W zakresie ubezpieczeń zdrowotnych, rok 2019 przyniesie nam wiele zmian. Właściwie jedyne, co pozostanie niezmienne, to wysokość ryzyka własnego (eigen risico), które, podobnie jak w roku 2018, wynosić będzie 385 euro. Na szczęście dla osób o mniejszych możliwościach finansowych, odpowiednio dostosowany zostanie zasiłek zdrowotny (de zorgtoeslag). Zmieni się również zakres pakietu podstawowego (het basispakket), który wzbogacony zostanie o świadczenia dodatkowe (aanvullende dekkingen). Te ostatnie różnią się w zależności od ubezpieczyciela dlatego warto zorientować się w tym, która z ofert najbardziej nam odpowiada. I ewentualnie przenieść swoje ubezpieczenie do innej firmy ubezpieczeniowej.

Co się zmienia w ubezpieczeniu zdrowotnym 2019?

Przede wszystkim wzrośnie składka na ubezpieczenie zdrowotne. To pierwsze na co musisz zwrócić uwagę, ponieważ składka ta zależna jest od firmy ubezpieczeniowej, rodzaju posiadanego ubezpieczenia i ryzyka własnego.

Średni wzrost ubezpieczenia podstawowego wyniesie w 2019 roku 6,41 euro miesięcznie (76,92 w skali roku). Przy ryzyku własnym w wysokości 385 euro, na podstawie 65 polis zdrowotnych, daje to średnią składkę na ubezpieczenie zdrowotne w wysokości 119,34 euro miesięcznie. Warto dodać, iż w ubiegłym roku składka ta wynosiła 111,93 euro.

Dobra wiadomość: ponieważ wzrośnie premia za podstawowy pakiet ubezpieczeń zdrowotnych, podwyższona zostanie kwota zasiłku zdrowotnego. Dzięki temu osoby o niższych dochodach również będą mogły korzystać z potrzebnej opieki zdrowotnej. Jednoosobowe gospodarstwa domowa mogą liczyć na maksymalnie 94 euro, natomiast gospodarstwa wieloosobowe otrzymają 281 euro. Ale uwaga: to, czy masz prawo do zasiłku, zależeć będzie od twojego łącznego dochodu. Możesz to obliczyć tutaj.

To, co objęte jest ubezpieczeniem podstawowym, określane jest przez holenderski rząd. Teoretycznie nie ma tu wielu zmian, ale w pakiecie podstawowym pojawiło się kilka nowych zwrotów kosztów leczenia. Natomiast to, co obejmują świadczenia dodatkowe, różni się w zależności od ubezpieczyciela, dlatego zalecamy porównanie poszczególnych ofert.

Nowością jest zmaksymalizowanie wkładu własnego (eigen bijdrage) na poziomie 250 euro oraz cofnięcie refundacji na paracetamol 1000 mg oraz suplementy żywieniowe. Zostanie również rozszerzony podstawowy pakiet ubezpieczeniowy. Pojawią się m.in.:

• prawo do zwrotu kosztów dla osób z otyłością, w ramach programu Gecombineerd Leefstijl Interventieprogramma, GLI)
• refundacja terapii ruchowej dla pacjentów z COPD (przewlekłą obturacyjną chorobą płuc)
• maksymalna kwota wkładu własnego na leki uwzględnione w systemie refundacji, wyniesie 250 euro.

Do kiedy możesz zmienić ubezpieczenie?

Jeżeli zdecydujesz się na zmianę ubezpieczenia, możesz to zrobić od momentu ogłoszenia przez ubezpieczycieli wysokości składek na ubezpieczenie zdrowotne. W tym roku jest to okres od 13 listopada do 31 grudnia br. Jeśli zdecydowałeś się na dokonanie zmiany w tym okresie, nie musisz się martwić o składanie wypowiedzenia umowy u starego ubezpieczyciela. W momencie, gdy zostaniesz zaakceptowany przez nowego ubezpieczyciela, ten automatycznie anuluje twoją starą polisę do 31 grudnia br. Oznacza to, że twoje stare ubezpieczenie, włączając w to wszystkie świadczenia i składki, również będzie działało do 31 grudnia br.

Jeśli chcesz zmienić ubezpieczyciela później, możesz to zrobić do końca lutego 2019 roku. Ale uwaga: aby móc to zrobić musisz anulować stare ubezpieczenie najpóźniej 31 grudnia, a o nową polisę wystąpić najpóźniej 31 stycznia nowego roku kalendarzowego. I musisz sam się o to zatroszczyć.

Zmiana ubezpieczenia po 1 stycznia kolejnego roku możliwa jest tylko w uzasadnionych przypadkach. Należą do nich: ukończenie 18 r.ż., zakończenie służby wojskowej, rozwód, zakończenie ubezpieczenia kolektywnego (np. w związku z upadkiem firmy) oraz w przypadku dokonania korekty warunków polisy przez ubezpieczyciela. Ale też kiedy przeprowadzisz się do Holandii z innego kraju i nie posiadasz jeszcze holenderskiego ubezpieczenia oraz kiedy mieszkasz za granicą, a podatki płacisz w Holandii.

Czy możesz zmienić lub anulować nowe ubezpieczenie?

Może się zdarzyć, że po zawarciu nowego ubezpieczenia chcesz z jakiegoś powodu je zmienić lub anulować. Możesz to zrobić, pod warunkiem, że stanie się to w ciągu (przewidzianych w prawie) 14 dni od otrzymania swojej polisy. Jeśli zrobisz to w wymienionym wyżej terminie, zmiana ta nie będzie pociągać za sobą żadnych kosztów.

Czy zmieniając ubezpieczyciela i polisę musisz zmienić świadczeniodawców?

