W zakresie ubezpieczeń zdrowotnych, rok 2019 przyniesie nam wiele zmian. Właściwie jedyne, co pozostanie niezmienne, to wysokość ryzyka własnego (eigen risico), które, podobnie jak w roku 2018, wynosić będzie 385 euro. Na szczęście dla osób o mniejszych możliwościach finansowych, odpowiednio dostosowany zostanie zasiłek zdrowotny (de zorgtoeslag). Zmieni się również zakres pakietu podstawowego (het basispakket), który wzbogacony zostanie o świadczenia dodatkowe (aanvullende dekkingen). Te ostatnie różnią się w zależności od ubezpieczyciela dlatego warto zorientować się w tym, która z ofert najbardziej nam odpowiada. I ewentualnie przenieść swoje ubezpieczenie do innej firmy ubezpieczeniowej.

Co się zmienia w ubezpieczeniu zdrowotnym 2019?

Przede wszystkim wzrośnie składka na ubezpieczenie zdrowotne. To pierwsze na co musisz zwrócić uwagę, ponieważ składka ta zależna jest od firmy ubezpieczeniowej, rodzaju posiadanego ubezpieczenia i ryzyka własnego.

Średni wzrost ubezpieczenia podstawowego wyniesie w 2019 roku 6,41 euro miesięcznie (76,92 w skali roku). Przy ryzyku własnym w wysokości 385 euro, na podstawie 65 polis zdrowotnych, daje to średnią składkę na ubezpieczenie zdrowotne w wysokości 119,34 euro miesięcznie. Warto dodać, iż w ubiegłym roku składka ta wynosiła 111,93 euro.

Dobra wiadomość: ponieważ wzrośnie premia za podstawowy pakiet ubezpieczeń zdrowotnych, podwyższona zostanie kwota zasiłku zdrowotnego. Dzięki temu osoby o niższych dochodach również będą mogły korzystać z potrzebnej opieki zdrowotnej. Jednoosobowe gospodarstwa domowa mogą liczyć na maksymalnie 94 euro, natomiast gospodarstwa wieloosobowe otrzymają 281 euro. Ale uwaga: to, czy masz prawo do zasiłku, zależeć będzie od twojego łącznego dochodu. Możesz to obliczyć tutaj.

To, co objęte jest ubezpieczeniem podstawowym, określane jest przez holenderski rząd. Teoretycznie nie ma tu wielu zmian, ale w pakiecie podstawowym pojawiło się kilka nowych zwrotów kosztów leczenia. Natomiast to, co obejmują świadczenia dodatkowe, różni się w zależności od ubezpieczyciela, dlatego zalecamy porównanie poszczególnych ofert.

Nowością jest zmaksymalizowanie wkładu własnego (eigen bijdrage) na poziomie 250 euro oraz cofnięcie refundacji na paracetamol 1000 mg oraz suplementy żywieniowe. Zostanie również rozszerzony podstawowy pakiet ubezpieczeniowy. Pojawią się m.in.:

• prawo do zwrotu kosztów dla osób z otyłością, w ramach programu Gecombineerd Leefstijl Interventieprogramma, GLI)
• refundacja terapii ruchowej dla pacjentów z COPD (przewlekłą obturacyjną chorobą płuc)
• maksymalna kwota wkładu własnego na leki uwzględnione w systemie refundacji, wyniesie 250 euro.

Do kiedy możesz zmienić ubezpieczenie?

Jeżeli zdecydujesz się na zmianę ubezpieczenia, możesz to zrobić od momentu ogłoszenia przez ubezpieczycieli wysokości składek na ubezpieczenie zdrowotne. W tym roku jest to okres od 13 listopada do 31 grudnia br. Jeśli zdecydowałeś się na dokonanie zmiany w tym okresie, nie musisz się martwić o składanie wypowiedzenia umowy u starego ubezpieczyciela. W momencie, gdy zostaniesz zaakceptowany przez nowego ubezpieczyciela, ten automatycznie anuluje twoją starą polisę do 31 grudnia br. Oznacza to, że twoje stare ubezpieczenie, włączając w to wszystkie świadczenia i składki, również będzie działało do 31 grudnia br.

Jeśli chcesz zmienić ubezpieczyciela później, możesz to zrobić do końca lutego 2019 roku. Ale uwaga: aby móc to zrobić musisz anulować stare ubezpieczenie najpóźniej 31 grudnia, a o nową polisę wystąpić najpóźniej 31 stycznia nowego roku kalendarzowego. I musisz sam się o to zatroszczyć.

Zmiana ubezpieczenia po 1 stycznia kolejnego roku możliwa jest tylko w uzasadnionych przypadkach. Należą do nich: ukończenie 18 r.ż., zakończenie służby wojskowej, rozwód, zakończenie ubezpieczenia kolektywnego (np. w związku z upadkiem firmy) oraz w przypadku dokonania korekty warunków polisy przez ubezpieczyciela. Ale też kiedy przeprowadzisz się do Holandii z innego kraju i nie posiadasz jeszcze holenderskiego ubezpieczenia oraz kiedy mieszkasz za granicą, a podatki płacisz w Holandii.

Czy możesz zmienić lub anulować nowe ubezpieczenie?

Może się zdarzyć, że po zawarciu nowego ubezpieczenia chcesz z jakiegoś powodu je zmienić lub anulować. Możesz to zrobić, pod warunkiem, że stanie się to w ciągu (przewidzianych w prawie) 14 dni od otrzymania swojej polisy. Jeśli zrobisz to w wymienionym wyżej terminie, zmiana ta nie będzie pociągać za sobą żadnych kosztów.

Czy zmieniając ubezpieczyciela i polisę musisz zmienić świadczeniodawców?

Każdego roku zakłady ubezpieczeń zdrowotnych zawierają nowe umowy ze szpitalami na temat zwrotu kosztów opieki zdrowotnej. Jest więc możliwe, że dotychczas zakontraktowani świadczeniodawcy opieki zdrowotnej ulegną zmianie. A to oznacza, że być może nie będziesz już mógł korzystać z usług swojego lekarza, czy szpitala. Dlatego zanim zawrzesz nowe ubezpieczenie zdrowotne, dokładnie sprawdź, które placówki zdrowia mają podpisane kontrakty z nowym ubezpieczycielem.

