W roku 2019 czekają nas zmiany w przepisach i regulacjach. Najważniejsze z nich opiszemy w kolejnych artykułach. Dzisiaj o zmianach dotyczących zdrowia, opieki oraz sportu.

Jak każdego roku, także i w 2019 czekają nas zmiany w przepisach i regulacjach, dotyczących rodziny. Zmieniła się m.in. wysokość maksymalnego zasiłku na opiekę zdrowotną dla osób samotnych, został też rozszerzony podstawowy pakiet ubezpieczenia zdrowotnego. W roku 2019 pojawiła się także maksymalna kwota wkładu własnego na leki oraz zmieni się kwota wkładu własnego na pomoc i wsparcie w ramach ustawy o pomocy społecznej (Wmo). Mniejsza jest kwota ulgi podatkowej w przypadku wkładu własnego w ramach ustawy o opiece długoterminowej (Wlz). Wzrosła za to rekompensata za wolontariat. Jak łatwo się domyśleć, są to zmiany, które mogą odnosić się do sytuacji każdego z nas. Dlatego dzisiaj o zmianach dotyczących zdrowia, opieki i sportu.

Zasiłek na opiekę zdrowotną dla osób samotnych

Maksymalny zasiłek na opiekę zdrowotną dla osób samotnych wzrósł w 2019 roku o 50 euro, do 1.198 euro. Maksymalny zasiłek na opiekę zdrowotną dla partnerów wzrósł natomiast o 193 euro, do 2.314 euro. Jeśli chcesz wiedzieć, czy otrzymasz zasiłek na opiekę zdrowotną i w jakiej wysokości, spróbuj wyliczyć go na stronie toeslagen.nl.

Rozszerzenie podstawowego pakietu ubezpieczenia zdrowotnego

W roku 2019 nie zmieni się wysokość obowiązkowego ryzyka własnego (eigen risico), która pozostanie na poziomie 385 euro. Od 1 stycznia weszły jednak w życie zmiany, dotyczące rozszerzenia pakietu podstawowego. Pojawią się m.in. prawo do zwrotu kosztów dla osób z otyłością w ramach programu GLI, czy refundacja terapii ruchowej dla osób z przewlekłą obturacyjną chorobą płuc COPD. Więcej o zmianach w ubezpieczeniu zdrowotnym w roku 2019 pisaliśmy tutaj.

Od 1 stycznia wzrośnie także maksymalna kwota wkładu własnego na leki uwzględnione w systemie refundacji, która w 2019 roku wyniesie 250 euro. To nowość w systemie holenderskiej opieki zdrowotnej. Do roku 2019, takie maksimum nie było wyznaczone. W takiej sytuacji zdarzało się, że kwota wkładu własnego rosła czasem do niebotycznych rozmiarów. Ustanowienie kwoty maksymalnej jest więc dobrą wiadomością dla osób, które potrzebują leków z wysokim wkładem własnym.

Wkład własny na pomoc i wsparcie w ramach ustawy o pomocy społecznej (Wmo)

Począwszy od roku 2019, wzrosła kwota wkładu własnego na pomoc i wsparcie w ramach ustawy o pomocy społecznej (Wmo). Odtąd płacimy maksymalnie 17,50 euro za okres 4 tygodni. W roku 2019 przy obliczaniu wkładu własnego dla Wmo, odpowiedzialne instytucje nie będą już brały pod uwagę dochodów, czy kapitału.

Kwota ulgi podatkowej w przypadku wkładu własnego w ramach ustawy o opiece długoterminowej

W przypadku wkładu własnego w ramach ustawy o opiece długoterminowej (Wlz), ulga podatkowa spadła z 8 do 4 procent. Oznacza to, że mniejsza część twoich własnych oszczędności, będzie się liczyła do twojego wkładu własnego w opiekę długoterminową (np. w domu opieki).

Wzrośnie rekompensata za wolontariat

Od 1 stycznia wolontariusze mogą liczyć na zwolnioną z podatku rekompensatę, w wysokości maksymalnie 170 euro miesięcznie, lub 1.700 euro rocznie. Obejmuje to również tzw. płatności w naturze, takie jak koszulki piłkarskie. Wydatki poniesione na rzecz wolontariatu nadal będą refundowane ponad tą kwotę, ale muszą zostać wykazane.

Od wspomnianej wyżej rekompensaty, wolontariusze nie płacą podatków i składek na ubezpieczenie społeczne. Również organizacja, dla której pracuje wolontariusz, nie odprowadza z tego tytułu składek na ubezpieczenie pracownika. Za pomocą tego środka rząd chce zachęcić więcej osób do pracy w wolontariacie.

Źródło: Rijksoverheid

Foto: Pixabay

Artykuł Zmiany w przepisach 2019: zdrowie, opieka i sport pochodzi z serwisu Moja Limburgia.

W roku 2019 czekają nas zmiany w przepisach i regulacjach. Najważniejsze z nich opiszemy w kolejnych artykułach. Dzisiaj o zmianach dotyczących rodziny.

Jak każdego roku, także i w 2019 czekają nas zmiany w przepisach i regulacjach, dotyczących rodziny. Zmieni się m.in. wysokość dodatku z tytułu kosztów instytucjonalnej opieki nad dziećmi (kinderopvangtoeslag) oraz wymagania jakościowe, związane z opieką nad dziećmi. Powody do zadowolenia mogą mieć świeżo upieczeni tatusiowie – będą mogli dłużej zostać w domu po narodzinach dziecka. Ale zmieniają się też zasady, co do odszkodowania dla rodzin ofiar przestępstwa. Jak łatwo się domyśleć, są to zmiany, które mogą odnosić się do sytuacji każdego z nas. Dlatego dzisiaj o zmianach dotyczących rodziny.

Wzrasta kinderopvangtoeslag

W roku 2019 zwiększy się wysokość dodatku z tytułu kosztów instytucjonalnej opieki nad dziećmi, czyli kinderopvangtoeslag. Więcej pieniędzy, niż w roku ubiegłym, otrzymają prawie wszyscy rodzice. Rząd przeznaczył na ten cel budżet w wysokości 248 milionów euro.

