Podstawowe ubezpieczenie zdrowotne obowiązuje cię, jeśli decydujesz się na pobyt i pracę w Holandii. Przeczytaj, jakie prawa i obowiązki wynikają z tego ubezpieczenia oraz co konkretnie ono obejmuje.

Każdy, kto w Holandii mieszka i pracuje musi posiadać podstawowe ubezpieczenie zdrowotne. To, co znajduje się w takim podstawowym pakiecie ubezpieczenia zdrowotnego (basispakket), określa rząd. Ubezpieczenie podstawowe ma zapewnić pokrycie kosztów niezbędnej opieki medycznej, do której wszyscy mamy prawo.

Poza obowiązkowym ubezpieczeniem podstawowym (basisverzekering) w Holandii istnieje jeszcze dodatkowe i nieobowiązkowe ubezpieczenie uzupełniające (aanvullende verzekering).

Ubezpieczenie podstawowe

Jak wspomnieliśmy, jest to ubezpieczenie obowiązkowe. Oznacza to, że zawrzeć je muszą wszystkie osoby powyżej 18 roku życia, które przebywają w Holandii, pracują tu i płacą podatek od wynagrodzenia.

Co więcej, ubezpieczenie to muszą zawrzeć także te osoby, które posiadają już ubezpieczenie zdrowotne w kraju pochodzenia. Wyjątkiem jest sytuacja, gdy pracownik podejmuje w Holandii pracę dla zagranicznego pracodawcy i spełnia warunki określone przez Bank Ubezpieczeń Społecznych SVB.

Wyjątek stanowią również osoby, które nie chcą zawrzeć ubezpieczenia zdrowotnego z powodu przekonań religijnych (tzw. gemoedsbezwaren). Te ostatnie jednak, zamiast składki na ubezpieczenie zdrowotne zobowiązane są do opłacenia określonej kwoty na rzecz organów podatkowych. Dlatego osoby takie muszą zarejestrować się w Banku Ubezpieczeń Społecznych (SVB).

Dzieci

Ubezpieczenie podstawowe obowiązuje również dzieci. Jeżeli urodziły się w Holandii, musisz zgłosić je u ubezpieczyciela w ciągu 4 miesięcy od daty narodzin. Rodzice mogą zarejestrować dziecko w ubezpieczalni, w której sami są ubezpieczeni, ale nie jest to obowiązkowe.

Ważne – na ubezpieczenie podstawowe dla dzieci w wieku poniżej 18 lat, nie płaci się składki. Dzieci nie obowiązuje także własne ryzyko. Składka ta zaczyna obowiązywać dopiero od momentu ukończenia przez dziecko 18 roku życia. Od tego momentu zaczyna też obowiązywać własne ryzyko, a twoje dziecko może ubiegać się o zasiłek zdrowotny.

Kiedy się ubezpieczyć?

Obowiązek ubezpieczenia obowiązuje w Holandii od dnia przyjazdu do tego kraju i rejestracji w gminie odpowiedniej do miejsca zamieszkania. Albo też od momentu, w którym migrant zaczyna pracę zarobkową dla holenderskiego pracodawcy. Od tego dnia pracownik może otrzymywać zwrot kosztów za opiekę zdrowotną w ramach podstawowego pakietu ubezpieczenia. Nawet jeśli nie wykupił jeszcze ubezpieczenia zdrowotnego.

Na wykupienie ubezpieczenia zdrowotnego osoba przebywająca w Holandii ma 4 miesiące. Za ten okres winna jest składki, które opłaca po wykupieniu ubezpieczenia zdrowotnego (jeżeli wykupi ubezpieczenie w ciągu tych 4 miesięcy).

Jeżeli wykupi ubezpieczenie zdrowotne po okresie 4 miesięcy nie musi opłacać składek za miniony okres z mocą wsteczną. Ale też nie otrzyma zwrotu kosztów opieki zdrowotnej za okres, w którym nie była ubezpieczona.