Każdego roku zakłady ubezpieczeń zdrowotnych zawierają nowe umowy ze szpitalami na temat zwrotu kosztów opieki zdrowotnej. Jest więc możliwe, że dotychczas zakontraktowani świadczeniodawcy opieki zdrowotnej ulegną zmianie. A to oznacza, że być może nie będziesz już mógł korzystać z usług swojego lekarza, czy szpitala. Dlatego zanim zawrzesz nowe ubezpieczenie zdrowotne, dokładnie sprawdź, które placówki zdrowia mają podpisane kontrakty z nowym ubezpieczycielem.

Czy zmiana w obszarze ubezpieczeń zdrowotnych ma sens?

Pod koniec roku kalendarzowego możesz zmienić swoje ubezpieczenie. Możesz albo zmienić warunki swojej polisy u starego ubezpieczyciela, albo w ogóle zmienić ubezpieczyciela.

Jeżeli tego nie zrobisz, twoje obecne ubezpieczenie zostanie automatycznie przedłużone, a to oznacza, że akceptujesz nową składkę i warunki.

Pamiętaj jednak, że przy dobrze przemyślanej zmianie, możesz zaoszczędzić nawet kilkaset euro. Przede wszystkim dlatego, że zmieniając ubezpieczyciela oszczędzasz na składce. Jak wspomniano wcześniej, jej wysokość znacznie różni się pomiędzy poszczególnymi zakładami ubezpieczeń. Innym powodem zmiany ubezpieczenia mogą być niedopasowane świadczenia dodatkowe. Wybierając takie świadczenia, które pasują dokładnie do twojej obecnej sytuacji, płacisz tylko za to, czego potrzebujesz. I wreszcie powodem zmiany może być twoje niezadowolenie z oferowanych usług czy świadczeń.

Zanim jednak zdecydujesz się na zmiany, dokładnie zastanów się nad tym, czego właściwie potrzebujesz i który z ubezpieczycieli oferuje najlepszy dla ciebie pakiet ubezpieczeniowy. A to niełatwe zadanie, dlatego polecamy skorzystanie z jednej z licznych wyszukiwarek internetowych, np. Prijsvergelijk, Zorgwijzer, Overstappen, Zorgkiezer, czy ZorgverzekeringWijzer.

Źródło: Rijksoverheid, Zorgwijzer, ZorgverzekeringWijzer

Foto: Pixabay

Artykuł Zmiana ubezpieczenia zdrowotnego 2019 pochodzi z serwisu Moja Limburgia.

Podstawowe ubezpieczenie zdrowotne obowiązuje cię, jeśli decydujesz się na pobyt i pracę w Holandii. Przeczytaj, jakie prawa i obowiązki wynikają z tego ubezpieczenia oraz co konkretnie ono obejmuje.

Każdy, kto w Holandii mieszka i pracuje musi posiadać podstawowe ubezpieczenie zdrowotne. To, co znajduje się w takim podstawowym pakiecie ubezpieczenia zdrowotnego (basispakket), określa rząd. Ubezpieczenie podstawowe ma zapewnić pokrycie kosztów niezbędnej opieki medycznej, do której wszyscy mamy prawo.

Poza obowiązkowym ubezpieczeniem podstawowym (basisverzekering) w Holandii istnieje jeszcze dodatkowe i nieobowiązkowe ubezpieczenie uzupełniające (aanvullende verzekering).

Ubezpieczenie podstawowe

Jak wspomnieliśmy, jest to ubezpieczenie obowiązkowe. Oznacza to, że zawrzeć je muszą wszystkie osoby powyżej 18 roku życia, które przebywają w Holandii, pracują tu i płacą podatek od wynagrodzenia.

Co więcej, ubezpieczenie to muszą zawrzeć także te osoby, które posiadają już ubezpieczenie zdrowotne w kraju pochodzenia. Wyjątkiem jest sytuacja, gdy pracownik podejmuje w Holandii pracę dla zagranicznego pracodawcy i spełnia warunki określone przez Bank Ubezpieczeń Społecznych SVB.

Wyjątek stanowią również osoby, które nie chcą zawrzeć ubezpieczenia zdrowotnego z powodu przekonań religijnych (tzw. gemoedsbezwaren). Te ostatnie jednak, zamiast składki na ubezpieczenie zdrowotne zobowiązane są do opłacenia określonej kwoty na rzecz organów podatkowych. Dlatego osoby takie muszą zarejestrować się w Banku Ubezpieczeń Społecznych (SVB).

Dzieci

Ubezpieczenie podstawowe obowiązuje również dzieci. Jeżeli urodziły się w Holandii, musisz zgłosić je u ubezpieczyciela w ciągu 4 miesięcy od daty narodzin. Rodzice mogą zarejestrować dziecko w ubezpieczalni, w której sami są ubezpieczeni, ale nie jest to obowiązkowe.

Ważne – na ubezpieczenie podstawowe dla dzieci w wieku poniżej 18 lat, nie płaci się składki. Dzieci nie obowiązuje także własne ryzyko. Składka ta zaczyna obowiązywać dopiero od momentu ukończenia przez dziecko 18 roku życia. Od tego momentu zaczyna też obowiązywać własne ryzyko, a twoje dziecko może ubiegać się o zasiłek zdrowotny.

Kiedy się ubezpieczyć?

Obowiązek ubezpieczenia obowiązuje w Holandii od dnia przyjazdu do tego kraju i rejestracji w gminie odpowiedniej do miejsca zamieszkania. Albo też od momentu, w którym migrant zaczyna pracę zarobkową dla holenderskiego pracodawcy. Od tego dnia pracownik może otrzymywać zwrot kosztów za opiekę zdrowotną w ramach podstawowego pakietu ubezpieczenia. Nawet jeśli nie wykupił jeszcze ubezpieczenia zdrowotnego.

Na wykupienie ubezpieczenia zdrowotnego osoba przebywająca w Holandii ma 4 miesiące. Za ten okres winna jest składki, które opłaca po wykupieniu ubezpieczenia zdrowotnego (jeżeli wykupi ubezpieczenie w ciągu tych 4 miesięcy).