Rodzice posiadający jedno dziecko i łączny dochód w wysokości ok. 50.000 euro, mają otrzymać zwrot w wysokości ok. 80% maksymalnej stawki godzinowej (w ubiegłym roku było to 77%). Natomiast rodzice o łącznym dochodzie w wysokości ok. 20.000 euro otrzymają zwrot w wysokości 96% (było: 94%). Pamiętaj, że to, ile dodatku dostaniesz, zależy od wysokości twoich zarobków, ilości posiadanych dzieci oraz rodzaju ośrodka opieki, który wybierzesz. Na jedno dziecko można otrzymać dodatek na maksymalnie 230 godzin w miesiącu. Jest to uzależnione od ilości godzin przepracowanych przez rodzica, który pracuje najmniej. Na stronie urzędu podatkowego możesz dokonać wstępnego wyliczenia wysokości tego dodatku, adekwatnie do Twojej sytuacji.

W roku 2019 podniesiona zostanie również maksymalna stawka za opiekę dzienną. Pisaliśmy o tym tutaj.

Większe wymogi dot. opieki nad dziećmi

Rząd opracował także bardziej rygorystyczne wymogi jakościowe, dotyczące opieki nad dziećmi. One także weszły w życie z dniem 1 stycznia br. Zgodnie z nimi zmienia się m.in. maksymalna liczba dzieci, która przypada na jednego pracownika pedagogicznego (z czworga, na troje dzieci poniżej 1 roku życia). Grupy dzieci poniżej 1 roku życia muszą mieć także minimum dwoje stałych pracowników.

Ponadto, każde dziecko uczęszczające do instytucji opieki nad dziećmi (kinderopvang) będzie miało swojego mentora (wychowawcę). Jest to pracownik pedagogiczny z grupy dziecka, który odpowiada za stymulację rozwoju dziecka (np. ustalając cele). W razie zauważenia nieprawidłowości w rozwoju dziecka, to wychowawca kieruje rodziców do instytucji, które mogą udzielić pomocy.

Ojciec dłużej z dzieckiem

Rząd wydłużył urlop dla partnerów z tytułu narodzin dziecka (określany jako geboorteverlof, kraamverlof, vaderschapsverlof lub partnerverlof), którzy pracują na podstawie umowy o pracę, do liczby godzin pracy w tygodniu. Od roku 2020 zostanie jeszcze dodany dodatkowy urlop z tytułu narodzin dziecka.

Od 1 stycznia br. partnerzy z tytułu narodzin dziecka otrzymają jednorazowo urlop o długości liczby godzin pracy w tygodniu. Na przykład, jeżeli twój partner pracuje 5 dni w tygodniu po 6 godzin, otrzyma jednorazowo 30 godzin urlopu z tytułu narodzin dziecka (5 dni x 6 godzin pracy). Urlop ten jest płatny z ramienia pracodawcy. Pracownik może pobrać te dni wedle własnego uznania.

Tym samym traci ważność wcześniejsze prawo do 3 dni urlopu z tytułu narodzin dziecka, których pracodawca nie mógł odmówić.

Łączna liczba tygodni urlopu rodzicielskiego nie ulega zmianie. Pracodawca może jednak poprosić cię o inne rozplanowanie urlopu, jeśli twoja obecność w pracy ma duże znaczenie dla interesów firmy.

Jeżeli w firmie obowiązują wcześniej zawarte umowy zbiorowe, które weszły w życie przed 1 stycznia 2019 roku i które działają na niekorzyść pracownika w zakresie liczby dni wolnych z tytułu narodzin dziecka, to pierwszeństwo mają niestety te umowy. Będą one obowiązywały do końca wyznaczonego w nich okresu lub najpóźniej do 1 lipca 2019 roku. Po tym okresie każdy pracownik będzie miał prawo do pobrania jednorazowego urlopu z tytułu narodzin dziecka, o długości co najmniej liczby godzin pracy na tydzień, z pełną wypłatą wynagrodzenia.

Odszkodowanie dla rodzin ofiar

Z dniem 1 stycznia br. weszła w życie Ustawa o odszkodowaniu za odniesioną szkodę niemajątkową (Wet Vergoeding Affectieschade). Ustawa ta reguluje zasady przyznawania odszkodowania dla rodzin ofiar. Bliscy ofiar mogą otrzymać odszkodowanie, jeśli ofiara poniosła śmierć lub odniosła poważne, trwałe obrażenia, spowodowane przez osobę, która ponosi odpowiedzialność za te obrażenia lub śmierć.

Chodzi tu o sytuacje, w których np. dochodzi do wypadku samochodowego, potrącenia dziecka, w wyniku którego dziecko to doznaje niepełnosprawności na całe życie. Ale też o sytuacje, w których jeden z partnerów umiera w wyniku błędu medycznego lub brutalnego przestępstwa.

Uprawnieni do odszkodowania są przy tym jedynie partner ofiary, jego dzieci i rodzice. Wysokość odszkodowania za odniesioną szkodę niemajątkową wynosi od 12.500 do 20.000 euro. Odszkodowanie wypłaca osoba odpowiedzialna za śmierć lub uszkodzenie ciała, albo, w przypadku wszczęcia procedury karnej, państwo.

Źródło: Rijksoverheid

Foto: Pixabay

Artykuł Zmiany w przepisach 2019: rodzina pochodzi z serwisu Moja Limburgia.

Od 2015 roku odpowiedzialność za opiekę, ochronę oraz resocjalizację dzieci i młodzieży, spoczywa na gminach. Jeśli w danej rodzinie wystąpią poważne problemy, może ona zostać prawnie zobowiązana do skorzystania z pomocy w wychowaniu dziecka. Aby tak się stało, konieczne jest wydanie postanowienia o ochronie nieletniego przez sąd dla nieletnich. Może to być orzeczenie o objęciu dziecka opieką (ondertoezichtstelling, ots) lub o odebraniu praw rodzicielskich (gezagsbeëindigende maatregel). Celem wprowadzenia tak restrykcyjnych środków jest każdorazowo ochrona dziecka. A konkretnie: poprawa sytuacji w otoczeniu, w którym dorasta. Na tyle, by jego rozwój mógł odbywać się bez zakłóceń.

Kiedy może być wydane orzeczenie o objęciu dziecka opieką?

Jeśli w rodzinie pojawiają się wątpliwości co do bezpiecznego dorastania dziecka, najpierw próbuje się, wspólnie z rodzicami, znaleźć rozwiązanie dla powstałych problemów. Jeżeli jest to możliwe, w działania te włącza się także społeczność (najbliższe otoczenie). Rząd wkracza dopiero wtedy, gdy dobrowolna pomoc nie przynosi efektu. Albo w sytuacji kiedy rodzice, bądź dziecko nie akceptują opieki, która jest konieczna według opinii instytucji zajmującej się opieką nad młodzieżą (jeugdhulp).