Jeżeli zarejestrujesz się w gminie, a nie zawrzesz ubezpieczenia, otrzymasz list z CAK (Centraal Administratie Kantoor). Jest to organizacja działająca z ramienia Ministerstwa Zdrowia, która zajmuje się wprowadzaniem w życie ustaleń finansowych w sektorze opieki zdrowotnej i informacją obywateli. Odpowiada także za to, by każdy w Holandii posiadał ubezpieczenie zdrowotne.

Po otrzymaniu listu z CAK musisz zawrzeć ubezpieczenie zdrowotne w ciągu 3 miesięcy, albo udowodnić, że nie musiałeś się ubezpieczać, np. z powodu przekonań religijnych. Jeżeli tego nie uczynisz, zostaniesz ukarany grzywną. Za niewykupienie podstawowego ubezpieczenia zdrowotnego grozi grzywna w wysokości 386,49 euro. Jeżeli w ciągu kolejnych 3 miesięcy po otrzymaniu pierwszej grzywny nie zapłacisz jej i nie zawrzesz holenderskiego ubezpieczenia podstawowego, otrzymasz kolejną grzywnę, w tej samej wysokości.

Jeżeli nadal nie zawrzesz ubezpieczenia CAK sama zarejestruje cię w firmie ubezpieczeniowej. W takim przypadku organizacja zajmuje z twojej pensji 12-miesięczną składkę w wysokości 130% składki standardowej. Jeżeli nie posiadasz stałych przychodów, otrzymasz do domu formularz wpłaty gotówkowej (acceptgiro).

W okresie, w którym nie byłeś ubezpieczony, będziesz musiał sam pokryć wszelkie koszty ewentualnej opieki medycznej.

Co obejmuje ubezpieczenie podstawowe?

Jak wspomnieliśmy, pakiet ubezpieczenia podstawowego ustalany jest każdego roku przez rząd, dlatego jest taki sam dla każdego ubezpieczyciela.

Rząd ustala również wysokość ryzyka własnego i zasiłku na opiekę zdrowotną. Warto pamiętać, że w przypadku niektórych rodzajów opieki zdrowotnej nie obowiązuje ryzyko własne. Dotyczy to opieki lekarza rodzinnego i opieki położniczej.

Ubezpieczenie podstawowe obejmuje koszty opieki standardowej, do której zalicza się m.in. opiekę lekarza domowego, leczenie i pobyt w szpitalu, koszty większości leków, pomoc psychologiczną (wymagane skierowanie od lekarza domowego), opiekę położniczą i poporodową, opiekę dentystyczną do 18 roku życia, czy rejonową opiekę medyczną.

Dokładny przegląd zawartości pakietu podstawowego ubezpieczenia zdrowotnego znajduje się na stronie internetowej holenderskiego instytutu opieki zdrowotnej Zorginstituut Nederland.

Prawa ubezpieczonego

Wiesz już, że zawarcie podstawowego ubezpieczenia zdrowotnego jest twoim obowiązkiem. Ale jakie wynikają z tego prawa dla ciebie?

Przede wszystkim tzw. obowiązek przyjęcia (acceptatieplicht). Oznacza on, że firmy oferujące ubezpieczenie zdrowotne mają obowiązek objęcia ubezpieczeniem zdrowotnym każdego, kto mieszka w zasięgu ich działalności i chce wykupić ubezpieczenie podstawowe. Nie mogą odrzucić wniosku ze względu na wiek, płeć czy stan zdrowia. Ale uwaga: jeśli ubezpieczyciel zakończył umowę z daną osobą z powodu dopuszczenia się oszustwa lub nie płacenia składek, ma prawo do odmowy ubezpieczenia takiej osoby przez okres 5 lat od zakończenia umowy. W tej sytuacji osoba, która chce się ubezpieczyć, musi złożyć wniosek u innego ubezpieczyciela.

Ubezpieczony ma także prawo do samodzielnego wyboru ubezpieczenia zdrowotnego. Firmy oferujące ubezpieczenie zdrowotne publikują informacje o składkach i warunkach ubezpieczenia na kolejny rok w połowie listopada. Po zapoznaniu się z nimi, masz czas do 1 stycznia, aby zdecydować, czy pozostaniesz przy obecnym ubezpieczycielu, zmienisz go na innego lub dokonasz zmian w polisie. Zmiana ubezpieczyciela poza tym okresem możliwa jest tylko w wyjątkowych sytuacjach.