Czy zmiana w obszarze ubezpieczeń zdrowotnych ma sens?

Pod koniec roku kalendarzowego możesz zmienić swoje ubezpieczenie. Możesz albo zmienić warunki swojej polisy u starego ubezpieczyciela, albo w ogóle zmienić ubezpieczyciela.

Jeżeli tego nie zrobisz, twoje obecne ubezpieczenie zostanie automatycznie przedłużone, a to oznacza, że akceptujesz nową składkę i warunki.

Pamiętaj jednak, że przy dobrze przemyślanej zmianie, możesz zaoszczędzić nawet kilkaset euro. Przede wszystkim dlatego, że zmieniając ubezpieczyciela oszczędzasz na składce. Jak wspomniano wcześniej, jej wysokość znacznie różni się pomiędzy poszczególnymi zakładami ubezpieczeń. Innym powodem zmiany ubezpieczenia mogą być niedopasowane świadczenia dodatkowe. Wybierając takie świadczenia, które pasują dokładnie do twojej obecnej sytuacji, płacisz tylko za to, czego potrzebujesz. I wreszcie powodem zmiany może być twoje niezadowolenie z oferowanych usług czy świadczeń.

Zanim jednak zdecydujesz się na zmiany, dokładnie zastanów się nad tym, czego właściwie potrzebujesz i który z ubezpieczycieli oferuje najlepszy dla ciebie pakiet ubezpieczeniowy. A to niełatwe zadanie, dlatego polecamy skorzystanie z jednej z licznych wyszukiwarek internetowych, np. Prijsvergelijk, Zorgwijzer, Overstappen, Zorgkiezer, czy ZorgverzekeringWijzer.

Źródło: Rijksoverheid, Zorgwijzer, ZorgverzekeringWijzer

Foto: Pixabay

Artykuł Zmiana ubezpieczenia zdrowotnego 2019 pochodzi z serwisu Moja Limburgia.

Wszyscy, spodziewający się dziecka rodzice, zadają sobie pytanie, czy ich dziecko jest zdrowe. Na szczęście tylko niewielka liczba dzieci rodzi się z wadami. Jeśli chcesz wiedzieć więcej na temat zdrowia twojego dziecka przed urodzeniem, możesz wykonać przesiewowe badania prenatalne i diagnostykę.

Przesiewowe badania w czasie ciąży i tuż po porodzie pozwalają sprawdzić obecność jakichkolwiek powikłań, chorób i zaburzeń. Badania prenatalne nie dają stuprocentowej odpowiedzi na pytanie, czy dziecko będzie zdrowe. Ich celem jest przedstawienie opcji w kontekście jak najszybszego podjęcia ewentualnego leczenia.

Badanie przesiewowe, a diagnostyka

Istnieje różnica pomiędzy przesiewowym badaniem prenatalnym, a diagnostyką prenatalną.

Badanie przesiewowe pozwala odkryć ryzyko wystąpienia ewentualnych wad wrodzonych przed narodzinami dziecka. Badanie to może odbyć się w szpitalu lub w specjalistycznym centrum ultrasonograficznym pierwszej linii. W Holandii dostępne są trzy formy przesiewowych badań prenatalnych: tzw. test zintegrowany (combinatietest), test NIPT oraz badanie zaburzeń fizycznych podczas usg wykonywanego w 20 tygodniu ciąży.

Diagnostyka prenatalna to także badanie dziecka jeszcze w trakcie trwania ciąży. Z reguły badanie przeprowadza się po stwierdzeniu nieprawidłowego wyniku badań przesiewowych albo w przypadku stwierdzenia nieprawidłowości genetycznych u poprzedniego dziecka lub w rodzinie. Diagnostyka prenatalna pozwala dokładniej określić, czy pewne zaburzenia występują. Badanie to może obejmować rozmowę konsultacyjną z ginekologiem i/lub genetykiem klinicznym, biopsję kosmówki (vlokkentest) lub amniopunkcję (vruchtwaterpunctie) oraz zaawansowane badanie ultrasonograficzne. Diagnostyka prenatalna prowadzona jest w Holandii w ograniczonej liczbie placówek. Informację o nich otrzymasz od ginekologa.

Test zintegrowany

Jest to połączenie dwóch badań oraz wieku matki (im starsza, tym większe ryzyko wystąpienia zaburzeń). Pomiędzy 9 a 14 tygodniem ciąży, od ciężarnej pobierana jest krew do badania laboratoryjnego. Następnie w okresie pomiędzy 11 a 14 tygodniem ciąży przeprowadza się pomiar fałdu karkowego dziecka, przy pomocy badania ultrasonograficznego (echo). W tzw., fałdzie karkowym wszystkie dzieci mają cienką warstwę płynu pod skórą. Im grubszy jest ten fałd, tym większe ryzyko wystąpienia zespołu Downa, zespołu Edwardsa lub zespołu Pataua.

Jeżeli grubość fałdu karkowego wyniesie co najmniej 3,5 milimetra, zostanie ci zaproponowane dodatkowe badanie USG. Pogrubiony fałd karkowy występuje bowiem nie tylko w wyżej wymienionych przypadkach, ale też może świadczyć o występowaniu innych zaburzeń chromosomowych lub wadach fizycznych u dziecka. Pamiętajmy jednak, że czasami pogrubienie fałdu karkowego nie ma żadnego podłoża i dziecko może urodzić się bez wady.

Wynik testu określa jedynie ryzyko wystąpienia któregoś w wymienionych wyżej zespołów. Jeżeli istnieje zwiększone ryzyko (1 do 200) urodzenia dziecka z zespołem Downa, Edwardsa lub Pataua, rodzice mogą podjąć decyzję, czy chcą się poddać dalszym badaniom.

Test NIPT

Od 1 kwietnia 2017 roku nieinwazyjny test prenatalny NIPT (niet invasieve prenatalne test) mogą wykonać wszystkie ciężarne kobiety w Holandii. Podjęcie takiej decyzji jest jednoznaczne z wyrażeniem zgody na przystąpienie do eksperymentu naukowego o nazwie TRIDENT-2. Więcej o eksperymencie przeczytasz tutaj.