Jeżeli wykupi ubezpieczenie zdrowotne po okresie 4 miesięcy nie musi opłacać składek za miniony okres z mocą wsteczną. Ale też nie otrzyma zwrotu kosztów opieki zdrowotnej za okres, w którym nie była ubezpieczona.

Jeżeli zarejestrujesz się w gminie, a nie zawrzesz ubezpieczenia, otrzymasz list z CAK (Centraal Administratie Kantoor). Jest to organizacja działająca z ramienia Ministerstwa Zdrowia, która zajmuje się wprowadzaniem w życie ustaleń finansowych w sektorze opieki zdrowotnej i informacją obywateli. Odpowiada także za to, by każdy w Holandii posiadał ubezpieczenie zdrowotne.

Po otrzymaniu listu z CAK musisz zawrzeć ubezpieczenie zdrowotne w ciągu 3 miesięcy, albo udowodnić, że nie musiałeś się ubezpieczać, np. z powodu przekonań religijnych. Jeżeli tego nie uczynisz, zostaniesz ukarany grzywną. Za niewykupienie podstawowego ubezpieczenia zdrowotnego grozi grzywna w wysokości 386,49 euro. Jeżeli w ciągu kolejnych 3 miesięcy po otrzymaniu pierwszej grzywny nie zapłacisz jej i nie zawrzesz holenderskiego ubezpieczenia podstawowego, otrzymasz kolejną grzywnę, w tej samej wysokości.

Jeżeli nadal nie zawrzesz ubezpieczenia CAK sama zarejestruje cię w firmie ubezpieczeniowej. W takim przypadku organizacja zajmuje z twojej pensji 12-miesięczną składkę w wysokości 130% składki standardowej. Jeżeli nie posiadasz stałych przychodów, otrzymasz do domu formularz wpłaty gotówkowej (acceptgiro).

W okresie, w którym nie byłeś ubezpieczony, będziesz musiał sam pokryć wszelkie koszty ewentualnej opieki medycznej.

Co obejmuje ubezpieczenie podstawowe?

Jak wspomnieliśmy, pakiet ubezpieczenia podstawowego ustalany jest każdego roku przez rząd, dlatego jest taki sam dla każdego ubezpieczyciela.

Rząd ustala również wysokość ryzyka własnego i zasiłku na opiekę zdrowotną. Warto pamiętać, że w przypadku niektórych rodzajów opieki zdrowotnej nie obowiązuje ryzyko własne. Dotyczy to opieki lekarza rodzinnego i opieki położniczej.

Ubezpieczenie podstawowe obejmuje koszty opieki standardowej, do której zalicza się m.in. opiekę lekarza domowego, leczenie i pobyt w szpitalu, koszty większości leków, pomoc psychologiczną (wymagane skierowanie od lekarza domowego), opiekę położniczą i poporodową, opiekę dentystyczną do 18 roku życia, czy rejonową opiekę medyczną.

Dokładny przegląd zawartości pakietu podstawowego ubezpieczenia zdrowotnego znajduje się na stronie internetowej holenderskiego instytutu opieki zdrowotnej Zorginstituut Nederland.

Prawa ubezpieczonego

Wiesz już, że zawarcie podstawowego ubezpieczenia zdrowotnego jest twoim obowiązkiem. Ale jakie wynikają z tego prawa dla ciebie?

Przede wszystkim tzw. obowiązek przyjęcia (acceptatieplicht). Oznacza on, że firmy oferujące ubezpieczenie zdrowotne mają obowiązek objęcia ubezpieczeniem zdrowotnym każdego, kto mieszka w zasięgu ich działalności i chce wykupić ubezpieczenie podstawowe. Nie mogą odrzucić wniosku ze względu na wiek, płeć czy stan zdrowia. Ale uwaga: jeśli ubezpieczyciel zakończył umowę z daną osobą z powodu dopuszczenia się oszustwa lub nie płacenia składek, ma prawo do odmowy ubezpieczenia takiej osoby przez okres 5 lat od zakończenia umowy. W tej sytuacji osoba, która chce się ubezpieczyć, musi złożyć wniosek u innego ubezpieczyciela.

Ubezpieczony ma także prawo do samodzielnego wyboru ubezpieczenia zdrowotnego. Firmy oferujące ubezpieczenie zdrowotne publikują informacje o składkach i warunkach ubezpieczenia na kolejny rok w połowie listopada. Po zapoznaniu się z nimi, masz czas do 1 stycznia, aby zdecydować, czy pozostaniesz przy obecnym ubezpieczycielu, zmienisz go na innego lub dokonasz zmian w polisie. Zmiana ubezpieczyciela poza tym okresem możliwa jest tylko w wyjątkowych sytuacjach.

Ubezpieczenie uzupełniające

Uzupełniające ubezpieczenie zdrowotne to polisa ubezpieczeniowa, którą można wykupić do ubezpieczenia podstawowego dodatkowo. Można wykupić je u innego ubezpieczyciela, niż ten, u którego wykupiliśmy już ubezpieczenie podstawowe. Ubezpieczenie uzupełniające nie jest obowiązkowe, ubezpieczony sam decyduje o tym, czy chce je zawrzeć.

Ale – zważywszy, że ubezpieczenie podstawowe nie obejmuje wszystkiego – na pewno warto je wykupić. Zwłaszcza, jeżeli spodziewasz się zwiększonych wydatków na opiekę zdrowotną, której nie obejmuje pakiet podstawowy. Ubezpieczenie uzupełniające może np. pokrywać koszty opieki stomatologicznej, opieki medycznej za granicą, opiekę ortodontyczną dla dzieci, okulary lub szkła kontaktowe, medycynę alternatywną i wszelkiego rodzaju terapie.