Ubezpieczenie uzupełniające

Uzupełniające ubezpieczenie zdrowotne to polisa ubezpieczeniowa, którą można wykupić do ubezpieczenia podstawowego dodatkowo. Można wykupić je u innego ubezpieczyciela, niż ten, u którego wykupiliśmy już ubezpieczenie podstawowe. Ubezpieczenie uzupełniające nie jest obowiązkowe, ubezpieczony sam decyduje o tym, czy chce je zawrzeć.

Ale – zważywszy, że ubezpieczenie podstawowe nie obejmuje wszystkiego – na pewno warto je wykupić. Zwłaszcza, jeżeli spodziewasz się zwiększonych wydatków na opiekę zdrowotną, której nie obejmuje pakiet podstawowy. Ubezpieczenie uzupełniające może np. pokrywać koszty opieki stomatologicznej, opieki medycznej za granicą, opiekę ortodontyczną dla dzieci, okulary lub szkła kontaktowe, medycynę alternatywną i wszelkiego rodzaju terapie.

Ubezpieczenie uzupełniające oferuje zazwyczaj kilka pakietów, które stanowią uzupełnienie ubezpieczenia podstawowego. Warunki zwrotu kosztów opieki medycznej określa ubezpieczyciel – rząd nie ma więc na nie wpływu. W przypadku ubezpieczenia uzupełniającego nie obowiązują pojęcia ryzyka i wkładu własnego. Ubezpieczyciel pokrywa czasem część kosztów w ramach wykupionego pakietu, natomiast resztę opłaca ubezpieczony.

Ponieważ każdy ubezpieczyciel oferuje wiele różnych pakietów, bardzo ważne jest, byś wybrał spośród nich taki, który najbardziej pasuje do twoich potrzeb.

Inaczej, niż w przypadku ubezpieczenia podstawowego, ubezpieczyciel może odmówić ci ubezpieczenia uzupełniającego. Na przykład, kiedy często korzystasz z danego rodzaju opieki. W praktyce prawie się to jednak nie zdarza.

Zanim zawrzesz ubezpieczenie uzupełniające upewnij się, czy zwrot kosztów za daną opiekę medyczną będzie wyższy, niż opłacana przez ciebie składka. Nie zawsze jest to oczywiste. Pamiętaj też o tym, że zawarcie ubezpieczenia dodatkowego nie oznacza automatycznie, iż ubezpieczyciel pokryje wszystkie koszty leczenia. Przeważnie określa on z góry ilość zabiegów lub maksymalną kwotę zwrotu za jeden zabieg. I jeśli potrzebujesz ich więcej, będziesz musiał pokryć wydatki z własnej kieszeni.

Foto: pixabay.com

Artykuł Ubezpieczenie zdrowotne: prawa i obowiązki pochodzi z serwisu Moja Limburgia.

Polki, które dowiedziały się o ciąży będąc w Holandii, mogą być bardzo zaskoczone słysząc o sposobie, w jaki prowadzi się tu ciążę. Przyzwyczajone są do tego, że nad prawidłowym przebiegiem ciąży czuwa ginekolog, a sam poród odbywa się w szpitalu. W Holandii wygląda to inaczej. Lekarza ginekologa zobaczysz wyłącznie w przypadku komplikacji lub nagłych wypadków! Zdrową, a więc przebiegającą bez komplikacji ciążę, prowadzi tu położna, tzw. verloskundige. Poród w szpitalu także nie jest pierwszym i jedynym wyborem Holenderek. W Holandii kobiety mogą rodzić także w domu lub centrum porodowym.

Od czego więc zacząć, kiedy zobaczysz na teście upragnione dwie kreski?