W takiej sytuacji Rada ds. Ochrony Dzieci może włączyć do sprawy różne organy. Są to: gmina, instytucja zajmująca się pomocą dla dzieci i młodzieży, instytucja posiadająca certyfikat Ministerstwa Bezpieczeństwa i Sprawiedliwości i organizacja Bezpieczny Dom (Veilig Thuis), która jest centrum doradczo-sprawozdawczym w sprawach przemocy domowej i wykorzystywania dzieci.

Rada zbada, czy rozwój dziecka jest z jakiegoś powodu zagrożony. Jeśli pojawiają się problemy wychowawcze, włączana jest lokalna pomoc, którą organizuje gmina. W przypadku poważnego zagrożenia przemocą, Rada może złożyć wniosek do sądu dla nieletnich o zastosowanie środków ochrony dla dziecka (ots).

Jeśli sąd dla nieletnich wyda orzeczenie o objęciu dziecka opieką, wkracza certyfikowana instytucja, która przydziela rodzinie opiekuna. Zarówno rodzice, jak i dziecko, są zobowiązani do przyjęcia takiej pomocy. Zadaniem opiekuna jest towarzyszenie dziecku i pomoc rodzicom w rozwiązaniu powstałych problemów. Zaakceptowanie wsparcia opiekuna jest obowiązkowe, ale rodzice nadal mają władzę rodzicielską. Celem ots jest więc udzielenie takich wskazówek przez opiekuna, by po określonym czasie rodzice mogli przejąć całkowitą odpowiedzialność za wychowanie własnego dziecka. Długość ots określa sędzia, ale jego długość powinna wynieść maksymalnie 12 miesięcy. Sąd dla nieletnich może jednak przedłużać ten środek ochrony dziecka o kolejny rok, aż do ukończenia przez dziecko 18. roku życia.

W trakcie trwania ots dziecko przeważnie pozostaje w domu rodziców. Zdarza się jednak, że bezpieczeństwo dziecka w rodzinie jest bezpośrednio zagrożone i opiekun rodzinny zwraca się do sądu dla nieletnich o umieszczenie dziecka poza domem. Jeśli sędzia, na wniosek rady, wyda taki (tymczasowy) nakaz, za przekazanie dziecka odpowiada certyfikowana instytucja.

Kiedy ustają prawa rodzicielskie?

W Holandii prawa rodzicielskie ustają automatycznie w momencie, gdy dziecko skończy 18 lat. Ale rodzice mogą je także stracić w wyniku postanowienia sądu.

Oczywiście, przeważnie nie dzieje się tak od razu. Jak wspomniano wyżej, kiedy w rodzinie pojawiają się problemy wychowawcze, najpierw do akcji wkracza gmina i wskazane przez nią instytucje. Jeśli to nie pomaga rozwiązać problemów wkracza Rada ds. Ochrony Dziecka i – jeśli stwierdzi, że rozwój dziecka jest poważnie zagrożony – występuje do sądu o odebranie rodzicom praw rodzicielskich.

Sąd może zdecydować o odebraniu praw rodzicielskich podczas rozprawy, na której także rodzic ma prawo do przedstawienia swojej opinii. W tej kwestii rodzic może skorzystać z pomocy prawnika. Jeżeli dziecko ukończyło co najmniej 12 lat, także ono może zostać poproszone o przedstawienie własnej opinii. Jeżeli rodzic nie zgadza się z wyrokiem sądu, ma prawo do adwokata, który w jego imieniu wniesie sprawę do sądu wyższej instancji.

W przypadku odebrania rodzicom praw rodzicielskich, prawo do opieki nad dzieckiem przejmuje certyfikowana instytucja. Dziecko trafia do rodziny zastępczej lub domu dziecka. Rodzic traci prawo do decydowania o swoim dziecku, ale, w miarę możliwości i ustaleń sądu, opiekun może angażować rodzica w życie dziecka i/lub informować rodzica o wszystkim, co dotyczy jego dziecka.

Pozbawienie praw rodzicielskich trwa do momentu ukończenia przez dziecko 18 roku życia. Jeżeli w tym czasie rodzice rozwiodą się, każde z nich może indywidualnie starać się o przywrócenie praw rodzicielskich.

Niezrozumienie podstawą problemu?

Według raportu Biura Planowania Społecznego i Kulturalnego z 2014 roku, proces wychowania części polskich dzieci zagrożony jest przez problemy adaptacyjne, wynikające m.in. z nieznajomości języka. Ale także złe warunki mieszkaniowe, problemy wynikające z różnic kulturowych, czy też braku wiedzy na temat swoich praw i obowiązków.

Rodzice, którzy nie znają języka niderlandzkiego (lub znają go w niewielkim stopniu), często mają problemy ze zrozumieniem istotnych informacji na wielu płaszczyznach. Chodzi np. o kontakt z dostawcami energii, osobą od której wynajmują mieszkanie, pracodawcą czy szkołą. Brak dobrej znajomości języka utrudnia komunikowanie się i prowadzi do wielu niepotrzebnych nieporozumień. W niektórych rodzinach dochodzi na tym tle do konfliktów. Czasem pojawiają się problemy z alkoholem i finansami. W rezultacie cierpią dzieci.

Problem stanowi też zamknięty charakter Polaków. O problemach się nie rozmawia i nie wynosi ich z domu, do momentu aż eskalują, co skutkuje wkroczeniem odpowiednich instytucji. Pytania o problemy wychowawcze Polacy najczęściej zadają w kręgach własnej rodziny lub znajomych, nie proszą o radę instytucji. Polacy rzadko proszą o pomoc, nawet swoich rodaków. Brak wsparcia prowadzi czasem do bezsilności i powoduje negatywne skutki w postaci problemów.

