), czyli gatunek niewielkiego motyla nocnego z podrodziny korowódkowatych, znowu sprawia problemy. Chociaż dorosła postać owada jest niegroźna, to jego gąsienica może powodować nieprzyjemne, a często także groźne dla zdrowia objawy. O tym, jakie zagrożenie niebezpieczna larwa stwarza dla ludzi, pisaliśmy tutaj. Przeczytacie tam również o tym, co robić, gdy dojdzie do kontaktu z larwami korowódki, czy jej pozostałościami, jak parzące włoski, czy opuszczone gniazda. Nie wszyscy jednak wiedzą, że korowódka dębówka jest niebezpieczna także dla psów i innych zwierząt domowych. A ich kontakt z korowódką może skończyć się śmiercią naszego pupila. Dlatego dzisiaj o tym, jak rozpoznać objawy poparzenia korowódką u psów i co robić, gdy do niego dojdzie.

Skąd wzrost zagrożenia?

Etap życia, w którym pojawiają się włoski parzące, korowódka dębówka osiągnęła w ostatnim tygodniu maja. Niedawne nawałnice spowodowały, że zarówno korowódki, jak i ich gniazda z włoskami parzącymi zostały zdmuchnięte z drzew. A to zwiększa jeszcze prawdopodobieństwo, że wejdą z nimi w kontakt ludzie, a zwłaszcza zwierzęta.

Ponadto, ze względu na ekstremalne upały w ostatnich dniach, w wielu miejscach gąsienice zakopują się u stóp pnia, gdzie temperatura jest znacznie niższa. Odbywa się to głównie przy młodych, całkowicie wystawionych na słońce drzewach, które nie oferują odpowiedniego schronienia. Ze względu na wysokie temperatury rozwój korowódki dębowej ulega również przyspieszeniu. Widać to m.in. po zagęszczeniu gniazd.

Jak donosi Uniwersytet Wageningen, przy którym powstało Centrum Wiedzy na temat korowódki dębówki (Kenninscentrum Eikenprocessierups), z badań wynika, że liczba gąsienic znacznie wzrosła. Pod kątem obecności korowódki dębówki, przebadano 20.000 dębów na obszarze Brabancji środkowej i wschodniej, Geldrii środkowej i wschodniej oraz części Limburgii północnej. Okazało się, że w niektórych miejscach jest trzy razy więcej gąsienic, niż w szczytowym roku 2018. Uderzające jest również to, że korowódki, częściej niż dotąd, pojawiają się w lasach.

Uwaga na zwierzęta domowe!

Od kilku dni weterynarze ostrzegają przed niebezpieczeństwem, jakie korowódki dębówki stwarzają w stosunku do zwierząt.

Zagrożone są zwłaszcza psy i wychodzące na zewnątrz koty, które łatwo mogą wejść w kontakt z włoskami parzącymi korowódki. Dlatego w tym okresie najlepiej jest nie spacerować z psami w okolicach dębów. Zwłaszcza z psami biegającymi bez smyczy. Pamiętajmy jednak, że włoski parzące rozprzestrzeniają się wraz z wiatrem i również w ten sposób może dojść do kontaktu z twoim psem. Jak rozpoznać, czy miało to miejsce?

Po kontakcie z korowódką dębówką pies będzie wykazywać pewne, charakterystyczne objawy. Mogą pojawić się zmiany skórne, jak swędzące czerwone bąble, oparzenia, wysypka (zwłaszcza u psów krótkowłosych). Może wystąpić obrzęk i zaczerwienienie warg i błony śluzowej jamy ustnej. Język zwierzęcia może puchnąć i mogą pojawić się na nim pęcherze. Może też zmienić kolor na niebiesko-fioletowy. Jeżeli pies bawił się gniazdem korowódki, dostanie silnego świądu. Jednocześnie będzie mocno się ślinić i mieć trudności z połykaniem śliny. A to stwarza ryzyko zadławienia. Często dochodzi również do zapalenia błony śluzowej oka, a nawet ślepoty. Możliwe jest również wystąpienie biegunki i gorączki.