Umów wizytę u położnej

Wiesz już, że w Holandii zdrową ciążę prowadzi położna. Dlatego, kiedy potwierdzisz testem, że jesteś w ciąży, powinnaś skontaktować się z wybraną praktyką położniczą. Znajdziesz je wpisując w wyszukiwarkę hasło verloskundigenpraktijk. Sposób wyboru takiej placówki jest sprawą indywidualną. Przyszłe mamy kierują się przede wszystkim odległością gabinetu położnej od miejsca zamieszkania i… opiniami innych mam.

Kiedy już skontaktujesz się z praktyką i przedstawisz swoją sytuację (telefonicznie, lub wypełniając odpowiedni formularz na stronie internetowej), położna umówi cię na pierwszą wizytę. Standardowo ma ona miejsce pomiędzy 8 a 10 tygodniem ciąży. Pierwsze badanie usg zostanie natomiast wykonane w 12 tygodniu ciąży. Ale jeśli w trakcie trwania ciąży będą cię nurtowały pytania, będziesz odczuwała ból brzucha lub zauważysz ślady krwi – także dzwoń do położnej.

Aż do 24 tygodnia ciąży wizyty u położnej będą odbywały się raz na 4 tygodnie. W trzecim trymestrze, a konkretnie od 30 tygodnia ciąży częstotliwość ta zwiększy się do wizyt co dwa tygodnie. Począwszy od 36 tygodnia ciąży wizyty będą się odbywały raz w tygodniu. W przypadku wystąpienia komplikacji lub wskazań medycznych, np. chronicznej choroby, zostaniesz skierowana do ginekologa. Możliwe, że będziesz musiała wykonać badania prenatalne.

Położna, którą wybierzesz, będzie także odbierała poród w przypadku, gdy zdecydujesz się rodzić w domu. Zdecyduje też, czy powinnaś już jechać do szpitala lub centrum porodowego, jeśli wybrałaś poród w jednej z tych instytucji.

Położna odwiedzi cię też w trakcie połogu. Skontroluje gojenie się rany i będzie pełnić rolę wspierającą w przypadku pytań.

Około 6 tygodni po porodzie odbywa się ostatnia wizyta u położnej. W trakcie tej wizyty omawiane są przebieg porodu i połogu.

A może jednak szpital?

Czasami zdarza się, że jeszcze przed zajściem w ciążę byłaś pod opieką ginekologa. Na przykład z powodu problemów z zajściem w ciążę. W takiej sytuacji pierwszą wizytę musisz umówić nie z położną, a z ginekologiem w szpitalu. Również w sytuacji, gdy jest wiadome, że ze szczególnych przyczyn zdrowotnych twoja ciąża od początku musi być prowadzona przez ginekologa. Jeśli nie byłaś jeszcze pod opieką ginekologa, najpierw skontaktuj się z lekarzem rodzinnym, a następnie, posiadając skierowanie, umów wizytę z ginekologiem w szpitalu.

W takiej sytuacji wszystkie wizyty kontrolne i badania również będą odbywały się w szpitalu. Ich częstotliwość określi ginekolog, w zależności od twojej indywidualnej sytuacji. Jeśli twoja sytuacja się zmieni, np. ginekolog uzna, że nie ma już zagrożenia dla ciąży lub twojego zdrowia, będziesz mogła wrócić pod opiekę położnej.

Położnicza opieka poporodowa

Kolejną sprawą, którą warto uregulować, jest kraamzorg. To holenderska nazwa położniczej opieki poporodowej, czyli instytucji która wspomaga cię w tym, by okres połogu przebiegał prawidłowo.

Warto wiedzieć, że taka opieka nie jest obowiązkowa. W Holandii ma do niej jednak prawo każda kobieta i jest to prawo zagwarantowane ustawowo. Mimo, iż nie ma obowiązku przyjmowania u siebie opiekunek z kraamzorg, wybór takiej opcji jest zalecany. Zwłaszcza, jeśli na miejscu nie możemy liczyć na pomoc rodziny.

Zgłoszenia chęci skorzystania z położniczej opieki poporodowej najlepiej dokonać przed rozpoczęciem czwartego miesiąca ciąży. Około 32 tygodnia ciąży pracownicy wybranej przez ciebie placówki położniczej opieki poporodowej przyjdą do ciebie na rozmowę wstępną/wywiad. Wtedy wspólnie ustalicie wszelkie wymogi i oczekiwania co do planowanej opieki.