Ubezpieczenie uzupełniające oferuje zazwyczaj kilka pakietów, które stanowią uzupełnienie ubezpieczenia podstawowego. Warunki zwrotu kosztów opieki medycznej określa ubezpieczyciel – rząd nie ma więc na nie wpływu. W przypadku ubezpieczenia uzupełniającego nie obowiązują pojęcia ryzyka i wkładu własnego. Ubezpieczyciel pokrywa czasem część kosztów w ramach wykupionego pakietu, natomiast resztę opłaca ubezpieczony.

Ponieważ każdy ubezpieczyciel oferuje wiele różnych pakietów, bardzo ważne jest, byś wybrał spośród nich taki, który najbardziej pasuje do twoich potrzeb.

Inaczej, niż w przypadku ubezpieczenia podstawowego, ubezpieczyciel może odmówić ci ubezpieczenia uzupełniającego. Na przykład, kiedy często korzystasz z danego rodzaju opieki. W praktyce prawie się to jednak nie zdarza.

Zanim zawrzesz ubezpieczenie uzupełniające upewnij się, czy zwrot kosztów za daną opiekę medyczną będzie wyższy, niż opłacana przez ciebie składka. Nie zawsze jest to oczywiste. Pamiętaj też o tym, że zawarcie ubezpieczenia dodatkowego nie oznacza automatycznie, iż ubezpieczyciel pokryje wszystkie koszty leczenia. Przeważnie określa on z góry ilość zabiegów lub maksymalną kwotę zwrotu za jeden zabieg. I jeśli potrzebujesz ich więcej, będziesz musiał pokryć wydatki z własnej kieszeni.

Foto: pixabay.com

Artykuł Ubezpieczenie zdrowotne: prawa i obowiązki pochodzi z serwisu Moja Limburgia.

Rozpoczyna się każdego roku wczesną wiosną: sezon na kleszcze. Dlatego w dzisiejsztm artykule poświęcimy miejsce zagrożeniom związanym z tymi pajęczakami. Jakie choroby przenoszą kleszcze i jak ich unikać? I czy można się przeciw nim zaszczepić?

Kleszcze to pajęczaki z podgromady roztoczy. Mogą być bardzo małe: od 1 do 3 milimetrów. Są pasożytami zewnętrznymi kręgowców, a w trakcie żerowania przenoszą groźne choroby odkleszczowe. Nie posiadają naturalnych wrogów, dlatego jest ich coraz więcej.

W Holandii bakteria Borrelia burgdorferi, która może powodować boreliozę, przenoszona jest głównie przez kleszcza pospolitego, zwanego tutaj kleszczem owczym (schapenteek). Jego naukowa nazwa to Ixodes ricinus (podrzędna Ixodida, z rodziny Ixodidae, czyli tzw. kleszczy twardych, rozpoznawalnych po tarczy nad brzuchem). Cykl życia kleszcza pospolitego wynosi od 3 do 4 lat, a jego długość uzależniona jest od klimatu.

Gdzie żyją kleszcze?

Niestety możemy je spotkać w całej Holandii. Żyją zarówno w lasach, na wydmach, wrzosowiskach, osłoniętych łąkach, jak i w parkach. Coraz częściej pojawiają się także w prywatnych ogrodach. Lubią przebywać w pobliżu drzew lub krzewów, w wysokiej trawie lub między martwymi liśćmi.

Ponadto przemieszczają się na zwierzętach dzikich i domowych, ptakach, żerują też na padlinie. Stąd przyczepiają się do przechodzących zwierząt i ludzi.

Kleszcze uaktywniają się, gdy temperatura otoczenia przekroczy 7 stopni Celsjusza. Najwięcej ukąszeń odnotowuje się więc w okresie od marca do października.

Na stronie tekenradar.nl, znajduje się aktualizowana co cztery tygodnie mapa odnotowanych przypadków ukąszeń kleszcza i przypadków wystąpienia chorób odkleszczowych. Odnotowuje się tam również dziesięciodniowe oczekiwanie poziomu aktywności kleszczy w stadium nimfalnym.

Zagrożenie

Wiadomo, że kleszcze mogą być zarażone czynnikami chorobotwórczymi. Ogólnie uważa się, że kleszcz pospolity może przenosić takie choroby, jak wirusowe zapalenie płuc, anaplamoza, rzadziej babeszjoza, tularemia i riketsje, a także niebezpieczne choroby bydła.

Pajęczaki występujące w Holandii mogą przenosić choroby takie, jak borelioza (ziekte van Lyme), rzadziej mówi się o przypadkach kleszczowego zapalenia mózgu (tekenencefalitis, TBE).

Borelioza to wieloukładowa choroba zakaźna, wywołana przez bakterie należące do (m.in.) krętków Borrelia burgdorferi i przenoszona na człowieka i niektóre zwierzęta przez kleszcze z rodzaju Ixodes. Zakażenie człowieka następuje poprzez ślinę lub wymiociny kleszcza.

Wczesne objawy choroby obejmują powstawanie charakterystycznego rumienia wędrującego, którego cechą jest obwodowe szerzenie się i centralne ustępowanie. Inne zmiany to rzadko występujący naciek limfocytarny skóry oraz objawy grypopodobne, jak: gorączka, ból głowy, czy osłabienie. Objawy te ustępują w ciągu trzech miesięcy, jednak u niektórych pacjentów rozwija się postać wczesna rozsiana. Może ona przebiegać pod postacią zapalenia mięśnia sercowego, zapalenia stawów lub neuroboreliozy. U części chorych skutki boreliozy mogą ujawnić się nawet po wielu latach od zakażenia – może dojść do zanikowego zapalenia skóry, przewlekłego zapalenia stawów, a nawet powikłań neurologicznych.

Boreliozę rozpoznaje się na podstawie dodatnich testów serologicznych oraz wystąpienia typowych objawów klinicznych. Zakażenie leczy się za pomocą antybiotyków z grupy penicylin, cefalosporyn oraz tetracyklin.

Czy ugryzł mnie kleszcz?