Dodatkowo wkraczają różnice kulturowe, dotyczące sposobu wychowywania dzieci. Dla polskiego rodzica fakt, że dziecko nie zawsze się słucha, albo intensywnie przechodzi kolejny skok rozwojowy to kwestia do rozwiązania w obrębie rodziny. Dla Holendra to sygnał do bliższego zainteresowania się rodziną i gotowość do udzielania rad, czy wskazówek. Takim sygnałem może być także trudny proces adaptacji polskich dzieci, które przybyły do Holandii w późniejszym wieku. Dla Polaka widoczne zmniejszenie okazywania radości przez takie dziecko stanowi powód do troski, ale nie sytuację nadzwyczajną, wymagającą interwencji instytucji z zewnątrz (o ile oczywiście nie jest to zachowanie długotrwałe). Dla Holendra smutne dziecko to często sygnał, że w rodzinie lub najbliższym otoczeniu dziecka nie dzieje się najlepiej.

Holendrom nie podoba się też, że polskie dzieci często pozostawiane są bez nadzoru, a z rodzicami utrudniony jest kontakt telefoniczny. Tłumaczenie, że jest to spowodowane nieregularnym czasem pracy, czy zakazem odbierania w pracy telefonu, jest dla holenderskich instytucji nieakceptowalne.

W momencie, kiedy problemy spiętrzają się, do akcji wkraczają holenderskie instytucje, opisane wyżej w artykule. Jednak zapewnienie pomocy rodzicom, którzy (bywa, że w ogóle) nie rozumieją języka niderlandzkiego jest praktycznie niemożliwe. Utrudniony kontakt prowadzi do drastycznych nieporozumień i pomyłek, a te – do dramatów.

Źródło: rijksoverheid.nl

Komentarz redakcji:

Powyższy artykuł zainspirowany został krążącym od jakiegoś czasu wśród Polaków filmem zrealizowanym przez Poolse Media, dotyczącym odbierania polskim rodzicom dzieci przez Holendrów.

Ponieważ jako niezależne media dokładamy wszelkich starań, by zachować wymóg obiektywności, powyższy artykuł zawiera wyłącznie treści informacyjne. Stąd komentarz, który pozwala na bardziej subiektywne spojrzenie na sprawę.

Przyznaję, że informacje zaprezentowane we wspomnianym wyżej materiale filmowym, mnie, także matkę, nie do końca przekonują. Brak przede wszystkich konkretnych przykładów na nieuzasadnione odebranie dziecka, a środowisko osób zainteresowanych jest dość hermetyczne i niechętne do dzielenia się informacjami.

Nie oznacza to jednak, że problem nie istnieje! Uważam, że nie należy zamiatać go pod dywan, tylko zbadać go. Chętnie zapytam holenderskie instytucje o skalę problemu, ale żeby móc to zrobić, muszę mieć konkretne podstawy, pozwalające na poparcie tezy, że problem istnieje. Dlatego zwracam się do czytelników Mojej Limburgii, którzy bezpośrednio zetknęli się z problematyką odebrania dzieci polskim rodzicom w Holandii, z prośbą o kontakt.

Anna Knapen-Potyrała

redakcja@mojalimburgia.nl

Artykuł Ochrona dzieci i młodzieży w Holandii pochodzi z serwisu Moja Limburgia.

W zasadzie o różnicach świadczą już nazwy pojęć. Eigen risico tłumaczymy jako ryzyko własne, natomiast eigen bijdrage, jako wkład własny.

Eigen risico

Ryzyko własne to tzw. kwota progowa, którą musisz sam zapłacić za poniesione koszty opieki zdrowotnej. Jest to ustawowy wymóg dla każdej osoby ubezpieczonej w Holandii. Kwota ryzyka własnego została wprowadzona po to, by ubezpieczeni bardziej świadomie korzystali z opieki zdrowotnej i nie zgłaszali się do lekarza z problemem, który mogą rozwiązać sami (czyli inaczej: aby przysłowiowy Jansen nie biegał do lekarza z każdym najmniejszym bólem). Ale przede wszystkim w celu lepszego zarządzania wydatkami na opiekę zdrowotną w tym kraju.

Ryzyko własne jest to więc kwota, którą ubezpieczony musi najpierw zapłacić z własnej kieszeni ubezpieczycielowi. Dopiero po wykorzystaniu tej kwoty ubezpieczony będzie uprawniony do zwrotu kosztów w ramach wykupionej polisy ubezpieczenia podstawowego. Ryzyko własne dotyczy większości kosztów opieki zdrowotnej w Holandii, które pokrywa podstawowe ubezpieczenie zdrowotne. W zakres ryzyka własnego wchodzą np.: opieka szpitalna (pobyt i opieka w szpitalu lub klinice), opieka specjalistyczna (konsultacje, kontrole, badania, zabiegi i zabiegi wykonywane przez specjalistów), leki (wypisane na receptę przez lekarza domowego lub specjalistę), transport pogotowia (pilny przewóz karetką lub helikopterem), opieka paramedyczna (fizjoterapia, logopedia), pomoc medyczna (aparat słuchowy, proteza dentystyczna lub kule).

Niestety dla ubezpieczonych, licznik ryzyka własnego uruchamiany jest co roku od nowa. W roku 2018 jego wysokość wynosi 385 euro. Jego kwota nie zmieniła się od zeszłego roku, dlatego niektórzy ubezpieczyciele podnieśli składki na ubezpieczenie zdrowotne. Ryzyko własne można dobrowolnie zwiększyć do 500 euro. Wtedy składki na ubezpieczenie zdrowotne automatycznie stają się mniejsze (nawet do 300 euro rocznie). Ale to raczej opcja dla zdrowych, młodych osób, które rzadko korzystają z opieki zdrowotnej.

Kiedy wykorzystamy już kwotę progową ryzyka własnego, koszty leczenia i inne koszty, jakie ubezpieczony ponosi w wyniku korzystania z opieki zdrowotnej, są refundowane przez ubezpieczyciela. Zazwyczaj odbywa się to w ten sposób, że ubezpieczony płaci rachunek do momentu (i wysokości) wykorzystania kwoty ryzyka własnego, a rachunek z pozostałą częścią rachunku szpital wysyła do ubezpieczalni.

Uwaga: w okresie rozliczeniowym ważna jest data rozpoczęcia leczenia. Na przykład, jeżeli dane leczenie rozpoczęło się w roku 2017, to obejmuje ono wyłącznie ryzyko własne z roku 2017, nawet jeżeli leczenie będzie kontynuowane w roku 2018. Łącznie leczenie nie może jednak przekroczyć 120 dni (a w przypadku leczenia ambulatoryjnego – 90 dni). Po tym terminie proces leczenia zostanie zamknięty i – począwszy od dnia 121. (91.) ubezpieczony otrzyma nową fakturę, ze względu na uruchomienie ryzyka własnego za rok 2018.