Obawy mogą wystąpić natychmiastowo lub w ciągu kilku godzin. Jeśli gąsienica znajdzie się w gardle zwierzęcia, dochodzi do znacznej opuchlizny tego organu i istnieje duże ryzyko uduszenia się.

Jak reagować?

Jeśli zauważysz któryś z opisanych objawów i istnieje możliwość, że doszło do kontaktu psa z korowódką dębówką, bardzo ważna jest natychmiastowa reakcja. Jak najszybciej wypłucz jego jamę ustną wodą. Wielokrotnie, aby możliwie najdokładniej usunąć włoski parzące. Uważaj, by niedoszło do połknięcia płynu przez psa. W miarę możliwości wykonuj tę czynność w rękawiczkach ochronnych lub zabezpiecz ręce tak, aby nie doszło do podrażnienia twojej skóry. Skontaktuj się również pilnie z kliniką weterynaryjną. Weterynarz poda zastrzyk zapobiegający rozprzestrzenieniu się reakcji alergicznej i pogorszeniu się objawów.

Źródło: Uniwersytet Wageningen, Vrouw en Jacht

Artykuł Korowódka dębówka znowu niebezpieczna, także dla psów! pochodzi z serwisu Moja Limburgia.

Mówi się, że dobry żart powinien ożywić atmosferę. Kiedy jednak pojawia się zbyt często, nacechowany jest negatywnie i wymierzony w jedną osobę, mamy do czynienia z szykanowaniem (pesten). Takie sytuacje mają miejsce zarówno w szkole, jak i w pracy. Stanowią też ogromny, często występujący problem w dzisiejszym społeczeństwie. Jeśli ofiara w porę nie otrzyma pomocy, może mieć poważne problemy zdrowotne, które mają wpływ na jej codzienne funkcjonowanie. Długotrwałe szykany mogą nawet doprowadzić do samobójstwa osoby zastraszanej. Czym właściwie są szykany i jaki jest podział ról w grupie, w której dochodzi do szykanowania? Kim jest ofiara i jak na szykany powinno reagować jej otoczenie w pracy lub szkole? Co na temat szykanowania mówi holenderskie prawo? I wreszcie, gdzie szukać pomocy, gdy my, lub bliska nam osoba, staniemy się ofiarą szykanowania?

Czym są szykany?

Szykanowanie jest systematyczną formą agresji, w której jedna lub więcej osób, próbuje skrzywdzić inną osobę fizycznie, werbalnie lub psychicznie. Jest to proces grupowy, w który zaangażowani są szykanujący, szykanowani, obserwatorzy, dorośli profesjonaliści (np. nauczyciele w szkole lub kadra kierownicza w pracy) oraz rodzice.

W przypadku szykanowania władza jest rozdzielona nierównomiernie. Zawsze ta sama osoba wygrywa, zawsze ta sama osoba traci. Obserwatorzy stają po stronie silniejszej ze stron. Szykanujący nie ma żadnych pozytywnych intencji – chce zranić, zniszczyć lub sprawić ból. Osoba szykanowana czuje się osamotniona, staje się niepewna, smutna i odczuwa strach.

Szykanowanie jest czymś innym, niż dokuczanie, które jest zdarzeniem incydentalnym i ma na celu jedynie rozdrażnienie drugiej osoby. Nie odnosi ona jednak trwałej szkody na zdrowiu fizycznym i psychicznym, a pomiędzy obiema stronami panuje z reguły przyjazna atmosfera.

Relatywnie nowym sposobem szykanowania jest cyberprzemoc. Ten sposób szykanowania odbywa się poprzez Internet lub telefon komórkowy. Chodzi tu o nękanie za pośrednictwem mediów społecznościowych i Internetu. Za cyberprzemoc uważa się również wysyłanie do ofiary maili z pogróżkami i obelgami, celowe wprowadzanie w błąd lub rozprzestrzenianie plotek, hakowanie i używanie haseł ofiary, tworzenie i publiczne rozpowszechnianie uderzających w ofiarę fotomontaży.

Szykanujący, ofiara i otoczenie

Obserwując grupę, w której dochodzi do szykanowania, łatwo dostrzec w niej wyraźny podział ról.