Test NIPT to badanie, które można wykonywać od 11 tygodnia ciąży. W jego ramach pobiera się od ciężarnej krew, którą następnie poddaje się analizie laboratoryjnej. Badane jest DNA pod kątem zaburzeń chromosomowych, pozwalające na ustalenie, czy dziecko ma zespół Downa, zespół Edwardsa lub zespół Pataua. Jest to możliwe, ponieważ krew kobiety ciężarnej zawiera zarówno DNA pochodzące od matki, jak i DNA pochodzące z łożyska. A to ostatnie jest niemal zawsze identyczne z DNA dziecka.

Badanie to pozwala również na wykrycie innych zaburzeń chromosomowych. Aby z całą pewnością wiedzieć, o jakie rozpoznanie dodatkowe chodzi, konieczne są dalsze badania (o których przeprowadzeniu decydują jednak rodzice dziecka). Z reguły jest to biopsja kosmówki lub amniopunkcja.

USG w 20 tygodniu ciąży

Jest to badanie ultrasonograficzne, przeprowadzane w kierunku wad strukturalnych (fizycznych). Jego głównym celem jest określenie występowania rozszczepu kręgosłupa lub bezmózgowia. Podczas tego badania sprawdza się również rozwój organów dziecka. Na jego podstawie można także określić inne wady fizyczne (np. wady serca, wady rozwojowe kończyn dolnych i górnych, uszkodzenie nerek, wodogłowie, bezmózgowie, czy rozszczep kręgosłupa), ponadto kontroluje się prawidłowość wzrostu dziecka i ilości płynu owodniowego.

Badanie nie daje gwarancji, że dziecko będzie zdrowe, ponieważ nie wszystkie wady widoczne są na USG. Również jeśli podczas badania zauważone zostaną nieprawidłowości, konsekwencje dla dziecka nie zawsze są jednoznaczne. Dlatego najczęściej zaleca się badanie uzupełniające, czyli rozszerzone badanie USG w specjalistycznym szpitalu. Szczegółowych informacji na temat tego badania udzieli lekarz ginekolog lub prowadząca ciążę położna.

Jeżeli okaże się, że dziecko urodzi się z wadami, jeszcze w trakcie ciąży można skontaktować się z lekarzami specjalistami oraz podjąć decyzję o porodzie w szpitalu wyspecjalizowanym pod kątem danego zaburzenia.

Jeżeli wady mają poważne konsekwencje dla dziecka i jego rodziców, zostają oni postawieni przed wyborem o donoszeniu lub zakończeniu ciąży.

Biopsja kosmówki

Biopsję kosmówki wykonuje się zwykle od 12 tygodnia ciąży. Podczas badania pobiera się trochę tkanki łożyska z macicy. Można to zrobić na dwa sposoby: przez ścianę jamy brzusznej lub przez pochwę, a wybór ten motywowany jest m.in. pozycją łożyska w jamie macicy.

Jeśli rezultaty badania wskażą zaburzenia chromosomowe, rodzice zostaną umówieni na wizytę z ginekologiem, genetykiem klinicznym lub specjalistą chorób dziecięcych. Otrzymają na nim wyjaśnienia w kwestii konkretnych zaburzeń dziecka i ich konsekwencji oraz ewentualnej opieki zdrowotnej po porodzie. W zależności od rodzaju zaburzenia i długości trwania ciąży, rodzice zostaną także poinformowani o możliwościach i konsekwencjach donoszenia lub zakończenia ciąży.

Amniopunkcja

Badanie amniopunkcji wykonuje się od 16 tygodnia ciąży. Polega ono na pobraniu płynu owodniowego (wód płodowych) przez ścianę brzucha, za pomocą cienkiej igły. Podobnie jak w przypadku biopsji kosmówki, kierunek poruszania igłą ustalany jest pod kontrolą USG. Igła zasysa około dwudziestu mililitrów płynu (to mniej, niż 10% całkowitej objętości). W płynie owodniowym znajdują się komórki płodu, pochodzące z układów pokarmowego i moczowo-płciowego oraz złuszczającej się skóry. Następnie w laboratorium zakłada się ich hodowlę. Na podstawie namnożonych komórek określa się tzw. kariotyp dziecka, czyli bada się zestaw jego chromosomów.

Należy zaznaczyć, że zarówno biopsja kosmówkowa, jak i amniopunkcja dają bardzo dokładny, ale nie stuprocentowy wynik badania. Wiążą się również z (niewielkim) ryzykiem poronienia, dlatego ostateczną decyzję o wykonaniu badania podejmują rodzice.

Koszty badań prenatalnych

Koszty testów badania przesiewowego rodzice pokrywają we własnym zakresie. Powinni wcześniej zorientować się, czy testy te są refundowane na podstawie ich ubezpieczenia. Jeżeli badanie przesiewowe wykonywane jest ze wskazania medycznego, koszty pokrywa ubezpieczyciel. Może się jednak zdarzyć, że rodzice ponoszą koszty do wysokości tzw. wkładu własnego. Informacji w tym zakresie udzieli ubezpieczyciel.

Koszty badań uzupełniających pokrywane są w ramach podstawowego ubezpieczenia zdrowotnego (tu także możliwa jest konieczność pokrycia wysokości tzw. wkładu własnego).

Należy pamiętać, że koszty badań refundowane są tylko wtedy, kiedy przeprowadzająca je placówka ma umowę z regionalnym centrum przesiewowych badań prenatalnych.

Szczegółowe informacje na temat kosztów poszczególnych badań prenatalnych znajdziesz tutaj.

Gdzie znaleźć dodatkowe informacje?

W artykule wykorzystano informacje zawarte w materiałach informacyjnych Narodowego Instytutu Zdrowia Publicznego i Środowiska (RIVM) Ministerstwa Zdrowia, Opieki Społecznej i Sportu. W szczególności wykorzystano następujące broszury informacyjne, wydane w języku polskim:

• Informacje dotyczące badań przesiewowych w kierunku Zespołu Downa, zespołu Edwardsa oraz zespołu Pataua. Przesiewowe badania prenatalne. RIVM, kwiecień 2017 r.
• USG w 20 tygodniu ciąży. Badanie ultrasonograficzne w kierunku wad strukturalnych. RIVM, sierpień 2014 r.