Dobra wiadomość: nie wszystkie formy opieki zdrowotnej objęte są ryzykiem własnym. Nie zapłacisz korzystając z: wizyt u lekarza rodzinnego, opieki położnej i położniczej opieki poporodowej (uważaj jednak na koszty wkładu własnego!), wypożyczone pomoce medyczne, opiekę zdrowotną osób do 18 roku życia, opiekę mieszczącą się w pojęciu ustawy o długoterminowej opiece zdrowotnej (WIz) lub ustawy o pomocy społecznej, opiekę wynikającą z dodatkowego ubezpieczenia zdrowotnego lub opieki dentystycznej. Z ryzyka własnego wyłączone są także niektóre krajowe badania populacji i szczepienia.

Eigen bijdrage

Holenderski rząd zdecydował, że niektóre formy opieki zdrowotnej nie będą całkowicie refundowane. Oznacza to, że ubezpieczony musi pokryć tzw. koszt wkładu własnego w formie procentu jakiejś stałej kwoty. Wkład własny stosuje się do kilku form opieki zdrowotnej, które są pokrywane z ubezpieczenia podstawowego. Rodzaje tej opieki zdrowotnej i wysokości kwot wkładu własnego określa rząd.

Wkład własny jest więc kwotą, którą opłacasz z własnej kieszeni. Wysokość tej kwoty może różnić się w zależności od rodzaju opieki zdrowotnej, z której korzystasz. Kwota wkładu własnego nie kumuluje się, więc za każdym razem musisz płacić ją od nowa. Innymi słowy, jeśli w ciągu jednego roku korzystasz np. dwukrotnie z tej samej usługi zdrowotnej, kwotę wkładu własnego także opłacasz dwukrotnie.

Wkład własny odnosi się do wielu określonych form opieki, takich jak położnicza opieka poporodowa w domu i w wyspecjalizowanej instytucji, poród w szpitalu bez wskazania medycznego, protezy dentystyczne, aparaty słuchowe, buty ortopedyczne, peruki, okulary i szkła kontaktowe, czy transport pacjentów oraz niektóre leki. Dokładną wysokość wkładu własnego dla poszczególnych form opieki zdrowotnej w 2018 roku znajdziesz tutaj.

Dobra wiadomość: kwota ryzyka własnego może zostać pokryta z dodatkowego ubezpieczenia zdrowotnego (czyli inaczej – nie płacisz podwójnie). To jakie świadczenia są refundowane, przeczytasz w swojej polisie.

Podobieństwa

To, co łączy ryzyko własne i wkład własny jest więc oczywiste – oba stanowią kwotę progową, którą musimy pokryć z własnej kieszeni, zanim będziemy mogli zacząć korzystać z refundacji kosztów opieki zdrowotnej.

W niektórych przypadkach obie kwoty obowiązują jednocześnie. Innymi słowy, zanim ubezpieczyciel zacznie refundować koszty twojego leczenia, musisz opłacić zarówno ryzyko własne, jak i wkład własny. W takich sytuacjach najpierw pobierana jest kwota wkładu własnego, a następnie ryzyka własnego (o ile jego kwota nie została w danym roku wykorzystana).

Artykuł Eigen risico i eigen bijdrage: czym się różnią? pochodzi z serwisu Moja Limburgia.

Polki, które dowiedziały się o ciąży będąc w Holandii, mogą być bardzo zaskoczone słysząc o sposobie, w jaki prowadzi się tu ciążę. Przyzwyczajone są do tego, że nad prawidłowym przebiegiem ciąży czuwa ginekolog, a sam poród odbywa się w szpitalu. W Holandii wygląda to inaczej. Lekarza ginekologa zobaczysz wyłącznie w przypadku komplikacji lub nagłych wypadków! Zdrową, a więc przebiegającą bez komplikacji ciążę, prowadzi tu położna, tzw. verloskundige. Poród w szpitalu także nie jest pierwszym i jedynym wyborem Holenderek. W Holandii kobiety mogą rodzić także w domu lub centrum porodowym.

Od czego więc zacząć, kiedy zobaczysz na teście upragnione dwie kreski?

Umów wizytę u położnej

Wiesz już, że w Holandii zdrową ciążę prowadzi położna. Dlatego, kiedy potwierdzisz testem, że jesteś w ciąży, powinnaś skontaktować się z wybraną praktyką położniczą. Znajdziesz je wpisując w wyszukiwarkę hasło verloskundigenpraktijk. Sposób wyboru takiej placówki jest sprawą indywidualną. Przyszłe mamy kierują się przede wszystkim odległością gabinetu położnej od miejsca zamieszkania i… opiniami innych mam.

Kiedy już skontaktujesz się z praktyką i przedstawisz swoją sytuację (telefonicznie, lub wypełniając odpowiedni formularz na stronie internetowej), położna umówi cię na pierwszą wizytę. Standardowo ma ona miejsce pomiędzy 8 a 10 tygodniem ciąży. Pierwsze badanie usg zostanie natomiast wykonane w 12 tygodniu ciąży. Ale jeśli w trakcie trwania ciąży będą cię nurtowały pytania, będziesz odczuwała ból brzucha lub zauważysz ślady krwi – także dzwoń do położnej.

Aż do 24 tygodnia ciąży wizyty u położnej będą odbywały się raz na 4 tygodnie. W trzecim trymestrze, a konkretnie od 30 tygodnia ciąży częstotliwość ta zwiększy się do wizyt co dwa tygodnie. Począwszy od 36 tygodnia ciąży wizyty będą się odbywały raz w tygodniu. W przypadku wystąpienia komplikacji lub wskazań medycznych, np. chronicznej choroby, zostaniesz skierowana do ginekologa. Możliwe, że będziesz musiała wykonać badania prenatalne.

Położna, którą wybierzesz, będzie także odbierała poród w przypadku, gdy zdecydujesz się rodzić w domu. Zdecyduje też, czy powinnaś już jechać do szpitala lub centrum porodowego, jeśli wybrałaś poród w jednej z tych instytucji.

Położna odwiedzi cię też w trakcie połogu. Skontroluje gojenie się rany i będzie pełnić rolę wspierającą w przypadku pytań.