Pierwszą z ról przyjmują szykanujący. Może tak się dziać z wielu powodów. Z reguły osobie, która dręczy innych, brak umiejętności społecznego przebywania w grupie i czuje się w niej niepewnie. Chcąc wywrzeć na grupie wrażenie i w obawie przed tym, że sama może zostać ofiarą szykanowania, postanawia uprzedzić fakty i przyjmuje na siebie rolę szykanującego.

Osoby, które stają się ofiarami szykan, są przeważnie mniej pewne siebie, nieco nieśmiałe, wrażliwe, introwertyczne i mało odporne na krytykę. Mogą być słabsze fizycznie i same siebie postrzegać negatywnie, jako nieatrakcyjne i bezwartościowe. Nękane wpadają w błędne koło: im dłużej są szykanowane, tym bardziej niepewnie się czują. A to często sprawia, że szykany nasilają się.

Obserwatorzy to grono, które może dzielić się na pięć grup. Pierwsza z nich to osoby, które aktywnie uczestniczą w szykanach z obawy, że inaczej same mogą stać się ofiarami. Druga grupa bierze udział w znęcaniu się w nadziei na odniesienie na tym osobistej korzyści. Trzecia grupa nie bierze czynnego udziału w dręczeniu ofiary, ale też nie robi nic, aby temu zapobiec. Czwarta grupa to osoby, które nie zdają sobie sprawy, że w ich gronie dochodzi do szykanowania. Ostatnia, piąta grupa, to osoby znajdujące się wysoko w hierarchii grupy i czasem występują w obronie ofiary.

Szykany, a szkoła

Szykanowanie ma ogromny wpływ na osoby małoletnie. Długotrwałe zastraszanie może powodować u nich zarówno fizyczne, jak i psychiczne objawy, czasem prowadzące do samobójstwa. Szykanowanie jest w szkole częstym problemem, bo większość młodych ludzi nie ma jeszcze zdecydowanie ukształtowanego wizerunku samego siebie i czuje się niepewnie Szykanowanie pogłębia jeszcze negatywne zdanie ofiary o sobie.

Młodzi, wykluczeni z powodu szykan ludzie, nie czują się w szkole dobrze, czują się odrzuceni. Ponieważ większość obserwatorów odrzuca wsparcie ofiary, młodzi ludzie często czują się bezsilni i nie są w stanie położyć kresu istniejącej sytuacji. Dlatego bardzo ważne jest tutaj działanie osób trzecich.

Szykanowane dzieci muszą mieć możliwość porozmawiania o swoich problemach z rodzicami lub innymi zaufanymi osobami. Należy stworzyć im warunki, by nauczyły się asertywności, wiary w siebie i stawania we własnej obronie. Ich rodzice powinni przede wszystkim od razu potraktować problemy dziecka poważnie. Kolejnym krokiem musi być podjęcie rozmowy z rodzicami szykanującego, a jeśli to nie pomoże, skontaktowanie się ze szkołą.

Szkoła musi nie tylko potraktować problem szykan poważnie, ale też konsekwentnie mu przeciwdziałać. Kadra nauczycielska musi dbać o bezpieczną atmosferę zarówno w klasie, jak i na terenie szkoły. Dlatego to do szkoły należy ustalenie wspólnej linii działania i wskazanie uczniom właściwego zachowania w takiej sytuacji. Zarówno szykanującemu, jak i obserwatorom, szkoła musi uświadomić zakres odpowiedzialności za wynikające z szykan konsekwencje.

Szykanowanie w pracy

Jak podaje strona Pesten op de Werkvloer w wyjaśnieniu do holenderskiej ustawy o warunkach pracy (Arbowet, rozdział 1), podano następujący opis szykanowania w pracy: (…) wszystkie formy nękania o charakterze strukturalnym, dotyczące jednego lub większej grupy pracowników (współpracowników, kierowników), skierowanych przeciwko pracownikowi lub grupie pracowników, którzy nie mogą się bronić przed takim zachowaniem. Ważnym elementem dotyczącym szykanowania w miejscu pracy jest powtarzanie tego zachowania (nie jest to zatem zachowanie jednorazowe). Zachowanie to manifestowane jest na różne sposoby, ale w szczególności poprzez słowa, gesty, działania lub groźby.