Ponieważ kleszcze są tak małe, bardzo łatwo przeoczyć zarówno je same, jak i ich ukąszenia. Dlatego warto nauczyć się je rozpoznawać.

Kiedy kleszcz wgryzie się w skórę, początkowo wygląda to jakby pojawił się na niej maleńki, czarny punkcik. Przez zasysanie krwi pajęczak pęcznieje i po kilku dniach na powierzchni pojawia się brązowa lub szara kulka, mniej więcej wielkości ziarnka groszku.

Kleszcze mogą wgryźć się w dowolnym miejscu na ciele. U ludzi najczęściej znajdujemy je w tzw. ciepłych miejscach, tj. w pachwinach, na kolanach, pod pachami, pomiędzy pośladkami, przy krawędziach bielizny, za uszami i na szyi w okolicach linii włosów.

Doradza się także kontrolę ubrań noszonych w obszarze, w którym prawdopodobnie doszło do ukąszenia. Jeśli kleszcze przytwierdziły się do ubrań, powinniśmy je prać minimum 30 minut w temperaturze 60 stopni. Albo wrzucić ubrania do suszarki elektronicznej.

Co robić, gdy doszło do ukąszenia?

W takim przypadku należy jak najszybciej usunąć kleszcza. Im dłużej przytwierdzony jest do twojej skóry, tym większe ryzyko zarażenia się chorobami.

JAK USUNĄĆ KLESZCZA?

Nie używaj oleju, alkoholu oraz nie próbuj wypalać kleszcza! Stosowanie tego rodzaju metod doprowadza do wydalenia przez kleszcza w obrębie skóry zwiększonych ilości materiału zakaźnego.

Jeżeli kleszcz wgryzł się na obszarze owłosionym, ostrożnie rozdziel włosy, aby jak najlepiej dostać się do pajęczaka.

Wyciągnij kleszcza specjalnymi szczypcami do usuwania kleszczy. Złap go szczypcami możliwie jak najbliżej własnej skóry. Postaraj się nie naciskać ciała kleszcza.

Ostrożnie wyciągnij kleszcza ze skóry. Wielu producentów szczypców do wyciągania kleszczy zaleca, by robić to ruchem okrężnym.

Po wyciągnięciu kleszcza zdezynfekuj miejsce ukąszenia środkiem dezynfekującym (np. betadine lub dettol).

Obserwuj miejsce ukąszenia przez okres od tygodnia do 3 miesięcy.

Jeżeli nie uda ci się samodzielnie całkowicie wyciągnąć kleszcza, zgłoś się po pomoc do lekarza domowego.

Po usunięciu (napęczniałego) kleszcza, mamy kilka możliwości działania.

Jeżeli udało nam się wyciągnąć kleszcza w czasie do 24 godzin od ukąszenia zaleca się zaznaczenie miejsca ukąszenia i obserwowanie go przez okres trzech miesięcy. Jednak w razie wystąpienia wyżej opisanych dolegliwości lub rumienia,  jak najszybciej zgłaszamy się do lekarza.

W przypadku, gdy kleszcz wgryzał się w ciało powyżej 24 godzin, powinniśmy od razu zgłosić się do lekarza domowego. Według najnowszych wytycznych CBO (centralny organ opracowujący krajowe wytyczne dla specjalistów medycznych), w ciągu trzech dni od ukąszenia kleszcza, możliwe jest prewencyjne zastosowanie jednorazowej dawki antybiotyków. Po przeprowadzonym z tobą wywiadzie, receptę wystawia lekarz domowy. Nie ma jednak jeszcze dowodu na to, że podanie antybiotyku zapobiegnie wystąpieniu boreliozy. Nie jest również jasne, czy może ono prowadzić do skutków ubocznych, np. w postaci obniżenia odporności. RIVM (holenderski rządowy instytut ds. zdrowia społecznego i środowiska) wraz z platformą Tekenradar.nl, prowadzą obecnie badania w tym kierunku.

Jeżeli do ukąszenia kleszcza doszło podczas wykonywania obowiązków służbowych, możesz zarejestrować zdarzenie na stronie Stigas (stowarzyszenie na rzecz ochrony zdrowia sektorów agrarnych). Dzięki temu stowarzyszenie może przeprowadzić dokładniejsze badania, mające na celu ustalenie podczas jakich czynności dochodzi najczęściej do ukąszenia kleszczy. I dzięki temu – starać się im zapobiegać, np. zalecając stosowanie odpowiedniej odzieży ochronnej.

Udaj się do lekarza zakładowego. Działanie to jest zalecane zwłaszcza tym osobom, które pomimo konsultacji z lekarzem rodzinnym nadal uskarżają się na dolegliwości, związane z ukąszeniem przez kleszcza. W takiej sytuacji lekarz zakładowy może wystawić skierowanie do szpitala posiadającego oddział wyspecjalizowany w leczeniu boreliozy (tzw. Lyme poli). W Holandii są to: UMC Radboud w Nijmegen, AMC w Amsterdamie oraz szpital Gelre w Apeldoorn.

Ubezpieczenie przy boreliozie

Zarówno wizyta u lekarza domowego, zlecona kuracja antybiotykowa, jak i wszelkie standardowe działania, podjęte podczas leczenia boreliozy, pokrywane są z podstawowego ubezpieczenia zdrowotnego. Oczywiście po wykorzystaniu tzw. ryzyka własnego.

Podczas diagnostyki pozwalającej na stwierdzenie boreliozy, wykonuje się czasem dodatkowe badania krwi. Testy te pokrywane są wyłącznie z ubezpieczenia uzupełniającego. Ubezpieczenie podstawowe nie pokrywa także alternatywnych (niestandardowych) metod leczenia tej choroby. Dlatego przed podjęciem leczenia warto sprawdzić swoją polisę lub skontaktować się z ubezpieczycielem i poprosić go o pisemne zezwolenie na pokrycie kosztów leczenia z ubezpieczenia.

Jak zapobiegać ukąszeniom?