Źródła: RIVM,NPDN, SPS ZON

Foto: Pixabay

Artykuł Przesiewowe badania prenatalne i diagnostyka pochodzi z serwisu Moja Limburgia.

Co słychać w limburskich mediach? W dzisiejszym przeglądzie limburskich wiadomości m.in. o: wybuchowej pamiątce z wakacji, pielgrzymach co nie chcą chodzić boso, niezadowoleniu pracowników firmy Nedcar, sfałszowanych banknotach oraz kradzieży tożsamości w Internecie.

Większość z nas wakacje ma już za sobą, pozostały wspomnienia. Jak się okazuje, dla jednych bardziej ekscytujące, niż dla innych. Zdecydowanie może tak powiedzieć rodzina Langeveld z Haarlem, spędzająca urlop w limburskim Epen. Jak donosi 1limburg, znalazła ona niecodzienną PAMIĄTKĘ Z WAKACJI: DWA GRANATY Z OKRESU II WOJNY ŚWIATOWEJ. Wszystko stało się podczas wędkowania z magnesem szukającym metali w rzece Geul, a o szczegółach przeczytasz tutaj.

Każdego roku w ostatnią sobotę sierpnia, GRUPA PIELGRZYMÓW ODWIEDZA GRÓB ŚWIĘTEGO SERWACEGO W MAASTRICHT. Jak czytamy na stronie portalu De Limburger, niosą oni popiersie z relikwią świętego Gerlacha z Houthem, który wedle przekazów miał zwyczaj codziennego odwiedzania grobu świętego Serwacego. I chociaż święty udawał się w tę drogę boso, to współcześni pielgrzymi zdecydowanie wolą wygodne buty, czytamy w artykule.

Informacja o konieczności dodatkowych godzin pracy, w dodatku w wolny weekend, na nikogo nie wpływa pozytywnie. Nie dziwi więc NIEZADOWOLENIE W FIRMIE NEDCAR, KTÓRA ZARZĄDZIŁA DODATKOWE, OBOWIĄZKOWE ZMIANY. Chodzi o dwie wrześniowe soboty, a obowiązek ma się wiązać z… zaległościami produkcyjnymi, wynikającymi ze strajków i okresu wakacyjnego. Kłopot w tym, że wprowadzenie obowiązkowych zmian nie jest zgodne z holenderskim prawem. Szczegóły na stronie portalu 1limburg.

Niekończący się dopływ gotówki to pewnie marzenie większości z nas. Lepiej jednak dbać o to, by były to pieniądze prawdziwe. Prędzej, czy później prawda zawsze wychodzi na jaw, a zwolennicy trefnej gotówki lądują w areszcie. Tak jak SZEŚĆ OSÓB, KTÓRE ZATRZYMANO ZA PŁACENIE FAŁSZYWYMI PIENIĘDZMI. Wszyscy zatrzymani pochodzili z Limburgii i wpadli dzięki sprawnemu działaniu pracowników kas. Więcej na stronie De Limburger.

Anonimowość w Internecie, to bardzo delikatny i kontrowersyjny temat. Dotyczy zarówno osób znanych, jak i prywatnych. Dowodem na to, że powinniśmy być bardziej ostrożni z ujawnianiem w Internecie informacji o sobie jest fakt, że w Internecie CORAZ CZĘŚCIEJ MAMY DO CZYNIENIA Z KRADZIEŻĄ TOŻSAMOŚCI. Ostatnio przydarzyło się to pochodzącej z Venlo piosenkarce, Lindzie Zijlmans. Co dokładnie się stało? Przeczytasz o tym na portalu 1limburg.

Artykuł Poniedziałek, 21 sierpnia w limburskich mediach pochodzi z serwisu Moja Limburgia.

Największą gwiazdą w krainie truskawek Aardbeienland są oczywiście… truskawki! Możesz tu oglądać i skosztować wszelkich ich odmian. A to dopiero początek czekających cię atrakcji. Wybierz się do, określanego jako najzdrowszy i najbardziej bogaty w witaminy, parku w Holandii.

Jeśli uwielbiasz truskawki, po prostu musisz odwiedzić Aardbeienland! Truskawkowa Kraina to park tematyczny pełen świeżych, soczystych truskawek. Składają się na niego sklep, restauracja, szklarnie i pola truskawkowe oraz przeróżne dziedzińce. Spotkasz w nim elfy, wróżki, krasnoludki i postacie z bajek. Znajdziesz tu również truskawkową aptekę i inne truskawkowe budowle oraz wiele atrakcji dla wielbicieli zagadek. W małym, przytulnym muzeum poznasz historię truskawki, a w truskawkowej restauracji będziesz się delektować jedną z wielu wariacji pysznego ciasta z truskawkami.

Historia parku

Het Aardbeienland obchodzi w tym roku dwudziestolecie istnienia, ale jego historia sięga 1957 roku, kiedy rodzina Soberjé rozpoczęła na terenie obecnego parku uprawę truskawek. W kolejnych latach gospodarstwo rozwijano o szklarnie i uprawę biologiczną. W końcu, w kwietniu 1998 roku rozpoczęto budowę parku tematycznego. Jako pierwsze światło dzienne ujrzały ogród z różnymi odmianami truskawek i muzeum.

Początkowo nie każdy wierzył w powodzenie projektu. Z wypowiedzi dyrektora Aardbeienland, Haya Soberjé dla portalu De Limburger w marcu br. wynika, że z pomysłu żartował m.in. ówczesny burmistrz Horst, który powątpiewał, czy ludzie będą chcieli przyjeżdżać do Horst tylko po to, by oglądać truskawki.

Idea jednak wypaliła i obecnie park odwiedza około 40.000 osób rocznie.

W latach 1999 – 2018 zbudowano wiele nowych atrakcji, park został też powiększony. Pojawiły się m.in. Las Krasnali, Magiczne Królestwo Truskawek, Tajemnicze Truskawkowe Jaskinie, Truskawkowe Bajki, Przerażający Truskawkowy Potwór, czy Truskawkowy Sen. Park był wielokrotnie nominowany do nagrody Najlepszej Wycieczki i Najlepszego Przedsiębiorcy, a jego przedstawiciele uczestniczyli też w festiwalu Floriade.