Ważne: jeżeli chcesz zakwalifikować się do zwrotu poniesionych kosztów, wybierz taką placówkę położniczej opieki poporodowej, która związana jest kontraktem z twoim ubezpieczycielem. Kraamzorg jest refundowany z podstawowego pakietu ubezpieczeń zdrowotnych. Liczba godzin opieki poporodowej określona jest szczegółowo w warunkach polisy twojego ubezpieczyciela. Ogólnie obejmuje minimalnie 24 i maksymalnie 80 godzin opieki, rozłożonych w ciągu dziesięciu dni liczonych od dnia porodu. Wpływ na maksymalną ilość dni położniczej opieki poporodowej ma także miejsce porodu. Dni po porodzie, które matka spędziła z dzieckiem w szpitalu lub centrum porodowym, są odliczane od maksymalnej liczby godzin położniczej opieki poporodowej.

Na czym polega położnicza opieka poporodowa? To nic innego, jak opieka nad matką i dzieckiem przez pierwsze osiem do dziesięciu dni po porodzie. Jeśli poród odbywa się w domu, opiekunka poporodowa często asystuje położnej przy porodzie. Później codziennie kontroluje zdrowie matki i dziecka. Jeśli zauważy jakieś niepokojące sygnały u matki lub dziecka, przekazuje je położnej lub lekarzowi. Na życzenie wspiera matkę w codziennych czynnościach związanych z higieną osobistą. Daje wskazówki co do sposobu zajmowania się noworodkiem i karmienia piersią. Pomaga nie tylko w opiece nad dzieckiem, ale również zajmuje się gospodarstwem domowym, by matka mogła nabrać sił po porodzie.

W Limburgii działają m.in. Kraamzorg Collectief, Kraamzorg Limburg Liev, Kraamzorg Mediplan, Zin Kraamzorg i Groene Kruis Kraamzorg. Szczegółowe informacje (poza tymi uzyskanymi od ubezpieczyciela), znajdziesz wpisując w wyszukiwarkę hasło kraamzorg in Limburg.

Zadbaj o dobre ubezpieczenie

Zaleca się zajęcie się tym przed 16 tygodniem ciąży. Dlaczego? Opieka położnej, poród i położnicza opieka poporodowa nie są objęte ryzykiem własnym. Ryzyko własne płacimy jednak w przypadku innych, powiązanych z ciążą kosztów, takich jak: badania laboratoryjne, transport do szpitala w trakcie porodu czy opieka medyczna po porodzie. Kosztem ryzyka własnego objęty jest również tzw. test NIPT.

Należy także pamiętać, że nie wszystkie związane z ciążą wydatki refundowane są w ramach podstawowego ubezpieczenia zdrowotnego. Wliczają się do nich np. koszty kursu ciążowego, opłacenia wkładu własnego przy położniczej opiece poporodowej, czy porodu w szpitalu bez wyraźnego wskazania medycznego.

Aby uniknąć przykrych niespodzianek, warto zawrzeć tzw. aanvullende verzekering, czyli ubezpieczenie dodatkowe. Szczegółowe informacje na temat takiego ubezpieczenia otrzymasz od swojego ubezpieczyciela. Zwróć uwagę na oferowane w ubezpieczeniu: wysokość składki, co dokładnie wchodzi w zakres tego ubezpieczenia (np. kurs ciążowy, badania prenatalne, dodatkowe godziny opieki poporodowej) oraz jaka kwota zostanie refundowana przez ubezpieczenie w przypadku porodu w szpitalu bez wskazań medycznych.

Jako przyszła mama powinnaś też zastanowić się, gdzie chciałabyś rodzić. W Holandii masz do wyboru trzy opcje. Ale o tym napiszemy już w następnym artykule.

fot. shutterstock.com

Artykuł Ciąża w Holandii: od czego zacząć? pochodzi z serwisu Moja Limburgia.