Oczywiście ukąszenia przez kleszcza nie da się całkowicie uniknąć. Pajęczaki są tak małe i mogą występować w tak wielu miejscach, że zapobieżenie kontaktu z nimi nie jest dziś możliwe.

Nie ma też w Holandii szczepionki, zapobiegającej typowi boreliozy, występującemu w tym kraju. Dostępna jest tu tylko szczepionka przeciw kleszczowemu zapaleniu mózgu.

Ryzyko ukąszenia przez kleszcza możemy jednak znacznie zmniejszyć, stosując się do poniższych zaleceń. Co więc robić?

Przede wszystkim, jeśli nie jest to konieczne, unikajmy przebywania w gęsto porośniętych zaroślach. Bądźmy też szczególnie ostrożni, jeśli pracujemy w otoczeniu zwierząt. Uważajmy też na padlinę – może się w niej znajdować wiele kleszczy!

Osoby pracujące w rolnictwie i ogrodnictwie powinny zawsze nosić szczelną i przykrywającą ciało odzież ochronną. Skarpetki najlepiej zakładać wtedy na spodnie, by zwiększyć szczelność ubrania. Zarówno skarpetki, spodnie, jak i buty warto spryskać środkiem zawierającym DEET – jeden z najsilniejszych środków odstraszających owady. Także samą powierzchnię skóry, zwłaszcza nieokrytej, możemy spryskać takim środkiem.

Ale nade wszystko – pamiętajmy o kontroli po każdym kontakcie z miejscami, w których mogły pojawić się kleszcze!

Źródła:

rivm.nl/tekenbeet

tekenradar.nl

Foto: Jerzy Gorecki

Artykuł Sezon na kleszcze pochodzi z serwisu Moja Limburgia.

W zasadzie o różnicach świadczą już nazwy pojęć. Eigen risico tłumaczymy jako ryzyko własne, natomiast eigen bijdrage, jako wkład własny.

Eigen risico

Ryzyko własne to tzw. kwota progowa, którą musisz sam zapłacić za poniesione koszty opieki zdrowotnej. Jest to ustawowy wymóg dla każdej osoby ubezpieczonej w Holandii. Kwota ryzyka własnego została wprowadzona po to, by ubezpieczeni bardziej świadomie korzystali z opieki zdrowotnej i nie zgłaszali się do lekarza z problemem, który mogą rozwiązać sami (czyli inaczej: aby przysłowiowy Jansen nie biegał do lekarza z każdym najmniejszym bólem). Ale przede wszystkim w celu lepszego zarządzania wydatkami na opiekę zdrowotną w tym kraju.

Ryzyko własne jest to więc kwota, którą ubezpieczony musi najpierw zapłacić z własnej kieszeni ubezpieczycielowi. Dopiero po wykorzystaniu tej kwoty ubezpieczony będzie uprawniony do zwrotu kosztów w ramach wykupionej polisy ubezpieczenia podstawowego. Ryzyko własne dotyczy większości kosztów opieki zdrowotnej w Holandii, które pokrywa podstawowe ubezpieczenie zdrowotne. W zakres ryzyka własnego wchodzą np.: opieka szpitalna (pobyt i opieka w szpitalu lub klinice), opieka specjalistyczna (konsultacje, kontrole, badania, zabiegi i zabiegi wykonywane przez specjalistów), leki (wypisane na receptę przez lekarza domowego lub specjalistę), transport pogotowia (pilny przewóz karetką lub helikopterem), opieka paramedyczna (fizjoterapia, logopedia), pomoc medyczna (aparat słuchowy, proteza dentystyczna lub kule).

Niestety dla ubezpieczonych, licznik ryzyka własnego uruchamiany jest co roku od nowa. W roku 2018 jego wysokość wynosi 385 euro. Jego kwota nie zmieniła się od zeszłego roku, dlatego niektórzy ubezpieczyciele podnieśli składki na ubezpieczenie zdrowotne. Ryzyko własne można dobrowolnie zwiększyć do 500 euro. Wtedy składki na ubezpieczenie zdrowotne automatycznie stają się mniejsze (nawet do 300 euro rocznie). Ale to raczej opcja dla zdrowych, młodych osób, które rzadko korzystają z opieki zdrowotnej.

Kiedy wykorzystamy już kwotę progową ryzyka własnego, koszty leczenia i inne koszty, jakie ubezpieczony ponosi w wyniku korzystania z opieki zdrowotnej, są refundowane przez ubezpieczyciela. Zazwyczaj odbywa się to w ten sposób, że ubezpieczony płaci rachunek do momentu (i wysokości) wykorzystania kwoty ryzyka własnego, a rachunek z pozostałą częścią rachunku szpital wysyła do ubezpieczalni.

Uwaga: w okresie rozliczeniowym ważna jest data rozpoczęcia leczenia. Na przykład, jeżeli dane leczenie rozpoczęło się w roku 2017, to obejmuje ono wyłącznie ryzyko własne z roku 2017, nawet jeżeli leczenie będzie kontynuowane w roku 2018. Łącznie leczenie nie może jednak przekroczyć 120 dni (a w przypadku leczenia ambulatoryjnego – 90 dni). Po tym terminie proces leczenia zostanie zamknięty i – począwszy od dnia 121. (91.) ubezpieczony otrzyma nową fakturę, ze względu na uruchomienie ryzyka własnego za rok 2018.

Dobra wiadomość: nie wszystkie formy opieki zdrowotnej objęte są ryzykiem własnym. Nie zapłacisz korzystając z: wizyt u lekarza rodzinnego, opieki położnej i położniczej opieki poporodowej (uważaj jednak na koszty wkładu własnego!), wypożyczone pomoce medyczne, opiekę zdrowotną osób do 18 roku życia, opiekę mieszczącą się w pojęciu ustawy o długoterminowej opiece zdrowotnej (WIz) lub ustawy o pomocy społecznej, opiekę wynikającą z dodatkowego ubezpieczenia zdrowotnego lub opieki dentystycznej. Z ryzyka własnego wyłączone są także niektóre krajowe badania populacji i szczepienia.