Muzeum

W małym, przytulnym i kolorowym Muzeum Truskawek, przedstawiono bogatą historię popularnego owocu. Entuzjaści mogą się w niej zanurzyć i poznać wszystkie wiążące się z truskawką fakty, dotyczące zarówno uprawy, jak i nowych, czy niegdysiejszych odmian. Ale też obejrzeć pokaźną kolekcję serwisów w truskawki, od których kiedyś wszystko się zaczęło.

Skąd się wzięła nazwa aardbei?

Holenderska nazwa truskawki – aardbei – w zasadzie mówi sama za siebie. Zwłaszcza pierwsza część wyrazu, aard- (od aarde, ziemia), wydaje się być oczywista. Krzaczek truskawki nie jest wysoki i owoce rosną blisko ziemi. Natomiast druga część wyrazu, -bei, pochodzi od starofrancuskiego słowa baie (jagoda), które z kolei pochodzi od łacińskiego baca. Cechy te miały niewątpliwy wpływ na nazewnictwo.

Z tablicy znajdującej się w Aardbeienland dowiemy się również, że nazwa aardbei, pochodząca od aardbezie, pojawiła się w ówczesnej Holandii w XVI wieku. Jej pochodzenie znajduje odzwierciedlenie w nazwach owoców rosnących w ziemi, jak duńska joordbeer, niemiecka eerdbeer, czy właśnie holenderska aardbei.

W krainie truskawek

Wejście do parku rozrywki umilają dźwięki znanych piosenek Strawberry Fields Forever oraz Lambada, przy czym ta ostatnia nawiązuje do jednej z odmian znajdujących się tu truskawek. Przy odrobinie szczęścia, na powitanie dostaniemy też serwowaną przez miłe pracownice truskawkę w czekoladzie. Tematyka parku adresowana jest do rodzin z małymi dziećmi i widać to na każdym kroku. I tak, jak w słynnej piosence zespołu The Beatles, nic nie wydaje się tu realne. Już w znajdujących się przy wejściu ogrodach spotkamy ochoczo pracujące krasnale, ciekawe domki i… krzaczki truskawek! A to zwiększa szansę, że Truskawkowa Kraina zagości w waszych sercach na zawsze.

Zanim rozpoczniemy zwiedzanie, sympatyczni pracownicy dokładnie objaśnią zasady odwiedzin w parku i wręczą łamigłówkę do rozwiązania. Kolejne hasła odkrywamy szukając ukrytych w całym parku numerków z krzyżówki. Na wytrwałych czeka nagroda!

W znajdujących się na początku wycieczki szklarniach mieści się baśniowy las. Spotkasz tu truskawkowego Kopciuszka i truskawkowych Jasia i Małgosię oraz wiele, wiele innych znanych postaci z baśni. Przy każdej aranżacji umieszczono nieco zmieniony tekst bajki, w który wpleciono motyw truskawki. Pośród bajkowych aranżacji umiejscowiono też wiele placów i kącików zabaw dla najmłodszych.

W całym parku zadbano też o wiele kwiatów i terenów zielonych. Znajdziesz tu również informacje na temat samych truskawek, a w witrynkach, wspomniane wcześniej serwisy i zabawki ozdobione w czerwone owoce.

W lesie znajduje się Truskawkowy Park, w którym znajdziemy wiele budynków w stylu prowansalskim i jeszcze więcej tablic z ciekawie podanymi informacjami. Także i tu znajduje się wiele ukrytych placów zabaw. Zresztą cały park urządzono tak, że zwiedzający za każdym razem odkrywają coś nowego.

Na terenie Aardbeienland znajduje się restauracja z tarasem, serwująca prawdziwe truskawkowe rarytasy: ciasta, serniki, smoothie, soki, lody i oczywiście truskawkową herbatę. Ale też zwykłe kanapki i dania dnia.

Zbieraj sam

Uwielbiasz słodki smak truskawek i kusi cię ich samodzielne zbieranie? Również i to jest możliwe w Aardbeienland! Znajdują się tu pola pełne najsłodszych, świeżych, pachnących truskawek. Samodzielne zbieranie to jedna z ulubionych atrakcji, zarówno wśród dzieci, jak i dorosłych.

W szczycie sezonu (czerwiec, lipiec i sierpień), truskawki można zrywać na świeżym powietrzu. Natomiast poza sezonem – również w szklarni. Ilość truskawek jest zależna od pogody, dlatego odwiedzający muszą liczyć się z tym, że nigdy nie ma gwarancji na pełne krzaczki truskawek.

Dodatkowe informacje

Jeśli jeszcze nigdy nie odwiedziłeś parku Aardbeienland, spiesz się! Możliwe, że to ostatni moment na odkrywanie truskawkowych tajemnic, bo według informacji udzielonych przez Haya Soberjé radiu L1, na początku września drzwi Aardbeienland zostaną zamknięte. Obecni właściciele rezygnują bowiem z prowadzenia parku. A jeśli nie znajdą chętnych do przejęcia truskawkowej atrakcji, drzwi tej niepowtarzalnej Truskawkowej Krainy zostaną zamknięte na zawsze.

Do tego czasu, tj. do 2 września br., Aardbeienland otwarty będzie w godzinach 10:00 – 17:00, codziennie z wyjątkiem poniedziałków.

Ceny biletów wynoszą: dzieci od 3 do 11 lat – 8 euro, osoby od 12 lat – 10 euro, osoby od 60 lat – 9 euro, osoby niepełnosprawne – 8 euro. Ceny biletów nie obejmują kosztów truskawek zrywanych na polu.

Park jest (w większości) dostępny dla osób na wózkach inwalidzkich i wózków dziecięcych. Można odwiedzać go z psami, pod warunkiem, że są one prowadzone na smyczy.

Obok parku znajduje się bezpłatny parking. Do parku można również dojechać transportem publicznym: pociągiem, np. ze stacji Eindhoven do stacji Horst/Sevenum, następnie autobusem linii 80 do Horst i wysiąść na przystanku De Oude Lind, a potem przejść około 200 metrów w kierunku Tienray.

Aardbeienland mieści się w Horst, przy ulicy Kreuzelweg 3. Więcej informacji na stronie internetowej parku.