Jako przykłady szykanowania w miejscu pracy, rządowa strona Arboportaal podaje: żartowanie kosztem innej osoby, robienie przykrych uwag lub drwienie z kogoś, obrażanie lub używanie przekleństw względem innego pracownika, otwarte upominanie, ignorowanie, izolowanie lub wykluczanie społeczne, zmuszanie do wykonywania zadań pozbawionych sensu, imitowanie, wykonywanie nieprzyjaznych gestów, plotki i krytyka życia osobistego, celowe wystawianie niepochlebnej oceny pracownika, uszkodzenie mienia, intymidacja lub agresja fizyczna.

Co na to prawo? Na mocy wspomnianej ustawy o warunkach pracy, szykanowanie podlega pod „psychospołeczne obciążenia”. Ustawa zobowiązuje pracodwaców do wdrożenia polityki, która ma na celu zapobieżenie lub ograniczenie tej formy obniżenia warunków pracy. Pracodawcy zobowiązani są również do określenia ryzyka wynikającego z szykanowania pracownika w inwentaryzacji i ewaluacji ryzyka. Ponadto w planie ryzyka należy uwzględnić środki, które będą zapobiegały szykanom. Następnie, o ryzyku tym i podjętych przez firmę środkach, należy poinformować personel. Pracodawca zobowiązany jest w oczywisty sposób zademonstrować te działania. Ponadto pracodawca zobowiązany jest do zapewnienia przestrzegania przez pracowników wszelkich instrukcji i zaleceń, które mają na celu zmniejszenie ryzyka szykanowania.

Również Kodeks Cywilny chroni pracownika przed szykanami. Zgodnie z artykułem 7:658 pracodawca ma obowiązek dbania o bezpieczeństwo środowiska pracy. Jeżeli pracownik jest zastraszany ze względu na jego religię, przekonania, poglądy polityczne, rasę, płeć, narodowość, orientację seksualną lub stan cywilny, jest dodatkowo chroniony przez ustawę o równym traktowaniu (Wet Gelijke Behandeling). W takim przypadku pracownicy mogą również złożyć skargę do Holenderskiego Instytutu Praw Człowieka (College voor de Rechten van de Mens).

Gdzie szukać pomocy?

Pracownicy, którzy czują się szykanowani, powinni zdecydowanie zareagować i pokazać, że nie będą akceptować takiego zachowania. Jeśli szykany dotyczą większej grupy osób, zalecane jest zjednoczenie sił. Zawsze też należy zgłosić szykanowanie. Odpowiednimi osobami będą tu: przełożony, poufny doradca (vertrouwenperson), członek rady nadzorczej, związki zawodowe, lekarz zakładowy lub komisja ds. skarg. Jeśli stanowiska poufnego doradcy nie ma w firmie ofiary szykan, można skorzystać z usług zewnętrznego poufnego doradcy, albo zgłosić sprawę do krajowego inspektoratu pracy (Arbodienst).

Jeżeli jesteś świadkiem przemocy w stosunku do kolegi z pracy, postaraj się zrobić wszystko, by pomóc ofierze. Najlepiej, jeśli bezpośrednio zwrócisz uwagę sprawcy – w ten sposób wyrazisz swój wyraz wsparcia dla osoby szykanowanej. Kiedy osoby postronne uświadomią oprawcy, że jego zachowanie jest w najwyższej mierze niepożądane, często zaprzestaje on szykan.

W przypadku szykan dotyczących dzieci, odpowiednie działanie to wspomniane już wcześniej: rozmowa z rodzicami szykanującego, powiadomienie o problemie szkoły i odpowiednich instytucji, a w skrajnych przypadkach – również zgłoszenie skargi na policję (aangifte).

Instytucje, które wspierają w sprawach o szykanowanie w holenderskich szkołach, to: Centrum School en Veiligheid, czy De Kindertelefoon. Po pomoc i radę w sprawie szykanowania w szkole, uczniowie i nauczyciele mogą także zgłaszać się do Hulplijn Pestweb.

Źródło: Pesten.nl, Nederlands Jeugdinstituut, Pesten op de werkvloer, Arboportaal

Foto: Pixabay

Artykuł Szykanowanie w szkole i pracy pochodzi z serwisu Moja Limburgia.