Eigen bijdrage

Holenderski rząd zdecydował, że niektóre formy opieki zdrowotnej nie będą całkowicie refundowane. Oznacza to, że ubezpieczony musi pokryć tzw. koszt wkładu własnego w formie procentu jakiejś stałej kwoty. Wkład własny stosuje się do kilku form opieki zdrowotnej, które są pokrywane z ubezpieczenia podstawowego. Rodzaje tej opieki zdrowotnej i wysokości kwot wkładu własnego określa rząd.

Wkład własny jest więc kwotą, którą opłacasz z własnej kieszeni. Wysokość tej kwoty może różnić się w zależności od rodzaju opieki zdrowotnej, z której korzystasz. Kwota wkładu własnego nie kumuluje się, więc za każdym razem musisz płacić ją od nowa. Innymi słowy, jeśli w ciągu jednego roku korzystasz np. dwukrotnie z tej samej usługi zdrowotnej, kwotę wkładu własnego także opłacasz dwukrotnie.

Wkład własny odnosi się do wielu określonych form opieki, takich jak położnicza opieka poporodowa w domu i w wyspecjalizowanej instytucji, poród w szpitalu bez wskazania medycznego, protezy dentystyczne, aparaty słuchowe, buty ortopedyczne, peruki, okulary i szkła kontaktowe, czy transport pacjentów oraz niektóre leki. Dokładną wysokość wkładu własnego dla poszczególnych form opieki zdrowotnej w 2018 roku znajdziesz tutaj.

Dobra wiadomość: kwota ryzyka własnego może zostać pokryta z dodatkowego ubezpieczenia zdrowotnego (czyli inaczej – nie płacisz podwójnie). To jakie świadczenia są refundowane, przeczytasz w swojej polisie.

Podobieństwa

To, co łączy ryzyko własne i wkład własny jest więc oczywiste – oba stanowią kwotę progową, którą musimy pokryć z własnej kieszeni, zanim będziemy mogli zacząć korzystać z refundacji kosztów opieki zdrowotnej.

W niektórych przypadkach obie kwoty obowiązują jednocześnie. Innymi słowy, zanim ubezpieczyciel zacznie refundować koszty twojego leczenia, musisz opłacić zarówno ryzyko własne, jak i wkład własny. W takich sytuacjach najpierw pobierana jest kwota wkładu własnego, a następnie ryzyka własnego (o ile jego kwota nie została w danym roku wykorzystana).

Artykuł Eigen risico i eigen bijdrage: czym się różnią? pochodzi z serwisu Moja Limburgia.

Polki, które dowiedziały się o ciąży będąc w Holandii, mogą być bardzo zaskoczone słysząc o sposobie, w jaki prowadzi się tu ciążę. Przyzwyczajone są do tego, że nad prawidłowym przebiegiem ciąży czuwa ginekolog, a sam poród odbywa się w szpitalu. W Holandii wygląda to inaczej. Lekarza ginekologa zobaczysz wyłącznie w przypadku komplikacji lub nagłych wypadków! Zdrową, a więc przebiegającą bez komplikacji ciążę, prowadzi tu położna, tzw. verloskundige. Poród w szpitalu także nie jest pierwszym i jedynym wyborem Holenderek. W Holandii kobiety mogą rodzić także w domu lub centrum porodowym.

Od czego więc zacząć, kiedy zobaczysz na teście upragnione dwie kreski?

Umów wizytę u położnej

Wiesz już, że w Holandii zdrową ciążę prowadzi położna. Dlatego, kiedy potwierdzisz testem, że jesteś w ciąży, powinnaś skontaktować się z wybraną praktyką położniczą. Znajdziesz je wpisując w wyszukiwarkę hasło verloskundigenpraktijk. Sposób wyboru takiej placówki jest sprawą indywidualną. Przyszłe mamy kierują się przede wszystkim odległością gabinetu położnej od miejsca zamieszkania i… opiniami innych mam.

Kiedy już skontaktujesz się z praktyką i przedstawisz swoją sytuację (telefonicznie, lub wypełniając odpowiedni formularz na stronie internetowej), położna umówi cię na pierwszą wizytę. Standardowo ma ona miejsce pomiędzy 8 a 10 tygodniem ciąży. Pierwsze badanie usg zostanie natomiast wykonane w 12 tygodniu ciąży. Ale jeśli w trakcie trwania ciąży będą cię nurtowały pytania, będziesz odczuwała ból brzucha lub zauważysz ślady krwi – także dzwoń do położnej.

Aż do 24 tygodnia ciąży wizyty u położnej będą odbywały się raz na 4 tygodnie. W trzecim trymestrze, a konkretnie od 30 tygodnia ciąży częstotliwość ta zwiększy się do wizyt co dwa tygodnie. Począwszy od 36 tygodnia ciąży wizyty będą się odbywały raz w tygodniu. W przypadku wystąpienia komplikacji lub wskazań medycznych, np. chronicznej choroby, zostaniesz skierowana do ginekologa. Możliwe, że będziesz musiała wykonać badania prenatalne.

Położna, którą wybierzesz, będzie także odbierała poród w przypadku, gdy zdecydujesz się rodzić w domu. Zdecyduje też, czy powinnaś już jechać do szpitala lub centrum porodowego, jeśli wybrałaś poród w jednej z tych instytucji.

Położna odwiedzi cię też w trakcie połogu. Skontroluje gojenie się rany i będzie pełnić rolę wspierającą w przypadku pytań.

Około 6 tygodni po porodzie odbywa się ostatnia wizyta u położnej. W trakcie tej wizyty omawiane są przebieg porodu i połogu.

A może jednak szpital?