Artykuł W krainie truskawek: Aardbeienland pochodzi z serwisu Moja Limburgia.

Praca w wakacje opłaca się bardziej, niż kiedykolwiek. Tym samym zwiększa się liczba młodych osób, które postanawiają spędzić wakacje pracując. W artykule o zasadach, które gwarantują młodym pracownikom ochronę w pracy.

Związek zawodowy FNV Jong  przedstawił właśnie swój roczny raport, dotyczący pracy podejmowanej przez młodych ludzi w wakacje. Wynika z niego, że – w porównaniu z rokiem 2017 – w tym roku nieznacznie wzrosła liczba młodych osób pracujących w trakcie przerwy wakacyjnej. Z raportu wynika, że w Holandii pracę w okresie wakacji podejmują trzy na cztery osoby niepełnoletnie.

Najpopularniejszymi sektorami pracy wakacyjnej są handel detaliczny/sklep (24%), hotelarstwo (18%) oraz opieka zdrowotna (15%). Wzrosły również stawki godzinowe, a średnia stawka godzinowa jest nawet najwyższa od 2010 roku i wynosi 8,69 euro. Najbardziej opłacalna jest praca w sektorze sprzątania (11,94 euro), opieki (11,06 euro) oraz biurowym (10,18 euro).

Raport pokazał również, że wielu pracowników wakacyjnych nie jest dobrze poinformowanych o swoich prawach i obowiązkach. Aż 56% z nich sądzi, że nie ma prawa do dodatku wakacyjnego. Młodzi ludzie są również słabo poinformowani o układzie zbiorowym pracy, strukturze budowy liczby dni wolnych, a także maksymalnej kwocie, którą mogą zarobić. Wprawdzie do odpowiedniego poinformowania młodych ludzi o ich prawach i obowiązkach zobligowani są pracodawcy, ale praktyka pokazuje, że nie zawsze tak się dzieje.

Pracownik wakacyjny

Przez pracowników wakacyjnych rozumie się uczniów i studentów, którzy wykonują pracę tymczasową podczas wakacji letnich i nie wykonują pracy ciągłej na zlecenie agencji pośrednictwa pracy. Oznacza to, że osoby wykonujące pracę wakacyjną są często niepełnoletnie. A wobec tego, pracodawcy mają do czynienia z odrębnymi wobec tych pracowników przepisami.

Pracownicy wakacyjni, podobnie jak wszyscy inni pracownicy, mają co najmniej prawo do ustawowego wynagrodzenia minimalnego (dla pracowników niepełnoletnich) oraz dodatku wakacyjnego w wysokości 8% wynagrodzenia brutto. Jeżeli pracownikowi wakacyjnemu wypłaca się wynagrodzenie zgodnie z układem zbiorowym pracy NBBU, dodatek urlopowy może być wypłacony wraz z wynagrodzeniem.

Czas pracy

Ile godzin mogą pracować pracownicy wakacyjni? Czy mają prawo do dodatku wakacyjnego? I ile, określony jako siła wakacyjna pracownik, może zarobić, aby nie kolidowało to z zasiłkiem rodzinnym na wychowanie dziecka (kinderbijslag)?

W wakacje pracodawca może zatrudnić już dzieci w wieku od trzynastego roku życia, ale musi pamiętać o tym, że nie może zlecić im każdego rodzaju pracy. Jakie więc zasady obowiązują w przypadku zatrudniania niepełnoletnich pracowników? Aby odpowiedzieć na to pytanie, trzeba najpierw zastanowić się, ile potencjalny pracownik ma lat. W Holandii niepełnoletnich pracowników wakacyjnych podzielono bowiem na trzy grupy wiekowe.

Dzieci (13 i 14 lat)

Pracownicy wakacyjni w tym wieku mogą w zasadzie wykonywać jedynie prace pomocnicze, jak na przykład mycie samochodu, czy pilnowanie dziecka. Mogą również pomagać w sklepie, czy w gospodarstwie swoich rodziców, pod warunkiem, że dom mieszkalny i firma stanowią jedną całość. Mogą również pracować przy wykonaniu jakiegoś projektu, np. brać udział w pokazach mody. Zabronione jest natomiast zatrudnianie dzieci do pracy w fabryce, przy obsłudze i w otoczeniu maszyn, przy pracy z niebezpiecznymi substancjami, przy kasie, przy załadunku i rozładunku ciężkich przedmiotów.

Dzieci nie mogą pracować w niedzielę. W trakcie wakacji mogą być zatrudniane na maksymalnie 4 tygodnie, z czego tylko 3 następujące po sobie. Nie mogą też pracować więcej jak 35 godzin tygodniowo w czasie wakacji i 12 godzin tygodniowo w trakcie roku szkolnego. Dzieci muszą mieć także zapewnione minimum 14 godzin dziennego wypoczynku w godzinach od 19:00 do 7:00 i co najmniej 30 minut ciągłej przerwy przy czasie pracy obejmującym ponad 4,5 godziny.

Nastolatki (15 lat)

Nastolatki mogą pracować samodzielnie, pod warunkiem, że zatrudnione są do wykonywania lekkich prac nieprzemysłowych. Praca musi być zorganizowana w taki sposób, by zapewnić młodym ludziom bezpieczeństwo, zdrowie i rozwój. Dlatego zabronione jest zlecanie ciężkich, prac, np. przy maszynach stwarzających ryzyko utraty zdrowia i trwałego kalectwa. Zabroniona jest również praca przy taśmie i serwowanie napojów alkoholowych.

W trakcie roku szkolnego nastolatki nie mogą pracować dłużej, niż dwie godziny, a w trakcie wakacji – osiem godzin. Wakacyjny tydzień pracy nastolatków nie może przekroczyć 40. godzin.

Młodzież (16 i 17 lat)

Młodzież może wykonywać prawie każdy rodzaj pracy, poza pracami określanymi, jako niebezpieczne. Nie może na przykład pracować z niebezpiecznymi substancjami lub na wysokościach. Praca nie może też utrudniać młodzieży uczęszczania do szkoły. Osoby z tej grupy wiekowej mogą wykonywać tzw. czynności niosące ryzyko, ale tylko pod nadzorem specjalisty. Pracodawcy zatrudniający nieletnich muszą też przestrzegać wymogów ustawy o warunkach pracy.