Około 6 tygodni po porodzie odbywa się ostatnia wizyta u położnej. W trakcie tej wizyty omawiane są przebieg porodu i połogu.

A może jednak szpital?

Czasami zdarza się, że jeszcze przed zajściem w ciążę byłaś pod opieką ginekologa. Na przykład z powodu problemów z zajściem w ciążę. W takiej sytuacji pierwszą wizytę musisz umówić nie z położną, a z ginekologiem w szpitalu. Również w sytuacji, gdy jest wiadome, że ze szczególnych przyczyn zdrowotnych twoja ciąża od początku musi być prowadzona przez ginekologa. Jeśli nie byłaś jeszcze pod opieką ginekologa, najpierw skontaktuj się z lekarzem rodzinnym, a następnie, posiadając skierowanie, umów wizytę z ginekologiem w szpitalu.

W takiej sytuacji wszystkie wizyty kontrolne i badania również będą odbywały się w szpitalu. Ich częstotliwość określi ginekolog, w zależności od twojej indywidualnej sytuacji. Jeśli twoja sytuacja się zmieni, np. ginekolog uzna, że nie ma już zagrożenia dla ciąży lub twojego zdrowia, będziesz mogła wrócić pod opiekę położnej.

Położnicza opieka poporodowa

Kolejną sprawą, którą warto uregulować, jest kraamzorg. To holenderska nazwa położniczej opieki poporodowej, czyli instytucji która wspomaga cię w tym, by okres połogu przebiegał prawidłowo.

Warto wiedzieć, że taka opieka nie jest obowiązkowa. W Holandii ma do niej jednak prawo każda kobieta i jest to prawo zagwarantowane ustawowo. Mimo, iż nie ma obowiązku przyjmowania u siebie opiekunek z kraamzorg, wybór takiej opcji jest zalecany. Zwłaszcza, jeśli na miejscu nie możemy liczyć na pomoc rodziny.

Zgłoszenia chęci skorzystania z położniczej opieki poporodowej najlepiej dokonać przed rozpoczęciem czwartego miesiąca ciąży. Około 32 tygodnia ciąży pracownicy wybranej przez ciebie placówki położniczej opieki poporodowej przyjdą do ciebie na rozmowę wstępną/wywiad. Wtedy wspólnie ustalicie wszelkie wymogi i oczekiwania co do planowanej opieki.

Ważne: jeżeli chcesz zakwalifikować się do zwrotu poniesionych kosztów, wybierz taką placówkę położniczej opieki poporodowej, która związana jest kontraktem z twoim ubezpieczycielem. Kraamzorg jest refundowany z podstawowego pakietu ubezpieczeń zdrowotnych. Liczba godzin opieki poporodowej określona jest szczegółowo w warunkach polisy twojego ubezpieczyciela. Ogólnie obejmuje minimalnie 24 i maksymalnie 80 godzin opieki, rozłożonych w ciągu dziesięciu dni liczonych od dnia porodu. Wpływ na maksymalną ilość dni położniczej opieki poporodowej ma także miejsce porodu. Dni po porodzie, które matka spędziła z dzieckiem w szpitalu lub centrum porodowym, są odliczane od maksymalnej liczby godzin położniczej opieki poporodowej.

Na czym polega położnicza opieka poporodowa? To nic innego, jak opieka nad matką i dzieckiem przez pierwsze osiem do dziesięciu dni po porodzie. Jeśli poród odbywa się w domu, opiekunka poporodowa często asystuje położnej przy porodzie. Później codziennie kontroluje zdrowie matki i dziecka. Jeśli zauważy jakieś niepokojące sygnały u matki lub dziecka, przekazuje je położnej lub lekarzowi. Na życzenie wspiera matkę w codziennych czynnościach związanych z higieną osobistą. Daje wskazówki co do sposobu zajmowania się noworodkiem i karmienia piersią. Pomaga nie tylko w opiece nad dzieckiem, ale również zajmuje się gospodarstwem domowym, by matka mogła nabrać sił po porodzie.

W Limburgii działają m.in. Kraamzorg Collectief, Kraamzorg Limburg Liev, Kraamzorg Mediplan, Zin Kraamzorg i Groene Kruis Kraamzorg. Szczegółowe informacje (poza tymi uzyskanymi od ubezpieczyciela), znajdziesz wpisując w wyszukiwarkę hasło kraamzorg in Limburg.

Zadbaj o dobre ubezpieczenie

Zaleca się zajęcie się tym przed 16 tygodniem ciąży. Dlaczego? Opieka położnej, poród i położnicza opieka poporodowa nie są objęte ryzykiem własnym. Ryzyko własne płacimy jednak w przypadku innych, powiązanych z ciążą kosztów, takich jak: badania laboratoryjne, transport do szpitala w trakcie porodu czy opieka medyczna po porodzie. Kosztem ryzyka własnego objęty jest również tzw. test NIPT.

Należy także pamiętać, że nie wszystkie związane z ciążą wydatki refundowane są w ramach podstawowego ubezpieczenia zdrowotnego. Wliczają się do nich np. koszty kursu ciążowego, opłacenia wkładu własnego przy położniczej opiece poporodowej, czy porodu w szpitalu bez wyraźnego wskazania medycznego.

Aby uniknąć przykrych niespodzianek, warto zawrzeć tzw. aanvullende verzekering, czyli ubezpieczenie dodatkowe. Szczegółowe informacje na temat takiego ubezpieczenia otrzymasz od swojego ubezpieczyciela. Zwróć uwagę na oferowane w ubezpieczeniu: wysokość składki, co dokładnie wchodzi w zakres tego ubezpieczenia (np. kurs ciążowy, badania prenatalne, dodatkowe godziny opieki poporodowej) oraz jaka kwota zostanie refundowana przez ubezpieczenie w przypadku porodu w szpitalu bez wskazań medycznych.

Jako przyszła mama powinnaś też zastanowić się, gdzie chciałabyś rodzić. W Holandii masz do wyboru trzy opcje. Ale o tym napiszemy już w następnym artykule.

fot. shutterstock.com

Artykuł Ciąża w Holandii: od czego zacząć? pochodzi z serwisu Moja Limburgia.