Czasami zdarza się, że jeszcze przed zajściem w ciążę byłaś pod opieką ginekologa. Na przykład z powodu problemów z zajściem w ciążę. W takiej sytuacji pierwszą wizytę musisz umówić nie z położną, a z ginekologiem w szpitalu. Również w sytuacji, gdy jest wiadome, że ze szczególnych przyczyn zdrowotnych twoja ciąża od początku musi być prowadzona przez ginekologa. Jeśli nie byłaś jeszcze pod opieką ginekologa, najpierw skontaktuj się z lekarzem rodzinnym, a następnie, posiadając skierowanie, umów wizytę z ginekologiem w szpitalu.

W takiej sytuacji wszystkie wizyty kontrolne i badania również będą odbywały się w szpitalu. Ich częstotliwość określi ginekolog, w zależności od twojej indywidualnej sytuacji. Jeśli twoja sytuacja się zmieni, np. ginekolog uzna, że nie ma już zagrożenia dla ciąży lub twojego zdrowia, będziesz mogła wrócić pod opiekę położnej.

Położnicza opieka poporodowa

Kolejną sprawą, którą warto uregulować, jest kraamzorg. To holenderska nazwa położniczej opieki poporodowej, czyli instytucji która wspomaga cię w tym, by okres połogu przebiegał prawidłowo.

Warto wiedzieć, że taka opieka nie jest obowiązkowa. W Holandii ma do niej jednak prawo każda kobieta i jest to prawo zagwarantowane ustawowo. Mimo, iż nie ma obowiązku przyjmowania u siebie opiekunek z kraamzorg, wybór takiej opcji jest zalecany. Zwłaszcza, jeśli na miejscu nie możemy liczyć na pomoc rodziny.

Zgłoszenia chęci skorzystania z położniczej opieki poporodowej najlepiej dokonać przed rozpoczęciem czwartego miesiąca ciąży. Około 32 tygodnia ciąży pracownicy wybranej przez ciebie placówki położniczej opieki poporodowej przyjdą do ciebie na rozmowę wstępną/wywiad. Wtedy wspólnie ustalicie wszelkie wymogi i oczekiwania co do planowanej opieki.

Ważne: jeżeli chcesz zakwalifikować się do zwrotu poniesionych kosztów, wybierz taką placówkę położniczej opieki poporodowej, która związana jest kontraktem z twoim ubezpieczycielem. Kraamzorg jest refundowany z podstawowego pakietu ubezpieczeń zdrowotnych. Liczba godzin opieki poporodowej określona jest szczegółowo w warunkach polisy twojego ubezpieczyciela. Ogólnie obejmuje minimalnie 24 i maksymalnie 80 godzin opieki, rozłożonych w ciągu dziesięciu dni liczonych od dnia porodu. Wpływ na maksymalną ilość dni położniczej opieki poporodowej ma także miejsce porodu. Dni po porodzie, które matka spędziła z dzieckiem w szpitalu lub centrum porodowym, są odliczane od maksymalnej liczby godzin położniczej opieki poporodowej.

Na czym polega położnicza opieka poporodowa? To nic innego, jak opieka nad matką i dzieckiem przez pierwsze osiem do dziesięciu dni po porodzie. Jeśli poród odbywa się w domu, opiekunka poporodowa często asystuje położnej przy porodzie. Później codziennie kontroluje zdrowie matki i dziecka. Jeśli zauważy jakieś niepokojące sygnały u matki lub dziecka, przekazuje je położnej lub lekarzowi. Na życzenie wspiera matkę w codziennych czynnościach związanych z higieną osobistą. Daje wskazówki co do sposobu zajmowania się noworodkiem i karmienia piersią. Pomaga nie tylko w opiece nad dzieckiem, ale również zajmuje się gospodarstwem domowym, by matka mogła nabrać sił po porodzie.

W Limburgii działają m.in. Kraamzorg Collectief, Kraamzorg Limburg Liev, Kraamzorg Mediplan, Zin Kraamzorg i Groene Kruis Kraamzorg. Szczegółowe informacje (poza tymi uzyskanymi od ubezpieczyciela), znajdziesz wpisując w wyszukiwarkę hasło kraamzorg in Limburg.

Zadbaj o dobre ubezpieczenie

Zaleca się zajęcie się tym przed 16 tygodniem ciąży. Dlaczego? Opieka położnej, poród i położnicza opieka poporodowa nie są objęte ryzykiem własnym. Ryzyko własne płacimy jednak w przypadku innych, powiązanych z ciążą kosztów, takich jak: badania laboratoryjne, transport do szpitala w trakcie porodu czy opieka medyczna po porodzie. Kosztem ryzyka własnego objęty jest również tzw. test NIPT.

Należy także pamiętać, że nie wszystkie związane z ciążą wydatki refundowane są w ramach podstawowego ubezpieczenia zdrowotnego. Wliczają się do nich np. koszty kursu ciążowego, opłacenia wkładu własnego przy położniczej opiece poporodowej, czy porodu w szpitalu bez wyraźnego wskazania medycznego.

Aby uniknąć przykrych niespodzianek, warto zawrzeć tzw. aanvullende verzekering, czyli ubezpieczenie dodatkowe. Szczegółowe informacje na temat takiego ubezpieczenia otrzymasz od swojego ubezpieczyciela. Zwróć uwagę na oferowane w ubezpieczeniu: wysokość składki, co dokładnie wchodzi w zakres tego ubezpieczenia (np. kurs ciążowy, badania prenatalne, dodatkowe godziny opieki poporodowej) oraz jaka kwota zostanie refundowana przez ubezpieczenie w przypadku porodu w szpitalu bez wskazań medycznych.

Jako przyszła mama powinnaś też zastanowić się, gdzie chciałabyś rodzić. W Holandii masz do wyboru trzy opcje. Ale o tym napiszemy już w następnym artykule.

fot. shutterstock.com

Artykuł Ciąża w Holandii: od czego zacząć? pochodzi z serwisu Moja Limburgia.