Młodzież może pracować 9 godzin dziennie i maksymalnie 45 godzin tygodniowo. Należy jednak mieć na uwadze, że w przypadku 4 następujących po sobie tygodni ciągłej pracy, młodzież może przepracować maksymalnie 40 godzin tygodniowo. Również liczba godzin spędzonych w szkole postrzegana jest, jako czas pracy. W czasie wakacji młodzież może pracować również w niedziele. Zabronione jest jednak zatrudnianie pracownika młodocianego w trakcie godzin nocnych, na nadgodziny oraz do pracy na wezwanie.

Wynagrodzenie za pracę w wakacje

Kto pracuje w wakacje, musi otrzymać przynajmniej wynagrodzenie minimalne dla osób niepełnoletnich. Wysokość płacy minimalnej uzależniona jest od wieku zatrudnionego.

Dla osób w wieku 13 i 14 lat nie przewidziano oficjalnego wynagrodzenia minimalnego. W przypadku osób od 15 roku życia, kwotę wynagrodzenia należy uzgodnić z pracodawcą. Jak ją obliczyć? Pomocne okaże się narzędzie zamieszczone na stronie Rijksoverheid, dzięki któremu można obliczyć wysokość wynagrodzenia minimalnego brutto dla danej kategorii wiekowej i przy uwzględnieniu planowanej ilości godzin pracy.

Dodatkowe zarobki, a kinderbijslag

W przypadku dzieci poniżej 16 roku życia, ich dodatkowe zarobki nie mają znaczenia dla wysokości zasiłku rodzinnego na wychowanie dziecka. W przypadku dzieci od 16 roku życia rodzice muszą wziąć pod uwagę tzw. kwotę maksymalną. Jeśli dziecko w ciągu kwartału zarobi więcej pieniędzy, niż określona przez Bank Ubezpieczeń Społecznych SVB kwota maksymalna, rodzice nie otrzymają na nie zasiłku rodzinnego na wychowanie dziecka (kinderbijslag).

W roku 2018, kwota maksymalna dla dzieci w wieku 16 i 17 lat wynosi 1.285 euro za kwartał. W przypadku, gdy zarobki dziecka przekroczą kwotę maksymalną, rodzice nie otrzymają zasiłku za ten kwartał. Wstrzymany zostanie także zasiłek na dziecko (kindgebonden budget). Rodzice są zobowiązani do poinformowania SVB o przekroczeniu przez dziecko kwoty maksymalnej za kwartał.

Warto wiedzieć, że wysokość kwoty maksymalnej zmienia się w okresie letnich wakacji, ponieważ dzieci podejmują się pracy wakacyjnej lub po prostu pracują więcej. Dlatego wysokość kwoty maksymalnej w okresie wakacji powiększona zostaje o 1.319 euro (a więc 1.285 euro + 1.319 euro). Okres wakacji letnich rozumiany jest tu, jako okres przerwy wakacyjnej pomiędzy dwoma latami szkolnymi. W przypadku dzieci, które złożyły egzaminy końcowe, okres wakacji (i możliwości uzyskania dodatkowego dochodu) rozpoczyna się już w maju.

Źródło: Rijksoverheid, FNV Jong, SVB

Foto: Pixabay

Artykuł Praca w wakacje jest coraz bardziej opłacalna pochodzi z serwisu Moja Limburgia.

Polki, które dowiedziały się o ciąży będąc w Holandii, mogą być bardzo zaskoczone słysząc o sposobie, w jaki prowadzi się tu ciążę. Przyzwyczajone są do tego, że nad prawidłowym przebiegiem ciąży czuwa ginekolog, a sam poród odbywa się w szpitalu. W Holandii wygląda to inaczej. Lekarza ginekologa zobaczysz wyłącznie w przypadku komplikacji lub nagłych wypadków! Zdrową, a więc przebiegającą bez komplikacji ciążę, prowadzi tu położna, tzw. verloskundige. Poród w szpitalu także nie jest pierwszym i jedynym wyborem Holenderek. W Holandii kobiety mogą rodzić także w domu lub centrum porodowym.

Od czego więc zacząć, kiedy zobaczysz na teście upragnione dwie kreski?

Umów wizytę u położnej

Wiesz już, że w Holandii zdrową ciążę prowadzi położna. Dlatego, kiedy potwierdzisz testem, że jesteś w ciąży, powinnaś skontaktować się z wybraną praktyką położniczą. Znajdziesz je wpisując w wyszukiwarkę hasło verloskundigenpraktijk. Sposób wyboru takiej placówki jest sprawą indywidualną. Przyszłe mamy kierują się przede wszystkim odległością gabinetu położnej od miejsca zamieszkania i… opiniami innych mam.

Kiedy już skontaktujesz się z praktyką i przedstawisz swoją sytuację (telefonicznie, lub wypełniając odpowiedni formularz na stronie internetowej), położna umówi cię na pierwszą wizytę. Standardowo ma ona miejsce pomiędzy 8 a 10 tygodniem ciąży. Pierwsze badanie usg zostanie natomiast wykonane w 12 tygodniu ciąży. Ale jeśli w trakcie trwania ciąży będą cię nurtowały pytania, będziesz odczuwała ból brzucha lub zauważysz ślady krwi – także dzwoń do położnej.

Aż do 24 tygodnia ciąży wizyty u położnej będą odbywały się raz na 4 tygodnie. W trzecim trymestrze, a konkretnie od 30 tygodnia ciąży częstotliwość ta zwiększy się do wizyt co dwa tygodnie. Począwszy od 36 tygodnia ciąży wizyty będą się odbywały raz w tygodniu. W przypadku wystąpienia komplikacji lub wskazań medycznych, np. chronicznej choroby, zostaniesz skierowana do ginekologa. Możliwe, że będziesz musiała wykonać badania prenatalne.

Położna, którą wybierzesz, będzie także odbierała poród w przypadku, gdy zdecydujesz się rodzić w domu. Zdecyduje też, czy powinnaś już jechać do szpitala lub centrum porodowego, jeśli wybrałaś poród w jednej z tych instytucji.

Położna odwiedzi cię też w trakcie połogu. Skontroluje gojenie się rany i będzie pełnić rolę wspierającą w przypadku pytań.