Odgłosy fajerwerków już dawno wybrzmiały. Najwyższy czas, by przyjrzeć się zmianom, jakie holenderski rząd przygotował dla nas w 2018 roku. Co się zmieni? Poniżej przedstawiamy zmiany dotyczące pracy i przychodów, zdrowia i opieki zdrowotnej, rodziny oraz ruchu i transportu drogowego. W kolejnych częściach artykułu zaprezentujemy zmiany dotyczące edukacji, życia społecznego, seniorów, konsumentów i przedsiębiorców.

Praca i przychody

• Z dniem 1 stycznia br. wzrasta wynagrodzenie minimalne brutto. Dla kategorii wiekowej 22 lata i więcej, wynagrodzenie wynosić będzie odtąd 1.578 euro miesięcznie, co daje 364,15 euro tygodniowo i 72,83 euro dziennie. Kwoty ustawowego wynagrodzenia minimalnego obowiązują dla całego tygodnia pracy. W zależności od sektora zatrudnienia, może to być 36, 38 lub 40 godzin tygodniowo. Jeżeli pracujesz w niepełnym wymiarze godzin, twoje wynagrodzenie zależne jest od ilości godzin przepracowanych w tygodniu. Dokładną wysokość minimalnego wynagrodzenia w 2018 roku, wraz z linkiem do strony, na której możesz samodzielnie obliczyć wysokość swojego wynagrodzenia minimalnego, znajdziesz tutaj.
• Ponownie wzrasta też AOW-leeftijd, czyli granica wieku, w jakim możemy przejść na emeryturę. W roku 2017 wynosił on 65 lat i 9 miesięcy. W tym roku wzrasta o 3 miesiące do 66 lat.
• Zmieniają się także stawki podatku dochodowego. Taryfa drugiego i trzeciego progu podatku od wynagrodzeń i dochodów zwiększa się do 40,85% (w roku 2017 było to 40,8%). Natomiast taryfa czwartego progu podatkowego wyniesie obecnie 51,95% (w roku 2017 było to 52%).
• W 2018 pojawiły się także zmiany w ulgach podatkowych. Prawo do powszechnej ulgi podatkowej (algemene heffingskorting) przysługuje każdemu, kto mieszka w Holandii i płaci podatek od wynagrodzenia lub podatek dochodowy. Ulga ta zależna jest od twoich dochodów. Maksymalna wysokość ulgi na rok 2018 wynosi 2.265 euro. Wzrasta także ulga pracownicza, czyli ulga podatkowa, którą otrzymujesz kiedy pracujesz. Od bieżącego roku maksymalna ulga pracownicza wyniesie 3.249 euro (było 3.223 euro). Również zależna od dochodów łączna ulga podatkowa, (inkomensafhankelijke combinatiekorting) wzrasta w roku 2018. Maksymalna jej kwota wyniesie teraz 1.052 euro (było 1.043 euro).

Zdrowie i opieka zdrowotna

• Zwiększy się zasiłek do opieki zdrowotnej, czyli tzw. zasiłek pielęgnacyjny. Dla osób samotnych maksymalna kwota tego zasiłku wzrośnie o 73 euro i wyniesie 1.139 euro. Natomiast maksymalny zasiłek na opiekę zdrowotną dla partnerów wzrośnie o 79 euro i wyniesie 2.121 euro. Kwotę zasiłku pielęgnacyjnego obliczysz na stronie toeslagen.nl.
• Nastąpią zmiany w ubezpieczeniu, dotyczące pakietu podstawowego i ryzyka własnego. To ostatnie nie wzrośnie w roku 2018, więc tak jak w roku ubiegłym będziemy płacić 385 euro. Z kolei podstawowy pakiet ubezpieczenia zdrowotnego zostanie rozszerzony. Aby dowiedzieć się w jakim stopniu, sprawdź przegląd zmian na stronie swojego ubezpieczyciela.
• Zmienią się także zasady finansowania opieki nad dziećmi w domu. Od tego roku część tej odpowiedzialności zostanie przeniesiona z gminy do zakładu ubezpieczeń zdrowotnych. Więcej informacji tutaj.
• Wzrasta taryfa podatku BTW na produkty lecznicze. Obniżonej stawce podatku BTW w wysokości 6% podlegały będą odtąd tylko zarejestrowane produkty lecznicze z pozwoleniem na dopuszczenie do obrotu. Pasta do zębów, szampon i produkty chroniące przed słońcem znajdą się w stawce BTW 21%.

Rodzina

• Od tego roku wchodzi w życie zasada ograniczenia wspólnoty majątkowej. Oznacza to, że jeżeli zawrzesz małżeństwo we wspólnocie majątkowej od/po 1 stycznia 2018 roku, zasada ta obejmie cię automatycznie. Obejmie ona: zasoby majątkowe i długi powstałe przez zawarciem małżeństwa lub zarejestrowanego związku partnerskiego; zasoby majątkowe i długi, które powstaną w trakcie małżeństwa lub zarejestrowanego związku partnerskiego oraz firmę, którą założysz w trakcie trwania małżeństwa lub zarejestrowanego związku partnerskiego. W przypadku rozwodu zarówno ty, jak i twój partner otrzymacie 50% wszystkich dóbr i długów, które objęte zostały terminem wspólnoty majątkowej.
• Wzrasta zasiłek na dziecko (kinderbijslag). W roku 2018 wyniesie on dla dzieci w następujących kategoriach wiekowych:

od 0 do 5 lat – 201,05 euro

od 6 do 11 lat – 244,13 euro

od 12 do 17 lat – 287,21 euro.

• Wzrasta także zasiłek na opiekę nad dzieckiem (kinderopvangtoeslag). Dokładnej kalkulacji wysokości tego zasiłku możesz dokonać na stronie urzędu podatkowego. Od 1 stycznia 2018 roku, po spełnieniu warunków, o których pisaliśmy tutaj, prawo do kinderopvangtoeslag będzie też przysługiwało rodzicom, posyłającym dzieci do peuterspeelzaal. Zarówno placówki opieki nad dziećmi typu peuterspeelzaal jak i kinderopvang, będą musiały spełniać, nowe, wysokie kryteria, o których będziemy wkrótce pisać na naszej stronie internetowej.
• Zmieni się także indeks alimentacyjny, czyli świadczenia alimentacyjne na wsparcie dzieci i partnerów. W 2018 roku wyniesie on 1,5%.