Około 6 tygodni po porodzie odbywa się ostatnia wizyta u położnej. W trakcie tej wizyty omawiane są przebieg porodu i połogu.

A może jednak szpital?

Czasami zdarza się, że jeszcze przed zajściem w ciążę byłaś pod opieką ginekologa. Na przykład z powodu problemów z zajściem w ciążę. W takiej sytuacji pierwszą wizytę musisz umówić nie z położną, a z ginekologiem w szpitalu. Również w sytuacji, gdy jest wiadome, że ze szczególnych przyczyn zdrowotnych twoja ciąża od początku musi być prowadzona przez ginekologa. Jeśli nie byłaś jeszcze pod opieką ginekologa, najpierw skontaktuj się z lekarzem rodzinnym, a następnie, posiadając skierowanie, umów wizytę z ginekologiem w szpitalu.

W takiej sytuacji wszystkie wizyty kontrolne i badania również będą odbywały się w szpitalu. Ich częstotliwość określi ginekolog, w zależności od twojej indywidualnej sytuacji. Jeśli twoja sytuacja się zmieni, np. ginekolog uzna, że nie ma już zagrożenia dla ciąży lub twojego zdrowia, będziesz mogła wrócić pod opiekę położnej.

Położnicza opieka poporodowa

Kolejną sprawą, którą warto uregulować, jest kraamzorg. To holenderska nazwa położniczej opieki poporodowej, czyli instytucji która wspomaga cię w tym, by okres połogu przebiegał prawidłowo.

Warto wiedzieć, że taka opieka nie jest obowiązkowa. W Holandii ma do niej jednak prawo każda kobieta i jest to prawo zagwarantowane ustawowo. Mimo, iż nie ma obowiązku przyjmowania u siebie opiekunek z kraamzorg, wybór takiej opcji jest zalecany. Zwłaszcza, jeśli na miejscu nie możemy liczyć na pomoc rodziny.

Zgłoszenia chęci skorzystania z położniczej opieki poporodowej najlepiej dokonać przed rozpoczęciem czwartego miesiąca ciąży. Około 32 tygodnia ciąży pracownicy wybranej przez ciebie placówki położniczej opieki poporodowej przyjdą do ciebie na rozmowę wstępną/wywiad. Wtedy wspólnie ustalicie wszelkie wymogi i oczekiwania co do planowanej opieki.

Ważne: jeżeli chcesz zakwalifikować się do zwrotu poniesionych kosztów, wybierz taką placówkę położniczej opieki poporodowej, która związana jest kontraktem z twoim ubezpieczycielem. Kraamzorg jest refundowany z podstawowego pakietu ubezpieczeń zdrowotnych. Liczba godzin opieki poporodowej określona jest szczegółowo w warunkach polisy twojego ubezpieczyciela. Ogólnie obejmuje minimalnie 24 i maksymalnie 80 godzin opieki, rozłożonych w ciągu dziesięciu dni liczonych od dnia porodu. Wpływ na maksymalną ilość dni położniczej opieki poporodowej ma także miejsce porodu. Dni po porodzie, które matka spędziła z dzieckiem w szpitalu lub centrum porodowym, są odliczane od maksymalnej liczby godzin położniczej opieki poporodowej.

Na czym polega położnicza opieka poporodowa? To nic innego, jak opieka nad matką i dzieckiem przez pierwsze osiem do dziesięciu dni po porodzie. Jeśli poród odbywa się w domu, opiekunka poporodowa często asystuje położnej przy porodzie. Później codziennie kontroluje zdrowie matki i dziecka. Jeśli zauważy jakieś niepokojące sygnały u matki lub dziecka, przekazuje je położnej lub lekarzowi. Na życzenie wspiera matkę w codziennych czynnościach związanych z higieną osobistą. Daje wskazówki co do sposobu zajmowania się noworodkiem i karmienia piersią. Pomaga nie tylko w opiece nad dzieckiem, ale również zajmuje się gospodarstwem domowym, by matka mogła nabrać sił po porodzie.

W Limburgii działają m.in. Kraamzorg Collectief, Kraamzorg Limburg Liev, Kraamzorg Mediplan, Zin Kraamzorg i Groene Kruis Kraamzorg. Szczegółowe informacje (poza tymi uzyskanymi od ubezpieczyciela), znajdziesz wpisując w wyszukiwarkę hasło kraamzorg in Limburg.

Zadbaj o dobre ubezpieczenie

Zaleca się zajęcie się tym przed 16 tygodniem ciąży. Dlaczego? Opieka położnej, poród i położnicza opieka poporodowa nie są objęte ryzykiem własnym. Ryzyko własne płacimy jednak w przypadku innych, powiązanych z ciążą kosztów, takich jak: badania laboratoryjne, transport do szpitala w trakcie porodu czy opieka medyczna po porodzie. Kosztem ryzyka własnego objęty jest również tzw. test NIPT.

Należy także pamiętać, że nie wszystkie związane z ciążą wydatki refundowane są w ramach podstawowego ubezpieczenia zdrowotnego. Wliczają się do nich np. koszty kursu ciążowego, opłacenia wkładu własnego przy położniczej opiece poporodowej, czy porodu w szpitalu bez wyraźnego wskazania medycznego.

Aby uniknąć przykrych niespodzianek, warto zawrzeć tzw. aanvullende verzekering, czyli ubezpieczenie dodatkowe. Szczegółowe informacje na temat takiego ubezpieczenia otrzymasz od swojego ubezpieczyciela. Zwróć uwagę na oferowane w ubezpieczeniu: wysokość składki, co dokładnie wchodzi w zakres tego ubezpieczenia (np. kurs ciążowy, badania prenatalne, dodatkowe godziny opieki poporodowej) oraz jaka kwota zostanie refundowana przez ubezpieczenie w przypadku porodu w szpitalu bez wskazań medycznych.

Jako przyszła mama powinnaś też zastanowić się, gdzie chciałabyś rodzić. W Holandii masz do wyboru trzy opcje. Ale o tym napiszemy już w następnym artykule.

fot. shutterstock.com

Artykuł Ciąża w Holandii: od czego zacząć? pochodzi z serwisu Moja Limburgia.