Ruch i transport drogowy

• Z dniem 1 stycznia br. kierowcy autobusów przestali akceptować gotówkę, jako środek płatniczy za bilety. Odtąd za przejazd zapłacisz wyłącznie kartą. Zmiana była podyktowana regularną agresją w stosunku do kierowców posiadających gotówkę.
• Wzrośnie podatek drogowy za zwykły samochód (samochody elektryczne są zwolnione z tego podatku do 2020 roku włącznie). Podatek mrb został dostosowany do inflacji i wzrośnie o 0,8%.

Źródło: rijksoverheid.nl

Artykuł Co się zmieni w 2018 roku? (cz. 1) pochodzi z serwisu Moja Limburgia.

Holenderskie wytyczne co do tego, kto powinien udzielić ci pomocy medycznej, uzależnione są od momentu w którym doznałeś danej dolegliwości, czy urazu oraz stopnia ich nasilenia. Mają na celu ograniczenie czasu oczekiwania na przyjęcie pacjenta oraz nie blokowania punktów medycznych służących do ratowania życia, przez pacjentów niewymagających natychmiastowej pomocy.

Huisarts

To po prostu lekarz pierwszego kontaktu, czy też lekarz domowy. Lekarze w Holandii odbierają szerokie wykształcenie, mające na celu przygotowanie ich na reagowanie w przypadkach wielu chorób i dolegliwości. W związku z tym powinni być w stanie prawidłowo ocenić, czy są w stanie pomóc pacjentowi sami, czy potrzebne jest skierowanie go do specjalisty. Dlatego w Holandii zawsze najpierw musimy skontaktować się z lekarzem domowym. Także jeśli sprawa jest pilna. Niemal wszystkie praktyki lekarskie mają specjalny numer alarmowy. Po wybraniu go połączysz się z asystentką, która w razie potrzeby umówi cię na przyspieszoną wizytę lub wyśle do ciebie odpowiednie służby medyczne.

Huisartsenpost

Jeśliby pokusić się o dosłowne tłumaczenie, mamy do czynienia z posterunkiem lekarzy pierwszego kontaktu. W praktyce chodzi o nocną pomoc medyczną, która przejmuje pacjentów po godzinach pracy gabinetów lekarzy pierwszego kontaktu. Ale także w nocy, w weekendy oraz w dni świąteczne i/lub ustawowo wolne od pracy.

Numer telefonu huisartsenpost wykręcisz więc w sytuacji, w której twój gabinet lekarski jest nieczynny, a któryś z domowników dozna nagłego urazu lub poważnie się rozchoruje i sytuacja nie stanowi zagrożenia życia.

Ważne: zawsze najpierw zadzwoń. Przede wszystkim po to, by osoba, która odbierze połączenie na huisartsenpost mogła przeprowadzić z tobą wywiad i na jego podstawie zdecydować, co dalej. Czasem wystarczy zastosować się do udzielanych telefonicznie rad i wizyta w ogóle okazuje się niepotrzebna. Innym razem okazuje się, że sami zbytnio bagatelizujemy sytuację, podczas gdy konieczna jest wizyta na pogotowiu. W każdej sytuacji pamiętaj, że w razie potrzeby zostaniesz skierowany we właściwe miejsce.

Telefon zaoszczędzi ci także czasu spędzonego w poczekalni. Po zebranym telefonicznie wywiadzie i upewnieniu się, czy nie jest ci potrzebna natychmiastowa pomoc, pracownik huisartsenpost wyznaczy ci godzinę wizyty. Oczywiście wizyta na huisartsenpost bez wcześniejszej konsultacji telefonicznej także jest możliwa, jednak nie masz gwarancji, że zostaniesz od razu przyjęty.

I jeszcze jeden, równie ważny powód, dla którego warto najpierw skontaktować się z lekarzem domowym lub lekarzem dyżurującym na huisartsenpost: koszty. Tego typu opieka lekarska jest w pełni refundowana. Opieka nie odbywa się więc kosztem twojego obowiązkowego ryzyka własnego (eigen risico).

Spoedeisende hulp

Spoedeisende hulp, to inaczej ostry dyżur, pogotowie ratunkowe. Placówka mieszcząca się najczęściej w szpitalu (lub tuż obok), w której przyjmuje się pacjentów wymagających szybkiej pomocy.

Pacjent wymaga pilnej interwencji medycznej, gdy jego stan zdrowia zagraża życiu. Albo jeśli lekarz domowy zdecyduje, że leczenie nie może czekać do następnego dnia, czy oficjalnych godzin przyjęć pacjentów. W takich przypadkach najlepiej od razu udać się bezpośrednio do oddziału ratunkowego spoedeisende hulp.

Jeśli jednak dolegliwości są dotkliwe, ale nie zagrażaj życiu, lepiej najpierw skontaktować się z lekarzem domowym, lub lekarzem dyżurnym z huisartsenpost. Także w przypadku skaleczeń, ostrych objawów choroby lub urazów (np. skręcenia).

Niepotrzebna wizyta na spoedeisende hulp może okazać się bardzo kosztowna. Opłata za nią pobierana jest bowiem z własnego ryzyka i dotyczy wszystkich w wieku powyżej 18 roku życia (dzieci do 18 r.ż. nie podlegają obowiązkowi własnego ryzyka).

Numer 112

Ogólnokrajowy numer telefonu 112 wykręcamy wyłącznie w przypadku bezpośredniego zagrożenia życia. Swojego lub kogoś znajdującego się w naszym otoczeniu. Na przykład kiedy jesteśmy świadkiem wypadku, gdzie ktoś został poważnie ranny. Na miejsce natychmiast wysyłane jest pogotowie ratunkowe. A w razie potrzeby – także policja lub straż pożarna.

Ważne: numer dostępny jest także wtedy, kiedy nie masz środków na karcie telefonicznej!

Wyżej opisane sposoby reagowania, stanowią przyjęte w Holandii wytyczne. Oczywiście zdrowie twoje i twoich najbliższych jest ważniejsze, niż koszty własnego ryzyka z ubezpieczenia. Jeśli naprawdę nie jesteś w stanie ocenić powagi sytuacji, albo uważasz, że termin wizyty u lekarza domowego czy w punkcie nocnej pomocy medycznej jest zbyt odległy w stosunku do zagrożenia zdrowia, mimo wszystko udaj się na szpitalny ostry dyżur.

fot. pixabay.com

Artykuł Opieka medyczna: do kogo po pierwszą pomoc? pochodzi z serwisu Moja Limburgia.